வானவில் வீதி

போஸ்டர் கலாச்சாரம்

2010-09-15T12:49:00.002+05:30

நோபல் வாங்குவாள் என்று எதிர்பார்த்திருந்த பிரியா கல்யாணத்துக்கு, சென்ற வார இறுதியில் திருச்சி சென்று வந்தேன். பிரியா என் மாமா பெண். அவளைப் பற்றி ஏற்கனவே இங்கே பலமுறை, டெல்லியில் வேலை பார்க்கும் பெரிய மனுஷி, ஏறக்குறைய ஜீனியஸ் என்றெல்லாம் கொடுத்த காசுக்கு மேல் கூவியிருக்கிறேன். அவள் கல்யாணமும் அவள் பர்சனாலிடியைப் போலவே எளிமையாக, அழகாக நடந்து முடிந்தது. வாழ்த்துக்கள் பிரியா. :)

***

திருச்சி பயணத்தின்போது ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தால்.. நமக்கு எது எதெற்கெல்லாம் போஸ்டர் ஒட்டுவது, பேனர் வைப்பது என்ற விவஸ்தை இல்லாமல் போய்விட்டது தெரிகிறது.

வாழ்த்துக்களை அட்டையில் தெரிவிக்கும் வழக்கத்தை விமர்சிப்பவர்களைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். மகள் பூப்பெய்தியதிலிருந்து (சரியான வார்த்தைதானா?) மகனின் முதல் பிறந்தநாள் வரை (போட்டோவில் குழந்தை வாயில் நிப்பிளுடன்) வாழ்த்து பேனர்கள் சாலையோரங்களை அலங்கரிக்கின்றன. நண்பன் இறந்துவிட்ட துக்கத்தை போஸ்டரில் அனுசரிப்பவர்களை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

சினிமா நாயகர்களுடைய ரசிகர்களின் அன்பை "அடைக்கும் தாழ்" யாராவது சீக்கிரம் டிஸைன் செய்வது நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்கு நல்லது.

குலவிளக்கு 'சௌந்தர்யா ரஜினிகாந்த்' மணவாழ்க்கை சிறப்பாக அமைய வாழ்த்துவதிலிருந்து, 'எந்திரன்' இசை, ட்ரெயிலர், பேக்ரவுண்ட் ஸ்கோர், எடிட்டிங், சினிமடோக்ராபி, கோரியோகிராபி, சிஜி அனிமேஷன், காஸ்ட்யூம் டிசைனிங் எல்லாம் வெற்றிபெற வாழ்த்திக் கொண்டிருக்கும் ரஜினி ரசிகர்களுக்கு இவை பிசியான நாட்கள்.

'எட்டர்னல் ஆப்டிமிஸ்ட்ஸ்' என்ற வார்த்தைக்கு இலக்கணமான அஜித் ரசிகர்களும் 'மங்கத்தா' வெற்றி பெற வாழ்த்துகிறார்கள். வாழும் வரலாறு, வருங்கால தமிழ்நாடு, இளையதளபதி 'டாக்டர் விஜய்' ரசிகர்கள் சும்மா இருந்தாலும், ஜோஸ் ஆலுக்காஸ்காரர்களின் ரசனை பிரமிக்க வைக்கிறது. தளபதியின் மந்தகாசப் புன்னகை விளம்பர பேனர் நிற்கும் வீதிகளில் குழந்தைகள் சாப்பிட மறுப்பதில்லை என்று சமீபத்திய ஏசி நீல்சன் கருத்துக் கணிப்பில் தெரிய வந்திருக்கிறது.

அரசியல் போஸ்டர் கலாச்சாரத்தைப் பற்றி நான் சொல்ல வேண்டுமா என்ன? கருணாநிதி, ஸ்டாலினின் சமீபத்திய திருச்சி வருகைக்கு வைக்கப்பட்டு அகற்றப்படாமல் இருக்கும் சில பேனர்களை காண முடிந்தது. கருணாநிதியை "நிரந்தர முதல்வரே" என்று விளித்த பேனர் அண்ணன் அஞ்சாநெஞ்சனின் தம்பிகளால்தான் வைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். அதேபோல் அழகிரி ஸ்டாலின் கனிமொழி மூவரும் சிரிக்க, முதல்வரை "முத்தமிழ்க் காவலரே" என்ற விளம்பரம் மிகுந்த நேர்மையுடன் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனாலும் "சுழலும் சூரியனே" "தமிழர்களின் தலைப்பே" "களைப்பறியா உழைப்பே" போன்ற லூஸுத்தனங்கள் தொடர்வது தமிழின்/தமிழனின் உடல் ஆரோக்கியத்திற்கு கேடு.

***

தனக்கு தானே சிலை வைத்துக் கொள்வதிலிருந்து, பஸ் ஸ்டாண்ட் முன்னால் பஸ் ஸ்டாண்டை விட பெரிதாக "நான் திறந்து வைத்தேன்", "ஆனால் அடிக்கல் நாட்டியது நான்" என்று கல்வெட்டு வைத்துக் கொள்வது வரை, வரலாற்றில் இடம் பெற தகுதியில்லாதவர்களின் insecure மனநிலையின் விளைவு என்று தோன்றுகிறது.

பிலிப் ஆடம்ஸ் அன்றே சொன்னார் "Advertising men and politicians are dangerous if they are separate. Together they become diabolical."

Peace!

ஜெய் ஹிந்த்!

2010-08-15T00:01:00.003+05:30

முழு உரையை எல்லோரும் இன்றொரு முறை படிக்கலாம். இந்த நாளின் முக்கியத்துவமும் நம் கடமைகளும் தெளிவாகும்.

சுதந்திர தின வாழ்த்துக்கள்!

இரண்டு படங்கள்

2010-06-29T20:52:00.002+05:30

சென்ற வாரம் என் புது ரூம் மேட் புண்ணியத்தில் இரண்டு படங்கள் பார்க்க முடிந்தது. கராத்தே கிட் என்ற உலகத் திரைப்படம் (என்னது அதெல்லாம் உலக்ப்படம் கிடையாதா? கொடூரமான கொலையோ கற்பழிப்போ நடக்காதபோதே சந்தேகப்பட்டேன். ஷிட்.) மற்றும் ராவணன் என்ற செம்மொழித் திரைப்படம்.

ஜாக்கி சான் என்று டைட்டில் போடும்போது சத்யம் திரையங்கில் மக்கள்ஸ் விசிலடிக்கிறார்கள். உலகநாயகன் என்ற பதத்தின் அர்த்தம், அதை நாம் உபயோகிக்கும் அபத்தம் புரிந்தது. வில் ஸ்மித் சாரின் மகன் சார் ஜேடன் ஸ்மித் சார் (நன்றி பேயோன்) ~~அறிமுகம் ஆகியிருக்கிறார்~~ நடித்திருக்கிறார் (நன்றி தல தன்ஸ்). இரண்டாம் பாதி போரடித்தாலும் ஒரு வாட்டி பார்க்கலாம். ஒரு நல்ல படத்தில் 10 நல்ல சீன்கள் இருக்கும் என்று செல்வராகவன் ட்விட்டரில் சொன்னார். இந்தப் படத்தில் 4 இருந்தது.

மணிரத்னம் படங்களில் உறவுகள் சித்தரிக்கப்படும் துல்லியம் என்னை எப்போதும் ஆச்சர்யப்பட வைத்திருக்கிறது. மௌன ராகம், அக்னி நட்சத்திரம், தளபதி, கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்.. அவரின் எல்லாப் படங்களையும் உதாரணமாகக் கூறலாம். கதையோட்டத்திற்குத் தேவைப்படும் முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள் மட்டுமல்லாது, சிறு துணைக் கதாபாத்திரங்களும் ரத்தம் சதையோடு உயிருள்ள மனிதர்களாக உலவுவது மணிரத்னம் திரையில்தான். மேலும் அவரிடம் உறவுகள் பற்றிய ரொமான்டிக் மயக்கங்கள் மிகவும் குறைவு என்பதால் பிரமிக்கத்தக்க காட்சிகளை அவரால் எழுத முடிந்திருக்கிறது. ராவணனில் நான் இதைத்தான் எதிர்பார்த்தேன்.

ஆனால் ராவணன் மிகவும் ஏமாற்றம் அளித்தது. உயிரில்லாத பாதி சமைத்த திரைக்கதை, அந்நியமாக உணர்ந்த வசனங்கள் என்று மோசமான எழுத்து ராவணனை பெரிதும் பாதிக்கிறது.

இத்தனைக்கும் நான் தொடரும் பதிவர்கள், ட்விட்டர்கள் கிழித்துத் தொங்கவிட்ட விமர்சனங்களை படித்துவிட்டுதான் போனேன். ஆனால் பெரும்பாலானவர்கள் உணர்ந்தது போல முதல்பாதி எனக்கு போரடிக்கவில்லை. இரண்டாம் பாதி பட்டாசாக வெடிக்க அருமையான களம் ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருந்தது. இரண்டாம் பாதியில் மணிரத்னம் தைரியமாக லக்ஷ்மண ரேகையைக் கடப்பார். சாகசங்கள் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்தேன். ம்ஹும். க்ளைமாக்ஸில் மட்டும் பெருவிரலை அந்தாண்டை வைக்கிறார். அட என்று நிமிர்ந்தால் சட்டென்று உள்ளிழுத்துக் கொள்கிறார். போங்க சார்!

பாட்டெல்லாம் தவறான இடத்தில் வருவது போல் உணர்ந்தேன். மணிரத்னம் படத்தில் இப்படி உணர்வேன் என்று யார் கனவு கண்டார்கள்? கலிகாலம். ஆனால் இவ்வளவு குறைகளையும் விக்ரம் என்ற ஒற்றை மனிதருக்காக மன்னிக்கலாம். வீராவாக வாழ்ந்திருக்கிறார் என்றால் கிளிஷே. ஆனால் சத்தியம். அந்நியனின் மூன்று முகம் காட்டியவர் இதில் பத்து தலைகளை வைத்துக் கொண்டு மனுஷன் என்னமா பிரமாதப்படுத்தியிருக்கிறார். அவருக்காக ஒருவாட்டி பார்க்கலாம்.

