விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா

முதல்ல விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா ட்ரெயிலரை பார்த்துடுங்க. அதுல வர கார்த்திக், ஜெஸ்ஸி ரெண்டு பேர வெச்சுதான் இந்தக் கதை எழுதியிருக்கேன். கௌதம் மேனன் மற்றும் அவர் டீம்க்கு ஒரு பெரிய மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன் மற்றும் நன்றிகள் சொல்லிக்கறேன்.

 

 --

காதல தேடிட்டு போகமுடியாது. அது நெலைக்காது. அதுவா நடக்கணும். நம்மள போட்டுத் தாக்கணும். தலைகீழா போட்டு திருப்பணும். அதான் ட்ரூ லவ். அது எனக்கு நடந்தது. என்ன அடிச்சது அந்தக் காதல்

எத்தனையோ பொண்ணுங்க இருந்தாங்க உலகத்துல. நான் ஏன் ஜெஸ்ஸிய ச்சூஸ் பண்ணேன்?

நான் ஜெஸ்ஸிய முதல்ல பாத்தது ஆறு மாசத்துக்கு முன்னால. அப்போதான் MCA முடிச்சிட்டு வேலைல ஜாய்ன் பண்ணியிருந்தேன். ரொம்ப சந்தோஷமான நாட்கள் அதெல்லாம். நாம சந்தோஷமா இருக்கும்போது மேலும் மேலும் சந்தோஷங்கள் வரும்ல, அப்படிதான் ஒருநாள் ஜெஸ்ஸி வந்தா..

--

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்..

நுங்கம்பாக்கம் ரயில்வே ஸ்டேஷன் நிறையத் தொடங்கியிருந்த மாலை நேரம். நான் அந்த நீண்ட க்யூவின் கடைசியில் நின்றிருந்தேன். சலிப்பாக இருந்தது. முன்னால் நின்றிருந்த தலைகளை எண்ண ஆரம்பித்தேன். 16 பேர். ஷிட்!

15 பேர். 14 பேர். 13 பேர். 12. 11. 10. ...4.

"எக்ஸ்யூஸ் மீ?"

குரல் கேட்டு திரும்பினேன். அவள் நின்றிருந்தாள்.

"கொஞ்சம் அவசரம். பார்க் ஸ்டேஷன்க்கு ஒரு டிக்கெட் எடுத்து தரமுடியுமா?" நான்கு ரூபாய் நீட்டினாள்.

நான் அவளைப் பார்த்தேன். அழகாக இருந்தாள். ரொம்ப அழகாக இருந்தாள். நம்பவே முடியாத அளவு அழகாக இருந்தாள். தான் எவ்வளவு அழகென்று அவளுக்கு தெரிந்திருந்தது.

நிறைய படித்திருப்பாள். அந்த கான்பிடன்ஸ் அவள் முகத்தில் இருந்தது. உதவி கேட்கிறோமே என்று வரவழைக்கப்பட்ட போலியான பணிவு அவள் கண்களில் இருந்தது. ஆனால் அது தற்காலிகமானது.

நான் பின்னால் திரும்பி க்யூவைப் பார்த்தேன். எனக்கு பின்னால் 3 பேர் மட்டும் நின்றிருந்தார்கள். அவளிடம் புன்னகைத்தேன்.

"நம்ம ஊர்ல பொண்ணுங்க, கொஞ்சம் அழகா இருந்தா க்யூலலாம் நிக்க வேண்டியதே இல்லைல?"

சத்தியமாக இந்த பதிலை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் கண்களில் சட்டென்று ஒரு கோபம் தெரிந்தது.

"போய் க்யூல நில்லுங்க."

அவள் எதுவும் சொல்வதற்குள் எனக்கு முன்னாடி நின்றிருந்த மாமா, "இங்க குடும்மா. எங்க? பார்க் ஸ்டேஷனா?" என்றார்.

"தேங்க்ஸ் அங்கிள்," என்றபடி என் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிப்போனாள்.

--

அடுத்த வாரம் ஸ்ரீரங்கம் போயிருந்தேன். வேலை கிடைத்தற்கு பெருமாளுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்பது அம்மா விருப்பம். கோவிலுக்கு போய்விட்டு சென்னை திரும்ப திருச்சி பேருந்து நிலையத்தில் அல்லாடிக் கொண்டிருந்தேன்.

"சீட் இல்லப்பா.."

"ட்ரைவர் சீட்டுக்கு பின்னாலதான் உட்காரணும்.."

"ரிசர்வேஷன் இல்லையா?"

"படிக்கத் தெரியாதா? இது மதுரை பஸ்ஸுப்பா.."

ராத்திரி அர்த்த ராத்திரி ஆகிக் கொண்டிருந்ததில் சற்று கலவரமானேன். ஒரே ஒரு கண்டக்டர் மட்டும், "ஒரு சீட் இருக்கு சார். ஆனா லேடீஸ் பக்கத்துல.. நீங்க ஏற முடியாது."

"சார் வேற சீட் இருக்கானு பார்க்கலாமா?"

"தாராளமா பாருங்க."

சீட் எதுவும் இல்லை என்றால் அந்த "லேடி" யாராக இருந்தாலும், காலில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்துவிடுவது என்ற முடிவோடு பஸ்ஸில் ஏறினேன். நினைத்தது போலவே சீட் எதுவும் இல்லை. முன்னால் வந்து அந்த "லேடி" யாரென்று பார்த்தேன்.

அவள்.

என்னிடம் டிக்கெட் கேட்டவள். நான் போய் க்யூவில் நிற்க சொன்ன அவள். ஐபாட் காதில் சொருகியிருக்க கண்கள் மூடியிருந்தாள். ஒருவாரம் முன்னால் சென்னையில் நடந்தது இன்னும் ஞாபகம் இருக்குமா என்ன?

அவளைப் புதிதாக பார்ப்பதுபோல நினைத்துக் கொண்டேன்.

"Excuse me?" கண்கள் திறந்தாள். "If you don't mind, can i take this seat?"

என்னைப் பார்த்தாள். நிறுத்தி நிதானமாக. அப்புறம் சொன்னாள். "I do mind!"

"நம்ம ஊர்ல பசங்க, கொஞ்சம் இங்கிலீஷ் பேசினா பொண்ணுங்க சரின்னுடுவாங்கள்ல?"

நான் சொன்ன அதே தொனியில் சொன்னாள். இன்னுமா ஞாபகத்தில் இருக்கிறது? ஹ்ம்ம்..

"Look I apologize for the other day, now i'm in..."

"உட்காருங்க," என்றாள். 

(ஆட்டோ எதுவும் வராவிட்டால்.. தொடரும்)

Part -2