புரவலன் புகழை மறக்காமல் பாடுவது தமிழனின் நற்குணங்களில் ஒன்று. என்னோட புது ரூம் மேட் பற்றி கொஞ்சம் இங்கே.

மலையாளி. நல்ல பையன் தான். அநியாயத்துக்கு ஆர்கனைஸ்டாக இருந்து என் உசிரை வாங்குகிறான். எதையும் ப்ளான் பண்ணித்தான் பண்ணுவேன் என்கிறான். அட அதையெல்லாம் கூட பொறுத்துக்கலாம். போன ஞாயிற்றுக்கிழமை ரூமை சுத்தப்படுத்த வேண்டும் என்றான். சுத்தம் செய்து ஒருவாரம்தானே ஆச்சி என்றேன். ஆமாம் வாரவாரம் சுத்தம் செய்ய வேண்டும் இல்லையென்றால் தூக்கம் வராது என்கிறான். என்ன கொடுமை பாருங்கள். இதற்கு முந்தைய ரூம்மேட்டும் நானும் ஒரே ஒருமுறை சுத்தம் செய்தோம். அதில் பத்து மாசங்கள் குடியிருந்தோம். No less.

பேசாமல் இவனை விவாகரத்து செய்து விடலாமா?

ஐம் பேக்!

2010-06-09T19:14:00.001+05:30

இத்தனை நாட்கள் என்னை ரொம்பவும் மிஸ் பண்ணி அவ்வப்போது மெயிலில் விசாரித்த புண்ணியவான்கள் நாலு பேருக்கும் நன்றி. உங்களைப் போன்றவர்களால்தான் இன்று சென்னையில் மழை பெய்து கொண்டிருக்கிறது.

***

இந்த செமஸ்டர் விடுமுறையில் சில தமிழ் புத்தகங்கள் படித்தேன். அய்யனாரின் உரையாடலினி பிடித்திருந்தது. 'நவீன மனங்களின் சிக்கல்கள், பயன்படுத்துதல்கள், ஏமாற்றங்கள், துரோகங்கள், கனவுகள், பிறழ்வுகள், சாத்தியமில்லாததை நோக்கி நகரும் சாகச மனநிலைகள்' என்ற பின்னட்டை வாசகம் மூலம் நான் எதிர்பார்த்தது அதிகம் (அல்லது வேறு) என்றாலும் என் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்ட பிந போன்ற ஒவ்வாமைகள் தாண்டி படிக்க வைத்தது அவரின் மொழி.

சாதாரண 'கவிழ்ந்த மாலை' என்ற சொற்பிரயோகம் மனசை விட்டு அகல மறுக்கிறது. அது மனசில் வரையும் சித்திரங்களும் அற்புதம். உங்களுக்கும் நிச்சயம் பிடிக்கலாம்.

***

"போன ஜென்மத்துல நீ பொதி சுமக்கற கழுதையாத்தான் பொறந்திருப்பனு நினைக்கிறேன்."

செமஸ்டர் விடுமுறைகள் முடிந்து சென்னை திரும்புவதற்கு முன் என் பெட்டி படுக்கைகளைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தவன் குரல் கேட்டு திரும்பினேன்.சக்தி நின்றிருந்தான். மாமா பையன்.

"ரொம்ப சந்தோஷம். ஏன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?"

திரும்ப குனிந்து பேக்கிங்கை தொடர்ந்தேன். உள்ளே வந்தான்.

"பின்ன என்ன? ஒவ்வொரு வாட்டி லீவ்ல வரும்போதும் புக்ஸ அள்ளிட்டு வர. வந்தப்புறம் நல்லா சாப்ட்டு, தூங்கி, ஊரைச் சுத்தின நேரம் போக படிக்கிற புக்ஸ் ஒரு மூணு இருக்குமா?"

"ஹ்ம்ம்.. இந்த வாட்டி நாலு."

"ம்ம்.. அந்த நாலை மட்டும் எடுத்துட்டு வரலாம்ல? கழுதையோட இன்கார்னெஷன்றது கரெக்டாதான் இருக்கு."

"ஹ்ம்ம்.." என்றவன் மூளையில் திடீரென்று பிரகாசம். நிமிர்ந்தேன். "ஹேய் இரு இரு. கழுதைன்னா ஏன் புக்ஸ தூக்கிட்டு அலையப் போறேன்? கிழிச்சுப் போட்டு சாப்ட்ருவேனே!"

தலையிலடித்துக் கொண்டு போய்விட்டான்.

***

செமஸ்டர் விடுமுறைகள் முடிந்து திரும்பி வந்தால் சென்னையில் மழைக்காலம். ஊரே நனைஞ்சு போய் புதுசாக இருக்கிறது. இந்த மாதிரி காட்சியைத்தான் பார்க்க முடியவில்லை. சினிமாவில்தான் நடக்குமோ? சென்னை கேர்ள்ஸ், பார்த்து ஏதாவது செய்யுங்க.

***

அதாவது என்ன சொல்ல வரேன்னா.. I'm back!

For your eyes (and ears) only.

2010-06-05T20:10:00.000+05:30

வாழ்த்துக்கள் திவ்யப்ரியா!

2010-05-16T11:33:00.001+05:30

இன்னைக்கு திருமண வாழ்க்கையில் சிறகு விரிக்கும் அக்கா திவ்யபிரியாவுக்கும், சரவணன் க்கும் இனிய திருமண வாழ்த்துக்களை சொல்லிக்கறேன்.

வாழ்த்துக்கள்! வாழ்த்துக்கள்! :)

ஹம் ஆப்கே ஹைய்ன் கௌன் கார்க்கி? :)

2010-04-21T17:46:00.003+05:30

ஓரிரு வாரங்களுக்கு முன்.. கல்லூரியில் எதற்கோ நான்கு நாட்கள் விடுமுறை விட்டார்கள். நானும் அழுக்குத் துணிகள், தங்கை கேட்ட மூன்று டிவிடிகள், சீன் போட இரு தடிமனான பீட்டர் புத்தகங்கள் எடுத்துக் கொண்டு கோவை ரயிலேறினேன்.

வீட்டிற்கு போய் வழக்கமான வரவேற்புகளுக்கு (!) பிறகு ஒருவழியாக செட்டில் ஆனபோது என் மொபைல் ஒலித்தது. நான் எங்கோ போவதற்காக ட்ரஸ் பண்ணிக் கொண்டிருந்தேன். மொபைலைக் கொண்டு வந்த அம்மா, "கர்க்கி சி காலிங்" என்றார்கள்.

கார்க்கி அழைத்திருந்தார். "ஃப்ரண்ட்," என்றபடி மொபைலை வாங்கிக் கொண்டு போனேன்.

திரும்பி வந்தபோது அம்மாவும், தங்கையும் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் போய் உட்கார்ந்தேன். கொஞ்ச நேரம் கழித்து அம்மா கேட்டார்கள்.

"அது என்ன பேரு.. கர்க்கி சி?"

"அது கர்க்கி இல்லமா.. கார்க்கி" என் தங்கை எனக்கு உதவினாள். "கார்த்திக்கோட கேர்ள் ஃப்ரண்ட். ஸ்பானிஷ்காரி. என்ன அழகு தெரியுமா?"

அடிப்பாவி!

சட்டென்று என் பக்கம் திரும்பி உதட்டை கடித்தாள் "ஊப்ஸ் ஸாரி கார்த்திக், அம்மாவுக்கு தெரியாதா?"

Romance at short notice was Arundhati's speciality too.

நான் கொலைவெறியுடன் அவள் மேல் எறிய ஏதாவது தேடினேன். ஸ்பானிஷ் கேர்ள் ஃப்ரண்ட் கிடைக்க நான் என்ன சாரு நிவேதிதாவா?

"என்ன கார்த்திக் இது?" அம்மா பாதி நம்பிவிட்டார்கள்

"ஹையோ அம்மா.. கார்க்கின்றது என்னோட ஆம்பிளை ஃப்ரண்ட். தாடி மீசை எல்லாம் வெச்சுக்கிட்டு மெட்ராஸ்ல ஒரு பெரிய பிஸினஸ்மேன்!"

:))

Blogiversary : ரெண்டாவது வருஷம். Yay!!

2010-04-01T14:30:00.003+05:30

--

இது நேற்றே எழுதியிருக்க வேண்டிய பதிவு. என் தங்கை அழைத்து ஞாபகப்படுத்தியிருக்காவிட்டால் இன்றும் எழுதியிருக்க மாட்டேன். நன்றி அருந்ததி! :)

ஆம் மக்கள்ஸ், நேற்று ஒரு முக்கியமான நாள். நேற்றோடு 'வானவில் வீதி'க்கு இரண்டு வயசாகிறது. வாவ், ரெண்டு வருஷம் இங்கே எழுதுவேன் என்று நினைத்ததில்லை.

Happy Blogiversary to me!!

இந்த ப்ளாக் ஒரு extremely personal one. பெரும்பாலும் சொந்தக்கதைகள் தான். நிறைய சுவாரஸ்யங்களை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். சோகங்களை அங்கங்கே ஒளித்து வைத்திருக்கிறேன். One day i might reread and relive.

சில நல்ல நண்பர்களை பெற்றிருக்கிறேன். அவர்களுக்கு தயக்கமேயில்லாமல் நிறைய இம்சைகள் கொடுத்திருக்கிறேன். ஒரு மொக்கை கதையை எழுதிவிட்டு, எடிட் பண்ணிக் கொடுங்க என்று அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். கல்ச்சுரல்ஸில் தேவையில்லாமல் கார்ட்டூன் போட களத்தில் இறங்கிவிட்டு, ஐடியா கேட்டு போன் பண்ணியிருக்கிறேன். மனசு கஷ்டமாக இருக்கும்போதெல்லாம் இங்கிலிபீஷில் புலம்பி இமெயில் அனுப்பியிருக்கிறேன். இதற்கெல்லாம் நன்றி என்ற சொல் போதுமா தெரியவில்லை.

மேலும் தொடர்ந்து படித்து, தாராளமாக உற்சாகப்படுத்தும் எல்லோருக்கும் என்னோட சின்சியரான நன்றிகள்.

2010 ல் அதிகம் எழுத முடியவில்லை. இனி எழுதவிருக்கிறேன். ரெயின்போ தாட்ஸ், கார்க்கி என் கேர்ள் ஃப்ரண்டான கதை, அறுபத்து மூவர் திருவிழா என்று அடுத்தடுத்த பதிவுகள் வரவிருக்கின்றன.

Stay tuned!

--

முதல் அனிவர்சரி பதிவு

கொஞ்சம் மொக்கை

2010-03-04T22:19:00.002+05:30

முதலில் வானவில் வீதியின் ஏழரைக்கோடி வாசகர்களுக்கு நான் இன்னும் உயிரோடுதான் இருக்கிறேன் என்ற நற்செய்தியை கூறிவிடுகிறேன்.

பேய்த்தனமாகிவிட்டிருக்கிறது வாழ்க்கை. மூச்சு விடக்கூட நேரமில்லாத வாழ்க்கையை வேறு என்ன சொல்வது? காலையில் அழுக்கு ஜீன்ஸை மாட்டிக் கொண்டு ஓடுவதிலிருந்து, அர்த்த ஜாமத்தில் திரும்பி வந்து படுக்கையில் சரிவது வரை, பேயலைச்சல். இத்தனைக்கும் கல்லூரியில் வகுப்பு வெறும் 5 மணி நேரங்கள்தான். ஹ்ம்ம்..

'வானவில் வீதி' பக்கமே வரமுடியவில்லை. 'விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா' மூன்றாவது பாகம் எழுத வேண்டியிருக்கிறது. இரண்டாவது பாகத்தை படித்து காண்டான மக்கள்ஸ், தற்சமயம் நிம்மதியாக இருப்பதாக வரும் தகவல்கள் கவலையளிக்கின்றன. கூடிய விரைவில் அந்த நிம்மதியை கெடுக்க உத்தேசித்திருக்கிறேன். சின்ன அம்மிணி வேறு 'டீன் ஏஜ்' தொடர் பதிவுக்கு அழைத்து ஒரு வரலாற்றுப்பிழை இழைத்திருக்கிறார்கள். அந்த பதிவையும் எழுதும் எண்ணமிருக்கிறது என்று சொல்லிவிடுகிறேன்.

நண்பர்கள் எல்லோருடைய பதிவையும் வகுப்பில் உட்கார்ந்து மொபைலில் படித்துவிட்டாலும், பதிவுக்கு சென்று என் மேலான கருத்தை பதிவு செய்ய முடியவில்லை. மன்னிக்கவும்.

சொந்தக்கதை பேசி போரடித்தது போதும். கொஞ்சம் ஆன்மீகம் (?) பேசுவோம்.

நித்தியானந்தாவின் வீடியோ எல்லா பாக்ஸ் ஆபிஸ் ரெக்கார்டுகளையும் உடைத்துவிட்டிருப்பதாக அறிகிறேன். (இதற்கு முந்தைய ரெக்கார்டு காஞ்சிபுரம் தேவநாதனுடையது) தமிழர்களின் ரசனை பற்றிய சந்தேகம் எனக்கு எப்போதுமிருந்ததில்லை. கலைத்தாகம் கொண்ட கலாச்சாரம் நம்முடையது.

ட்விட்டரில் வேறு நம் மக்கள்ஸ் இதை ட்ரண்டிங் டாபிக் ஆக்கி ஜல்ஸா பண்ணிக் கொண்டிருந்தார்கள். அரிய முத்துக்கள் படிக்கக் கிடைத்தன. (#Nithyananda : Baba by day. Blacksheep by night; Discourse by day. Intercourse by night.) நம் மக்கள் இப்படி ஜாலி பண்ணிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்த வெள்ளைக்கார ட்விட்டர்கள், நித்தியானந்தா யாரென தெரியாமல் பாயைப் பிராண்டியது தனிக் கதை. மொத்தத்தில் எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள் என்று தெரிகிறது. அதுதான் முக்கியம்.

இதற்கிடையில் சில சீரியஸ் பதிவர்கள் வழக்கம்போல இதென்ன கழிசடைகளை ஒளிபரப்புவது, journalistic ethics, privacy invasion, exploitation of actresses, godmen in society என்று இங்கிலீஷ் வார்த்தைகளில் வருத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். படித்து யாரேனும் வருத்தப்பட்டீர்களா? என்னுடைய மொக்கையை படித்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள். சரி.

கடைசியாக ஒரு சாமியார் கதை படிப்போம். ஆணாதிக்கவாதிகளுக்கு மட்டும்.

ஒரு பர்பெக்ட் குடிமகனான மாமாவுக்கு கல்யாணம் ஆச்சு. கல்யாணத்துக்குப் பிறகும் இவர் டெய்லி தீர்த்தம் சாப்பிட்டு ஆத்துக்குப் போக, மாமியோடு தினமும் சண்டை. வெறுத்துப்போன மாமி நம்ம சாமியார்கிட்ட போய், தன்னோட கதைய சொல்லி புலம்பியிருக்கா. சாமியாரும் தன் வாய்லருந்து ஒரு லிங்கம் வர வெச்சு, மாமா ஆத்துக்கு வரும்போதெல்லாம் இந்த லிங்கத்துக்கு (சாதா) தீர்த்தம் விட்டு பூஜிக்க சொல்லியிருக்கார். மாமியும் தவறாம செய்ய, சண்டை குறைஞ்சு நின்னு போய்டுத்து. மாமாவும் மாமியும் சௌக்கியமா இருந்தா.

ஆனா ஒருநாள் அந்த லிங்கம் காணாமப் போய்டுத்து. பதறிப்போன மாமி சாமியார் கிட்ட மறுபடி ஓடிருக்கா. "சாமி வேற லிங்கம் கொடுங்கோ!"

சாமியார் அதுக்கு, "அசடே லிங்கத்துல ஒரு மந்திரமும் இல்ல. Keeping your mouth shut helps"ன்னாராம்.

--

சீக்கிரம் திரும்ப வரேன்...

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா - 2

2010-02-09T17:01:00.004+05:30

முதல்ல விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா ட்ரெயிலரை பார்த்துடுங்க. அதுல வர கார்த்திக், ஜெஸ்ஸி ரெண்டு பேர வெச்சுதான் இந்தக் கதை எழுதியிருக்கேன். கௌதம் மேனன் மற்றும் அவர் டீம்க்கு ஒரு பெரிய மன்னிப்பு கேட்டுக்கறேன் மற்றும் நன்றிகள் சொல்லிக்கறேன்.

--

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா - Part 1

திருச்சிலருந்து சென்னை வர ஏழு மணிநேரம் ஆச்சு அந்த பஸ்ல. மறக்கவே முடியாத ஜர்னி அது. பேசின வார்த்தைகள், ஏன் அவ சிரிச்ச சத்தங்கள் கூட மனசுக்குள்ள அப்படியே இருக்கு. ஏழு மணிநேரத்தில் என்னலாம் பண்ணலாம்? புக் படிக்கலாம். பாட்டு கேட்டுட்டே தூங்கிப்போலாம்.

நான்.. அவதான் என் வாழ்க்கைனு முடிவு பண்ணேன்.

--

உட்காருங்க என்றாள். பேக்கை மேலே வைத்துவிட்டு.. உட்கார்ந்தேன்.

அவள் பக்கம் தயக்கத்துடன் திரும்பினேன், "அன்னிக்கு நான் ஏன் அப்படி பேசினேன்னு எனக்கு தெரியல. யூஸ்வலா அப்படிலாம்.."

"தட் வாஸ் ரியலி ரூட்"

"உண்மைதான். புரியுது. ஐம் ரியலி ஸாரி."

"இட்ஸ் ஓகே," புன்னகைத்தாள். "ஆனா இன்னிக்கு நான் இங்க உக்கார வேணாம்னு சொல்லியிருந்தா என்ன பண்ணியிருப்பீங்க?"

நானும் புன்னகைக்க முயற்சித்தேன். "என்ன பண்ண முடியும்? என்னைத்தான் நொந்துட்டு இருப்பேன். நன்றும் தீதும் பிறர் தர வாரா.."

"ஹேய்," என்னோட சங்க இலக்கிய மேற்கோள் அவளை ஆச்சர்யப்படுத்தியது. "இது யார் சொன்னது?"

"ஸ்ருதிஹாஸன்"

"வாட்?"

"நன்றும் தீதும் ஆஹா அஹ அஹ அஹ ஆ.. அது பிறர் தர வாரா.."

சத்தம் போட்டு சிரித்தாள். "யூ ஆர் ஹிலாரியஸ்"

"ஐம் கார்த்திக் ஏஸ்வெல்" என்றேன்.

--

அவ பேர் ஜெஸ்ஸி. ரொம்ப அழகான பேர்லாம் இல்லைனாலும் அப்படிதான் பொய் சொன்னேன். அரிச்சந்திரனுக்கு கேர்ள் ப்ரண்ட்ஸ் யாரும் இருந்திருக்க மாட்டாங்கன்னு ஜி சொல்லிருக்கார்.

ஜெஸ்ஸி. அவ்ளோ அழகு. க்ளாஸி. படிச்சவ. வெல் ரெட். ஐஐடி மெட்ராஸ். அவகிட்ட ஒரு ஸ்டைல் இருக்கு. செக்ஸி டூ.

--

டீச்சிங்தான் அவளோட காதல் என்றாள். எனக்கு பிலிம்மேக்கிங் என்றேன். புருவம் உயர்த்தினாள்.

"நாளைக்கே கௌதம் மேனன் சார் மட்டும் ஓகே சொன்னா போதும், எம்சிஏ, விப்ரோ எல்லாத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு போய்டுவேன்."

--

நான் கண் விழித்தபோது பஸ் ஒரு மிகச் சுமாரான ஹோட்டலில் நின்றிருந்தது. பஸ்ஸிற்குள் விளக்குகள் எரிந்தன. மக்கள்ஸ் பாதி பேர் காணவில்லை. குளிர் என் விரல்களை விறைக்க வைத்திருந்தது. திரும்பி ஜெஸ்ஸியைப் பார்த்தேன்.

தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவ்வளவு அழகாக யாரும் தூங்கிப் பார்த்ததில்லை. ஏதோ அவள் தூங்கும் அழகைப் பார்க்க ஒரு ஆயிரம் பேர் டிக்கெட் வாங்கி வந்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போலவும், அவர்கள் திருப்தியடைய வேண்டுமே என்பது போலவும், அவ்வளவு அழகாக தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

எழுப்ப தோண்றவில்லை. நான் எழுந்தேன். அவளும் கண்விழித்தாள். இது எந்த இடம் என்று வியந்தவளிடம் தெரியாது என்றேன். காபி வேண்டும் போலிருக்கிறது என்றாள்.

"நீ இங்கயே இரு. நான் வாங்கிட்டு வரேன்."

ஒரு சிகரெட்டை புகைத்து தூக்கி எறிந்தேன். அவளுக்கு காபி வாங்கி வந்து ஜன்னலில் கொடுக்க வாங்கிக் கொண்டாள்.

உள்ளே வந்த போது காபியை உள்ளங்கையில் வைத்து சூட்டை உணர்ந்தவாறே யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள். நான் சீட்டில் உட்கார்ந்தேன். என் பக்கம் திரும்பினாள்.

"கார்த்திக், நீ என்ன ஃபாலோ பண்ணலல?"

--

பஸ் கோயம்பேடு பஸ் ஸ்டாண்டை அடைந்தது. புன்னகைகளையும் பேஸ்புக் ஐடிகளையும் பரிமாறிக் கொண்டு விலகும்போது..

"ஜெஸ்ஸி, உன்கிட்ட ஒண்ணு சொல்லணும்."

"என்னது?"

என்னைத் தயாராக்கிக் கொண்டு.. "இந்த உலகத்துல இருக்கற எல்லா பொண்ணுங்களையும் நான் தங்கச்சியா ஏத்துக்கறேன்.. இனிமே.. உன்னத் தவர."

"ஏன்?"

"அதெல்லாம் இப்ப சொல்லமுடியாது. முதல் படம் வரும். அதுல சொல்றேன்."

ஒரு நிமிஷம் என்னைப் பார்த்தாள். பிறகு சொன்னாள். "ஐ ஹேட் யூ"

"தேங்க் யூ!"

--

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்..

என் ப்ளாட்டின் கிச்சனில் இருவரும் நின்று கொண்டிருந்தோம். நான் அவள் உதட்டில் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அடுப்பில் என்னவோ வெந்து கொண்டிருந்தது.

கிச்சனிலிருந்து கருகும் வாசம் ஹாலை அடைகையில் நாங்கள் தரையில் கிடந்தோம். ஆடைகள் எறிந்து கிடந்தன. என் உதட்டில் மெலிதாக தன் உதட்டைப் பதித்துவிட்டு எழுந்து போனாள். நான் சிகரெட் தேடினேன்.

புகைத்துக் கொண்டிருந்தபோது ஜெஸ்ஸி பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தாள். எழுந்து அவளிடம் போனேன்.

"ஜெஸ்ஸி சத்தியமா.. யாரா இருந்தாலும் பாத்துக்கலாம்.. உங்கப்பாவா இருந்தாலும் சரி."

--

நான் ஜெஸ்ஸியிடம் அந்த சினிமா டயலாக் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே என் பக்கத்து ப்ளாட்டுக்கு ஒரு கெஸ்ட் வந்து கொண்டிருந்தார். வேறு யாரும் இல்லை. சாக்ஷாத் கௌதம் மேனன்.

ஜெஸ்ஸி வெளியே போக கதவைத் திறந்தேன்.

(தொடரலாம்.. தொடராமலும் போகலாம்.. விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா பிப் 19 ரிலீஸ்)

விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா

2010-01-28T12:53:00.002+05:30

காதல தேடிட்டு போகமுடியாது. அது நெலைக்காது. அதுவா நடக்கணும். நம்மள போட்டுத் தாக்கணும். தலைகீழா போட்டு திருப்பணும். அதான் ட்ரூ லவ். அது எனக்கு நடந்தது. என்ன அடிச்சது அந்தக் காதல்

எத்தனையோ பொண்ணுங்க இருந்தாங்க உலகத்துல. நான் ஏன் ஜெஸ்ஸிய ச்சூஸ் பண்ணேன்?

நான் ஜெஸ்ஸிய முதல்ல பாத்தது ஆறு மாசத்துக்கு முன்னால. அப்போதான் MCA முடிச்சிட்டு வேலைல ஜாய்ன் பண்ணியிருந்தேன். ரொம்ப சந்தோஷமான நாட்கள் அதெல்லாம். நாம சந்தோஷமா இருக்கும்போது மேலும் மேலும் சந்தோஷங்கள் வரும்ல, அப்படிதான் ஒருநாள் ஜெஸ்ஸி வந்தா..

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்..

நுங்கம்பாக்கம் ரயில்வே ஸ்டேஷன் நிறையத் தொடங்கியிருந்த மாலை நேரம். நான் அந்த நீண்ட க்யூவின் கடைசியில் நின்றிருந்தேன். சலிப்பாக இருந்தது. முன்னால் நின்றிருந்த தலைகளை எண்ண ஆரம்பித்தேன். 16 பேர். ஷிட்!

15 பேர். 14 பேர். 13 பேர். 12. 11. 10. ...4.

"எக்ஸ்யூஸ் மீ?"

குரல் கேட்டு திரும்பினேன். அவள் நின்றிருந்தாள்.

"கொஞ்சம் அவசரம். பார்க் ஸ்டேஷன்க்கு ஒரு டிக்கெட் எடுத்து தரமுடியுமா?" நான்கு ரூபாய் நீட்டினாள்.

நான் அவளைப் பார்த்தேன். அழகாக இருந்தாள். ரொம்ப அழகாக இருந்தாள். நம்பவே முடியாத அளவு அழகாக இருந்தாள். தான் எவ்வளவு அழகென்று அவளுக்கு தெரிந்திருந்தது.

நிறைய படித்திருப்பாள். அந்த கான்பிடன்ஸ் அவள் முகத்தில் இருந்தது. உதவி கேட்கிறோமே என்று வரவழைக்கப்பட்ட போலியான பணிவு அவள் கண்களில் இருந்தது. ஆனால் அது தற்காலிகமானது.

நான் பின்னால் திரும்பி க்யூவைப் பார்த்தேன். எனக்கு பின்னால் 3 பேர் மட்டும் நின்றிருந்தார்கள். அவளிடம் புன்னகைத்தேன்.

"நம்ம ஊர்ல பொண்ணுங்க, கொஞ்சம் அழகா இருந்தா க்யூலலாம் நிக்க வேண்டியதே இல்லைல?"

சத்தியமாக இந்த பதிலை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் கண்களில் சட்டென்று ஒரு கோபம் தெரிந்தது.

"போய் க்யூல நில்லுங்க."

அவள் எதுவும் சொல்வதற்குள் எனக்கு முன்னாடி நின்றிருந்த மாமா, "இங்க குடும்மா. எங்க? பார்க் ஸ்டேஷனா?" என்றார்.

"தேங்க்ஸ் அங்கிள்," என்றபடி என் வாழ்க்கையிலிருந்து விலகிப்போனாள்.

--

அடுத்த வாரம் ஸ்ரீரங்கம் போயிருந்தேன். வேலை கிடைத்தற்கு பெருமாளுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும் என்பது அம்மா விருப்பம். கோவிலுக்கு போய்விட்டு சென்னை திரும்ப திருச்சி பேருந்து நிலையத்தில் அல்லாடிக் கொண்டிருந்தேன்.

"சீட் இல்லப்பா.."

"ட்ரைவர் சீட்டுக்கு பின்னாலதான் உட்காரணும்.."

"ரிசர்வேஷன் இல்லையா?"

"படிக்கத் தெரியாதா? இது மதுரை பஸ்ஸுப்பா.."

ராத்திரி அர்த்த ராத்திரி ஆகிக் கொண்டிருந்ததில் சற்று கலவரமானேன். ஒரே ஒரு கண்டக்டர் மட்டும், "ஒரு சீட் இருக்கு சார். ஆனா லேடீஸ் பக்கத்துல.. நீங்க ஏற முடியாது."

"சார் வேற சீட் இருக்கானு பார்க்கலாமா?"

"தாராளமா பாருங்க."

சீட் எதுவும் இல்லை என்றால் அந்த "லேடி" யாராக இருந்தாலும், காலில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்துவிடுவது என்ற முடிவோடு பஸ்ஸில் ஏறினேன். நினைத்தது போலவே சீட் எதுவும் இல்லை. முன்னால் வந்து அந்த "லேடி" யாரென்று பார்த்தேன்.

அவள்.

என்னிடம் டிக்கெட் கேட்டவள். நான் போய் க்யூவில் நிற்க சொன்ன அவள். ஐபாட் காதில் சொருகியிருக்க கண்கள் மூடியிருந்தாள். ஒருவாரம் முன்னால் சென்னையில் நடந்தது இன்னும் ஞாபகம் இருக்குமா என்ன?

அவளைப் புதிதாக பார்ப்பதுபோல நினைத்துக் கொண்டேன்.

"Excuse me?" கண்கள் திறந்தாள். "If you don't mind, can i take this seat?"

என்னைப் பார்த்தாள். நிறுத்தி நிதானமாக. அப்புறம் சொன்னாள். "I do mind!"

"நம்ம ஊர்ல பசங்க, கொஞ்சம் இங்கிலீஷ் பேசினா பொண்ணுங்க சரின்னுடுவாங்கள்ல?"

நான் சொன்ன அதே தொனியில் சொன்னாள். இன்னுமா ஞாபகத்தில் இருக்கிறது? ஹ்ம்ம்..

"Look I apologize for the other day, now i'm in..."

"உட்காருங்க," என்றாள்.

(ஆட்டோ எதுவும் வராவிட்டால்.. தொடரும்)

Part -2

Rainbow Tweets

2010-01-07T18:03:00.002+05:30

ட்விட்டர் மேல் காதலாகிவிட்டேன். சரியான மக்களை பின் தொடருங்கள். 140 எழுத்துருக்களில் முத்துக்களை வாரியிறைக்கிறார்கள். ப்ளாக்கரில் அதன் இன்ட்ராக்ஷன் இல்லை. என் ட்விட்டர் பக்கம்.

பிறந்தநாள் புத்தாண்டு கொண்டாட்டங்கள் கோவையில் கழிந்தது. பதிவுலக நண்பர்களின் வாழ்த்துக்களும் நெகிழ வைத்தன. அதிலொன்று அக்மார்க் கொலைவெறி. நன்றிகள் எல்லோருக்கும்.

பள்ளி நண்பர்களை சந்தித்து பேசிக் கொண்டிருக்கையில் நண்பன் ஒருவன் வேட்டைக்காரன் பற்றி சொன்னான். "படம் கடிடா!" நான் துள்ளிக் குதித்தேன். என்ன அழகு கோவைத் தமிழ்! கடி is an elegant way of saying மொக்கை.

சென்னை திரும்பிய முதல்நாளில், காலை காபி வீட்டை விட்டு தூரம் வந்திருப்பதை ஞாபகப்படுத்தியது. வீட்டில் காபி இன்ஸ்டன்ட். மேலும் அதற்கு பத்து ரூபாய் செலவாவதில்லை.

சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சியில் நண்பர் வெங்கிராஜாவை சந்தித்ததில் மிகவும் சந்தோஷம். போலவே வண்ணத்துப் பூச்சியார் மற்றும் கேபிள் அண்ணாவையும். உயிர்மையில் சாரு பிங்க் நிற சட்டையில் இருந்தார். சட்டை செய்யாமல் வந்துவிட்டேன்.

நாளை ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்ஸ் பிறந்தநாள். தல அனுஜன்யா மொழிபெயர்ப்புகள் செய்வதைப் பார்த்து இந்த வான்கோழியும் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்ஸின் பேட்டி ஒன்றை மொழிபெயர்க்க ஆசைப்பட்டது. இன்னும் ஆரம்பிக்கக் கூட இல்லை. முடியுமா தெரியவில்லை.

நியூட்டனுக்கு கூகுளில் ஆப்பிள் விழுந்தது. நாளை ஹாக்கிங்ஸிற்கு கூகுள் O க்களை ப்ளாக் ஹோல்ஸ் ஆக்குமா என்று காத்திருக்கிறேன். பார்க்கலாம்.

புத்தகக் கண்காட்சிக்கு போனது என்னவோ நன்றாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் அஸைன்மென்ட் முடிக்க முடியாமல் போய்விட்டது. வகுப்பில் இருந்து தூக்கிக் கடாசிவிட்டார்கள். கேண்டீனில் அமர்ந்து இந்த பதிவை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். அடுத்த வகுப்பு ஆரம்பிக்கப் போகிறது. ஜூட்!!!

Happy Holidays!!

2009-12-22T14:52:00.000+05:30

இந்த வருஷம் உக்கார வேண்டிய வகுப்புகள் எல்லாம் முடிந்தது. முடிக்க வேண்டிய அஸைண்ட்மென்ட்கள் எல்லாம் முடித்தாகிவிட்டது. எழுத வேண்டிய பரீட்சைகள் எல்லாம் எழுதிக் கொடுத்தாகிவிட்டது. விடுமுறைக்காலம்.

நான் ஊர் சுற்றக் கிளம்புகிறேன். ஒரு வாரம்தான். நிம்மதியாக இருங்கள். இந்த வருஷம் என் பிறந்த நாள் சென்னையில்தான். :) :(

எல்லோருக்கும் விடுமுறைக்கால நல்வாழ்த்துக்கள்!!

யாரை பிடிச்சிருக்கு?

2009-12-15T11:17:00.004+05:30

"டிவி சவுண்ட கொஞ்சம் கம்மியா வெச்சுக்கோ.. நாங்க ஒரு மணி நேரத்துல வந்துடுவோம்," குனிந்து செருப்பை போட்டுக் கொண்டே அம்மா சொன்னார்கள்.

"தூங்குவான் கார்த்திக், இன்னும் ரெண்டு மணி நேரமாவது தூங்குவான். நாங்க சீக்கிரத்தில் வந்திடறோம்," இது உமேஷின் அம்மா. கையில் துளசி, வெண்ணெய், தேங்காய்.

ரெண்டு பேரும் ஆஞ்சநேயர் கோவில் போகிறார்கள்.சனிக்கிழமை. எதிர்பாரத விதமாக குட்டிப்பையன் உமேஷ் தூங்கிப் போய் விட்டதால், அவனை என் படுக்கையில் படுக்க வைத்து என்னை பார்த்துக் கொள்ள சொல்கிறார்கள்.

"ஓகே!" என்று கேட்டை மூடிவிட்டு உள்ளே வந்தேன். சோஃபாவில் விழுந்தேன்.

****

எனக்கும் குழந்தைகளைப் பிடிக்கும்தான். 'அஞ்சலி' படம் அஞ்சு முறையாவது பார்த்திருப்பேன். 'அழகுக் குட்டிச் செல்லம்' பாடல் ஓடினால் சேனல் மாற்ற மாட்டேன்.தீராத விளையாட்டு பிள்ளையான கண்ணன் தான் என் ஃபேவரைட் கடவுள். ஆனால் நிஜமான குழந்தைகளுடன் தான்.. ahem்.. கொஞ்சம் கூச்சப்படுவேன்.தள்ளி நின்று ரசிப்பது ஓகே. ஆனால் அவர்களை தூக்குவது, கொஞ்சுவது எல்லாம்.. ம்ஹும்.

இப்போது உமேஷ்!

டிவி வால்யூமைக் குறைத்தேன். சச்சின் டெண்டுல்கரின் 20 வருஷ கிரிக்கெட் வாழ்க்கையைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்த அந்த கிரிக்கெட் சேனலில், அவரின் பழைய மேட்ச் ஒன்று ஓடிக் கொண்டிருந்தது. 20 வருஷம். அப்போது நான் பிறந்திருக்கக் கூட இல்லை. ஹ்ம்ம்..

அறைக்கதவு திறக்கப்படும் சத்தம் கேட்டது. திரும்பினேன். "மம்மி.." கணகளைத் தேய்த்துக் கொண்டு உமேஷ் நின்றிருந்தான்.

****

உமேஷ் உச்சா போய்க் கொண்டிருந்தான். டாய்லெட்டில்தான். பேச்சுக் கொடுத்ததில் எல்கேஜி பி படிக்கிறான் என்று தெரிந்தது. அடுத்த வருஷம் சாந்தினி மிஸ் க்ளாஸுக்கு போகிறானாம். எங்கள் காலத்தில் எல்லாம் எல்கேஜிக்கு பிறகு யுகேஜி இருந்தது.

நான் அம்மாவுக்கு கால் பண்ணினேன். "இதோ இப்போ கிளம்பிட்டோம்," என்றார்கள். டியூஷனுக்கு போயிருந்த தங்கையை அழைத்தேன். "அடப்பாவி, ஒரு அரைமணி நேரம் பாத்துக்க மாட்ட? கார்ட்டூன் சேனல் ஏதாவது போட்டுவிடு, பார்த்துட்டு இருப்பான்," என்றாள்.

டிவியில் கார்ட்டூன் சேனல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. நான் அப்பாவின் 'இந்தியா டுடே'வை விரித்தேன். உமேஷ், ரிமோட்டின் பாட்டரிகளை கழற்றினான். அதை வாங்கி தூர வைத்தேன்.

"மம்ம்மீஈஈ!!"

அவன் அலறலில் எகிப்திய மம்மிக்களே விழித்துக் கொள்ளலாம் என்று பயந்தேன். எங்கள் வீடு அதிர்ந்தது, nevertheless. ஆனால் ஆஞ்சநேயர் கோவிலில் இருந்த அவன் அம்மாவுக்கு கேட்கவில்லை. அவனிடமே கொடுத்துவிட்டேன்.

அடுத்த 20 நிமிஷம் அவன் கேட்டதையெல்லாம் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. அவன் செய்ததையெல்லாம் வேடிக்கை மட்டும் பார்க்க முடிந்தது. மறுத்தால், "மம்ம்மீஈஈ". நான் டிகிரி முடிக்கும்வரை எங்கள் வீடு விழாமல் இருப்பது அவசியம்.

ஒரு குட்டிப்பையனின் எனர்ஜி லெவல் என்னை ஆச்சர்யப்பட வைத்தது. அந்த 20 நிமிஷத்தில் எங்கள் வீட்டை எனக்கே அடையாளம் தெரியாதபடி கவிழ்த்துப் போட்டான்.

****

காலிங்பெல் ஒலித்தது. ஜென்ம சாபல்யம் அடைந்தவன் போல் பாய்ந்து சென்று கதவைத் திறந்தேன். நின்றிருந்தது என் தங்கை. டியுஷனில் இருந்து பாதியில் வந்திருக்கிறாள். "தேங்க்ஸ்," என்றேன். உள்ளே வந்தவள் ஆடிப் போய்விட்டாள்.

"வாட் த ஹெல்?"

ஆனந்த விகடனும், இந்தியா டுடேவும் கிழித்தெறியப்பட்டு, ஃபேன் உதவியால் ஹால் முழுவதும் குவிந்திருந்தது. டிவி ரிமோட், பாட்டரிகள் கழற்றப்பட்டு வீசியெறியப் பட்டிருந்தது. அயர்ன் செய்த்து வந்திருந்த துணிகள் தரையில் கிடந்தன. நான்கு பிளாஸ்டிக் சேர்களும் ஹாலின் மையத்திற்கு இழுத்து வரப்பட்டு கவிழ்த்துப் போடப்பட்டிருந்திருந்தது. இந்த கலவரத்தின் நாயகனாய், நடுவில் உமேஷ் நின்றிருந்தான். டிவியில் சத்தமாக கார்ட்டூன் சேனல் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அவனை அப்படியே தூக்கி வந்து சோஃபாவில் அமர்த்தினாள். "மம்ம்மீஈஈ" மறுபடி அதே அலறல். 'சட்' என்று ஒரு அடி விழுந்தது அவனுக்கு. நான் துள்ளிக் குதித்தேன். "ஹேய் என்ன பண்ற?"

"சத்தம் போட்ட, மூக்க அறுத்துடுவேன்" என்றாள், மூக்கின் மேல் ஆட்காட்டி விரலால் அறுப்பது போல் பண்ணி. உமேஷ் கம்மென்று அமைதியானான். அடப்பாவி!!

அடுத்த அஞ்சு நிமிஷத்தில், எங்கள் வீட்டை வீடாக்கினாள். நான் என் தங்கையை நன்றியுடன் பார்த்தேன். கிச்சனுக்குள் போய் காம்ப்ளான் எடுத்து வந்தாள். உமேஷ் வேண்டாம் என்றான். அவனைத் தூக்கிக் கொண்டு வெளியே போனாள்.

****

எழுந்து நின்றவன் முகத்தில் அம்மா குங்குமம் வைத்து விட்டார்கள். உமேஷும் அவன் அம்மாவும் கிளம்பினார்கள். "ஒண்ணும் ரொம்ப இம்சை கொடுத்துடலையே?"

"சேச்சே, அதெல்லாம் இல்லை ஆன்ட்டி!!"

அப்போதுதான் என் அம்மா அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டார்கள்.

"உமேஷ், உனக்கு யாரை பிடிச்சது? அருந்ததியா? கார்த்திக்கா?"

அவன் என் தங்கையிடம் அடி வாங்கியிருக்கிறான். என்றாலும் அவன் என்ன சொல்லுவான் என்று எனக்கு தெரியும்.

"அந்ததி!" என்றான்.

போங்கடாங்..!

:)

ரெயின்போ தாட்ஸ் - 09 Dec 2009

2009-12-09T19:58:00.005+05:30

மும்பை டெஸ்ட் ~~மூன்றாவது நாள்~~ ரெண்டாவது நாள் சேவாக்கின் ஆட்டத்தை தவற விட்டவர்கள் ஒரு அற்புதமான ஆன்மீக அனுபவத்தை இழந்தவர்கள் என்று சொல்வேன். இந்த மாதிரி ஒரு டெஸ்ட் இன்னிங்ஸை பார்த்தது இல்லை. எனக்கு ப்ரவீன் ஞாபகம் வந்தது. ப்ரவீன்? அடுத்த கனா கண்ட காலங்களுக்கு காத்திருங்கள். :)

மிகவும் கவர்ந்த இன்னொருவர், ஓப்பனர் முரளி விஜய். மனுஷன் ரெண்டாவது டெஸ்ட் விளையாடுற மாதிரியே இல்லை. அருமையான கன்ட்ரோல், அட்டகாசமான கான்ஃபிடன்ஸ்.. அதுவும் அந்த கவர் ட்ரைவ்கள் வாயில் எச்சில் ஊற வைத்தது. அட்டகாசம் விஜய்!!

இந்தியா டெஸ்ட் தர வரிசையில் முதல் இடத்தை பிடித்திருப்பது கூடுதல் சந்தோஷம். கிரிக்கெட்டை (மட்டும்) ஆராதிக்கும் நூறு கோடி மக்களுக்கு இது கூட குறைவுதான். என்றாலும், வாழ்த்துக்கள் தோனி அன்ட் கோ!!

***

சினிமா பற்றி கொஞ்ச நாள்களாக பேசவில்லையே?

டிவியில் எந்த சேனலைத் திருப்பினாலும் ஒரே இம்சை. 'புலி உறுமுது புலி உறுமுது.. இடி இடிக்குது இடி இடிக்குது' என்று சாமியாடுகிறார்கள். பிள்ளையார் கோவில்களில் ஒலிக்கும் மாரியம்மன் பாட்டோ என்றால் இல்லையாம். (ஆத்தாஆஆ.. மகமாயீஈஈ..) வேட்டைக்காரனாம்.

'பாட்டுதான் அப்படி படம் நல்லா வந்திருக்காம்' என்று நம்ப முடியாத இடத்திலிருந்து (:P) தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. பதிவுலக சஞ்சய் ராமசாமியுடன் முதல் நாளே போகலாம் என்றிருக்கிறேன்.

'ரேணிகுண்டா' நன்றாக இருப்பதாக தெரிகிறது. 'பா' கண்டிப்பாக போக வேண்டும். Avatar, 3 Idiots ரிலீஸுக்கு ரெடியாகிவிட்டது. 'ஆயிரத்தில் ஒருவன்' பொங்கலுக்கு உறுதியாம். 'விண்ணைத் தாண்டி வருவாயா' ஆடியோ ரிலீஸ் ஆகப் போகிறது. Plenty to look forward!

***

டைகர் வுட்ஸ் விவகாரம் (!) இந்நேரம் எல்லோருக்குமே தெரியும். பற்றி எரிகிறது. பணக்கார விளையாட்டின் சாம்பியன் ஆட்டக்காரருக்கு இது போதாத காலம்தான். வாழ்க்கையில் சில ஒழுக்கங்கள் தேவையாக இருக்கிறது.

ஆனால் இவருடைய போதாத காலம் இன்னொருவருக்கு அதிர்ஷ்ட காலமாக மாறிவிட்டது என்றால் நம்ப முடிகிறதா? அதுவும் ஒரு அறிவியல் எழுத்தாளருக்கு?

தொடர் பிரச்சனைகளை ஆரம்பித்து வைத்த கார் விபத்தின் படங்களை ப்ளோரிடா போக்குவரத்து காவல்துறை வெளியிட்டிருக்கிறது. அவற்றை பார்க்கும்போது சேதமடைந்த காரின் சீட்டில் ஒரு புத்தகம் கிடப்பது தெரிகிறது. John Gribbin எழுதிய Get a grip on Physics என்ற புத்தகம்.

இந்த படத்தை நாளிதழ்கள் பிரசுரித்த ஓரிரு மணிகளில் புத்தகத்தின் விற்பனை பிச்சிக்கிச்சாம். அமேஸான் விற்பனை பட்டியலில் 396224ம் இடத்திலிருந்து, ஒரே நாளில், 2268ம் இடத்திற்கு உயர்ந்து விட்டிருக்கிறது. இன்ஸ்டன்ட் பெஸ்ட் செல்லர். என்ன கொடுமை சரோஜா இது? :)

***

புத்தகம் பற்றி பேசும்போதுதான் ஞாபகம் வருகிறது. சென்னை புத்தக கண்காட்சி டிசம்பர் 30லிருந்து ஜனவரி 10வரை நடைபெறுகிறது. அதே செயின்ட் ஜார்ஜ் பள்ளி வளாகம். இந்த வருஷ சந்தோஷம் பதிவர்களின் புத்தகங்கள். எனக்குத் தெரிந்து நர்சிம் அண்ணாவின் சிறுகதை தொகுப்பு 'அய்யனார் கம்மா' வெளியாகிறது. உரையாடல் சிறுகதை தொகுப்பு வெளியாகிறதா தெரியவில்லை. வேறு யாரையும் நான் மிஸ் பண்ணியிருக்கலாம். எல்லோருக்கும் வாழ்த்துக்கள்! :)

போன வருஷம் போன அனுபவம் இன்னும் மனதில் இருக்கிறது. கவிப்பேரர.. சரி வேணாம், அண்ணன் பிரேம்குமாரை சந்தித்தது ஒரு அட்டகாசமான அனுபவம். Will miss you, Prem! :(

***

'எல்லாம் சரி. இவ்வளவு நாள் எங்க போயிருந்தே' என்று கேட்பவர்களுக்கு..

முதலில் பரீட்சை என்று ஒரு வாரம் பதிவிடவில்லை. அப்புறம் லீவில் ஊருக்கு போய்விட்டதால், இன்னொரு வாரம். திரும்பி வந்து ஒரு வாரம் என்ன எழுதுவது என்று தெரியாமல் போய்விட்டது. இப்போதான் ஒரு மாதிரி எழுத முடிந்தது.

ஊருக்கு போயிருந்தபோது நிறைய சுவாரஸ்யங்கள். ரெண்டு பதிவுகளாவது தேறும் என்று நினைக்கிறேன். அடுத்தடுத்து வரலாம். Stay tuned!

தேவதையும், பிடித்த பிடிக்காதவர்களும்

2009-11-09T13:21:00.008+05:30

தாரணிபிரியா அக்கா ஒரு தேவதை அனுப்பி பத்து வரம் வாங்கிக்க சொல்லியிருந்தார்கள். ரொம்ப கஷ்டப்பட்டேன்.

வரம் கேட்பதல்ல பிரச்சனை. ஐபோன் கேட்கலாம். ஐஐஎம்மில் ஒரு சீட் கேட்கலாம். ஐரோப்பாவில் (யூரோப்தான்பா!) ஒரு டூயட் கேட்கலாம். ஐன்ஸ்டைன் மாதிரி கிட்னி(!) கூட கேட்கலாம். பொயட்டிக்கா இல்லையே!

பார்த்தால் எதோ டிவியில் தல ஒரு பெரிய லிஸ்டே போட்டுக் கொண்டிருந்தார். இதிலிருந்து தேவதைக்கு பிடித்த 10 வரங்களை கேட்டுக் கொள்கிறேன். :)

தொடரை தொடர அழைக்கப்படுபவர்கள்

ஸ்ரீமதி

பப்பு

கார்க்கி

தமிழ்மாங்கனி

*****

அடுத்து பிடித்த பிடிக்காத 10 விஷயங்களை பட்டியலிட வேண்டும். அருணா மேம் கூப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.

பிடிக்கும் பிடிக்காது என்று கருப்பு வெள்ளையில் பதில் சொல்வது எனக்கு கஷ்டம். முழுசா பிடிச்சது, முழுசா பிடிக்காதது என்று இருப்பவை மிகக் குறைவு. அவற்றை பகிர்ந்து கொள்ளவும் முடியாது. ;)

பார்க்கலாம்..

எழுத்தாளர்

பிடித்தது : சுஜாதா - கற்றதும் பெற்றதும், ஸ்ரீரங்கத்து தேவதைகள்.

பிடிக்காதது : சாரு நிவேதிதா - வலையில் மட்டும்தான் படித்திருக்கிறேன். அவற்றில் சில பிடிக்கவில்லை.

கவிஞர்

பிடித்தது : முகுந்த் நாகராஜன் - அகி, வலையில் படித்தவை.

அம்மாவின் கை பிடித்து
மெதுவாகப் படி இறங்குகிறது
குழந்தை.
சீராகப் போய்க் கொண்டிருந்த
காலம்
சற்று தயங்கித் தயங்கி
முன்னகர்கிறது.

பிடிக்காதது : தபு சங்கர் - வார இதழ்களில் மட்டும் படித்திருக்கிறேன். காதலாகி கசிந்துருகுவதால்.

பாடலாசிரியர்

பிடித்தது : செல்வராகவன் - 'மாலை நேரம் மழை தூறும் நேரம்' என்ற ஒற்றை பாட்டுக்காக.

பிடிக்காதது - கதாநாயகர்களுக்கு பிரச்சார பாடல் எழுதும் எல்லோரும்.

இசையமைப்பாளர்

பிடித்தது - பழைய இளையராஜா, பழைய ரஹ்மான் (தமிழ்), புது ரஹ்மான் (ஹிந்தி)

பிடிக்காதது - விஜய் ஆண்டனி - இவருக்கு ஒரு நல்ல இயக்குனர் கிடைக்க வேண்டும்.

இயக்குனர்

பிடித்தது : மணிரத்னம் - தமிழில் தொடர்ந்து குறிப்பிடத்தகுந்த படங்கள் தருவதால்.

பிடிக்காதது : ஷங்கர் - சிவாஜி என்ற ஒற்றை படம்.

நடிகர்

பிடித்தது : தனுஷ் - செல்வராகவன் படங்கள் அளிக்கும் நம்பிக்கையில்..

பிடிக்காதது : 120 ரூபாய் கொடுத்து தியேட்டருக்கு போனால் அங்கே முதலமைச்சர் கனவோடு பிரச்சார பாடல் பாடுபவர்.

நடிகை

பிடித்தது : ஷாலினி - அலைபாயுதே

பிடிக்காதது - லூஸுத்தனமாக வந்து டார்ச்சர் பண்ணிப் போகும் எல்லோரும்.

ஆர்.ஜே

பிடித்தது : அஜய், ரேடியோ மிர்ச்சி - காலங்கார்த்தால கூவி எழுப்பி விடுவதால். ;)

பிடிக்காதது : சிவசங்கரி @ டாக்டர்.லவ், அதே ரேடியோ மிர்ச்சி - அர்த்த ராத்திரியிலும் தூங்க விடாமல் மொக்கை போடுவதால். :P

அரசியல்வாதி

பிடித்தது : ஸ்டாலின் - ஒரு நம்பிக்கைதான். ஒபாமாவுக்கு நோபலே கொடுக்கிறார்கள், நம்பிக்கையில்.

பிடிக்காதது : கருணாநிதி - காரணம் ஆயிரம்.

பதிவர்

பிடித்தது : இந்த வரியுடன் பின்னூட்டம் போட செல்பவர்கள். :)

பிடிக்காதது : பட்டியலில் பத்து இருக்கா என்று எண்ணுபவர்கள். :P

--

தொடரை தொடர அழைக்கப்படுபவர்கள்

திவ்யபிரியா

கார்த்திகை பாண்டியன்

ஆனந்த்

இரா.வசந்தகுமார்.

*****

செமஸ்டர் இன்னும் இரண்டு பேப்பர் பாக்கி இருக்கிறது. ஜூட்..

தீபாவளி.. ஹோய்.. தீபாவளி

2009-11-03T14:33:00.003+05:30

பதிவின் தலைப்பு ஒரு பிரபல கவிஞரின் ஸ்டேட்டஸ் மெஸேஜ் என்று அறிக.

--

சென்ற பதிவில்.. பதிவு எழுத மேட்டரே கிடைப்பதில்லை என்று எழுதியிருந்தேன். கார்த்திகைப் பாண்டியன் அண்ணாவும், ஸ்ரீமதியும் (அக்கானெல்லாம் சொல்லிப் பழக்கமில்ல) ஒரு தொடர்பதிவில் மாட்டிவிட்டு புண்ணியம் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நல்லா இருங்க.. :)

Here we go...

உங்க‌ளைப் ப‌ற்றி சிறு குறிப்பு?

Insanity Personified னு ப்ரொபைல்ல தெளிவா சொல்லியிருக்கேன். என்ன பண்றேன்னா, சென்னைல படிச்சிட்டு இருக்கேன்.

தீபாவ‌ளி என்ற‌வுட‌ன் உங்கள் நினைவிற்கு வ‌ரும் (ம‌ற‌க்க‌ முடியாத‌) ஒரு ச‌ம்ப‌வ‌ம்?

நிறைய இருக்கே, இந்த வருஷ தீபாவளி கூட மறக்க முடியாததுதான். ஊருக்கு போகாததால் என் ஃப்ரண்ட் ஒருத்தன் வீட்டில் கொண்டாடினேன்.

நானும், அவனும் எங்க தீபாவளி ட்ரஸ்ஸை யாருக்கும் காட்டாம சர்ப்ரைஸா வெச்சிருந்தோம். தீபாவளியன்னிக்கு காலைல, ரூமைத் திறந்துகிட்டு நானும் அவனும் வேட்டி சட்டையில் வந்தபோது எல்லோருக்கும் ஹார்ட் அட்டாக்! :)

கோவிலுக்கு போனபோது எல்லோரும் எங்களையே பார்த்தாங்க தெரியுமா? :))

2009 தீபாவ‌ளிக்கு எந்த‌ ஊரில் இருக்கிறீர்க‌ள்/இருந்தீர்க‌ள்?

சென்னைலதான்..

த‌ற்போது இருக்கும் ஊரில் கொண்டாடும் தீபாவ‌ளி ப‌ற்றி ஒருசில‌ வ‌ரிக‌ள்?

அம்மா, அப்பா, தங்கை எல்லோரையும் மிஸ் பண்ணேன். மத்தபடி ரொம்ப நல்லாருக்கு..

புத்தாடை எங்கு வாங்கினீர்கள் ? அல்லது தைத்தீர்க‌ளா ?

ப்ச், கடை பேர் ஞாபகம் வரலியே! என் ப்ரண்ட் சொன்னேன்ல, அவன் வீட்டுக்கு பக்கத்தில் இருந்தது. வேட்டி, சட்டை ரெண்டுமே ரெடிமேட். :)

உங்கள் வீட்டில் என்ன‌ ப‌ல‌கார‌ம் செய்தீர்க‌ள்? அல்ல‌து வாங்கினீர்க‌ள்?

நான் தீபாவளி கொண்டாடிய என் நண்பன் வீட்டில் எதுவும் செய்யவில்லை. எல்லாம் கடைல வாங்கினதுதான். என் வீட்டிலும் அதிகம் கடைல தான் வாங்கறாங்க. அம்மா அவங்களோட ட்ரேட்மார்க் கேசரி மட்டும் செஞ்சிருப்பாங்க..

உறவினர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் எவ்வாறு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கிறீர்கள். (உ.ம். மின்னஞ்சல், தொலைபேசி, வாழ்த்து அட்டை)?

உறவினர்களெல்லாம் அதிகம் இல்லை. போன் பண்ணுவாங்க, அப்பவே நானும் சொல்லிடுவேன். நண்பர்களுக்கு எஸ்.எம்.எஸ், சிலருக்கு மின்னஞ்சல்.

தீபாவ‌ளி அன்று வெளியில் சுற்றுவீர்க‌ளா? அல்ல‌து தொலைக்காட்சி நிக‌ழ்ச்சிக‌ளில் உங்க‌ளைத் தொலைத்துவிடுவீர்க‌ளா?

வீட்டில் இருந்தபோது மதியத்திற்கு பிறகு டிவிதான், இரவுவரை. இங்க சென்னைல.. நிறைய வீட்டுக்கு விசிட் பண்ணி ஓசி ஸ்வீட் சாப்பிடறதுக்கே நேரம் போயிர்றது. :)

இந்த வருஷம் தீபாவளி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகள் ஒண்ணும் பார்க்கல.

இந்த‌ இனிய‌ நாளில் யாருக்கேனும் ஏதேனும் உத‌வி செய்வீர்கள் எனில், அதைப் ப‌ற்றி ஒருசில‌ வ‌ரிக‌ள்? தொண்டு நிறுவ‌ன‌ங்க‌ள் எனில், அவ‌ற்றின் பெயர், முகவரி, தொலைபேசி எண்கள் அல்லது வ‌லைத்த‌ள‌ம்?

எனக்கு ஒரு ஃப்ளாஷ்பேக் ஞாபகம் வருது.

போனவருஷம் ஃபர்ஸ்ட் இயர் படிச்சிட்டு இருந்தபோது கிண்டிலதான் வாசம். ஒருநாள் சனிக்கிழமை காலை (முற்பகல்னும் சொல்லுவாங்க.. :P) தூங்கிட்டிருந்தபோது கதவை யாரோ தட்டினாங்க. தூங்கிக்கிட்டே போய் திறந்தா, ஒரு சின்னப் பொண்ணு. வயசு 15 தான் இருக்குமோ என்னவோ. ஒரு கையில் நோட்டீஸ் ஒண்ணு, இன்னொரு கையில் ரசீது புத்தகம். ஏதோ அனாதை இல்லம்.

தூங்கிக்கிட்டே திரும்ப ரூமுக்குள் வந்து ஆஞ்சநேயர் படத்துக்கு கீழிருந்த 20 ரூபாயை கொண்டு போய் கொடுத்தேன். அந்த பொண்ணு நீட்டிய ரசீது புத்தகத்தையெல்லாம் பார்க்க முடியல, திரும்ப வந்து தூங்கிட்டேன். நான் செஞ்ச ஒரே உதவி (?) இதான் (தூக்கக் கலக்கத்தில், சுயநினைவு இல்லாமல்). :(

செய்யணும்..

நீங்க‌ள் அழைக்க‌விருக்கும் நால்வ‌ர், அவர்களின் வ‌லைத்த‌ள‌ங்க‌ள்?

பிரேம்குமார் (அந்த பிரபல கவிஞர் இவர்தான்)

காதம்பரி ஸ்வாமினாதன்

கனகு

முகுந்தன்

--

பி.கு 1 : தாரணிபிரியா அனுப்பிய தேவதை தொடர்பதிவுதான் அடுத்து. என்ன வரம் கேக்கறதுன்னு யோசிச்சிட்டு இருக்கேன்.

பி.கு 2 : கனகு, அமித்து அம்மா, ஸ்ரீமதி எல்லாம் விருது கொடுத்திருக்காங்க. நன்றிகள். சீக்கிரம் பகிர்ந்துக்கிறேன்.

பி.கு 3: செமஸ்டர் வந்துவிட்டதால் கொஞ்சம் பிஸி. படிக்க வேண்டியிருக்கு. :)

திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன் - ஸ்ரீ ரங்கம்

2009-10-29T17:27:00.002+05:30

தலைப்பு உதவி : பேயாழ்வார் :)

--

பிரியா போனில் பேசிக் கொண்டிருக்க, நான் ஸ்ரீமதியின் ரிப்ளை மெஸேஜை படித்துக் கொண்டிருந்தேன். நாங்கள் ஸ்ரீரங்கம் கோவில் ராஜகோபுரம் முன் நின்றிருந்தோம். சென்ற வார ஞாயிறு. காலை.

'என்ன ஐன்ஸ்டைன், உன் ஃப்ரண்ட் ரிப்ளை பண்ணாங்களா?' பிரியா கேட்டாள்.

'ம்ம்.. பண்ணாங்க. நீ முடிச்சிட்டியா?'

'ம்ம்..''

உள்ளே நடந்தோம். பிரியா பற்றி உங்களுக்கு நினைவிருக்கக் கூடும். என் மாமா பெண். டெல்லியில் வேலை பார்க்கும் பெரிய மனுஷி. Almost a genius.

தீபாவளிக்கு பிந்தைய லீவில் ஊருக்கு போயிருந்தபோது, வந்திருந்தாள். ஒருவாரம் ஆட்டம் போட்டுவிட்டு அவள் டெல்லியும், நான் சென்னையும் திரும்பும் முன் ஸ்ரீரங்கம்.

செருப்புகளை விட வேண்டிய நேரம். இங்கேயே வரிசையில் நிற்க வேண்டியிருந்தது எனக்குள் எச்சரிக்கை மணிகளை ஒலிக்கவிட்டது. விட்டுவிட்டு உள்ளே நுழைந்தோம்.

ஸ்ரீரங்கம் என்னுடைய ஃபேவரைட் என்பது இந்த பிளாகை தொடர்ந்து வாசிக்கும் புண்ணியாத்மாக்களுக்கு தெரியும். காரணங்கள் பர்ஸனல்.

மேலும், காவிரி, கொள்ளிடம் என்ற இரு ஆறுகளால் சூழப்பட்ட மிகவும் பழைய, பெரிய, அழகிய கோவில். ராமாவதார காலத்தது என்று கதைகள் சொல்கின்றன. 108 திவ்யதேசங்களில் முதன்மையானது. பத்து ஆழ்வார்களும் பாடிய (ஒரே?) தலம். பூலோக வைகுண்டம் எனப்படுவது. ராமானுஜர் மோக்ஷம் அடைந்தது. கம்பர் ராமாயணம் அரங்கேற்றியது. ...

கோவிலுக்குள் கூட்டம் அள்ளியது. ஸ்ரீரங்கநாதர் செம பிஸி. வரிசையை ஒழுங்கமைத்துக் கொண்டிருந்த ஒரு அண்ணா உதவியால் 50 ரூ வரிசையில் போய் நின்றோம். சன்னதியை அடைகையில் என் தாடி வளர்ந்துவிட்டது.

பெரிய சன்னதிக்குள் கால் வைப்பது, என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒட்டுமொத்தமாக வேறோர் பிரபஞ்சத்திற்குள் நுழைந்துவிடுவதைப் போன்றது. சுற்றியிருக்கும் உலகம் சட்டென்று காணாமல் போக. அரங்கன் அவா அறச்சூழும் பரவசம். சிலிர்க்க வைக்கும் அனுபவம்.

தாயார் சன்னதியில் காத்திருப்புகள் போன்ற கஷ்டங்கள் இல்லை.அதே பரவசம். வழக்கம்போல் என் வேண்டுதல்கள் எல்லாம் இங்கேதான். புன்னகையுடன் என் Wish list ஐ கேட்டுக் கொண்டார்கள். She is a true mother!

ஆண்டாள் சன்னதிக்கு வெளியே, ஒரு வட இந்திய குடும்பத்திற்கு ஆண்டாள் பற்றி பிரியா விளக்கினாள். என் அரைகுறை இந்தி என்னை படம் போட அனுமதிக்கவில்லை என்பது ஒரு சோகம். தன்வந்திரி, உடையவர், சக்கரத்தாழ்வார், பிரம்மாண்டமான கருடாழ்வார் சன்னதிகளை தரிசித்து முடிக்கையில் எனக்கு பசி. கோவில் பிரசாதம் சுமாராக இருந்தது.

யானையை வேடிக்கை பார்த்த வெளிநாட்டுக்காரர்கள் துரதிர்ஷ்டசாலிகள். அவர்கள் உள்ளே போக முடியாது. சாப்பிடும்போது, என் பிளாக்கை பற்றி சொல்லிவிடலாம் என்று தைரியம் வந்து பிரியாவிடம் கேட்டேன்.

'பிரியா, இந்த ப்ளாக்ஸ் எல்லாம் இருக்கில்ல.. நீ எழுதுறியா?'

கேட்டிருக்கக் கூடாது. கார்பரேட் ப்ளாக்கிங், PR என்று கதை சொல்ல ஆரம்பித்தாள். இந்த ஞான சூன்யத்திடம் பேசுவது வேஸ்ட் என்று கம்மென்று இருந்துவிட்டேன். :)

பிரசாதங்கள் வாங்கிக் கொண்டு வெளியில் வந்தோம். சென்னைக்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல திருச்சி வெயில் என்று புரிந்தது. இதற்கிடையில் பிரியாவின் டெல்லி புராணத்தை வேறு சகித்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஸப்பா!

TBS பஸ் ஏறி பஸ் ஸ்டாண்ட்டை அடைந்தோம். சென்னைக்கு 275 ரூபாய். ஏறி அமர்ந்தேன். பிரியா யாரோ ஃப்ரண்டை பார்க்க போகிறாள்.

'Bye பிரியா' என்றேன்.

'Bye ஐன்ஸ்டைன்' என்றாள்.

என் பக்கத்து சீட் காரர் என்னை அதிர்ந்துபோய் பார்த்தார்.

--

ஒரே வருஷத்தில் ஸ்ரீரங்கம் பற்றி ரெண்டு பதிவா என்று அழுவது கேட்கிறது. வாரம் ஒரு பதிவு போடலாம்னா கூட மேட்டர் கிடைக்க மாட்டேங்குது. What to do? :)

காஃபி வித் கார்க்கி!

2009-10-19T19:20:00.002+05:30

'கார்த்திக் எங்க இருக்க?'

'ரயில்வே ஸ்டேஷன்லதான்.. நீங்க?'

'ரேஸ் கோர்ஸ் ஆப்பொஸிட்ல ஒரு ஆவின் இருக்கு தெரியுமா.. அங்க..'

'அங்கேயே இருங்க வரேன்'

--

தீபாவளிக்கு முந்தைய நாள் கார்க்கியை மீட் பண்ணேன்.

கார்க்கி தீபாவளி அன்றுதான் வீட்டுக்கு வரச் சொல்லியிருந்தார். ஆனால் அதற்கு முந்தைய நாள் கிண்டியில் எனக்கு ஒரு சின்ன வேலை இருந்ததால் அன்றே 'நம் வரலாற்று சிறப்புமிக்க சந்திப்பை வைத்துக் கொள்ளலாமா' என்று கேட்டேன். சரி என்றார்.

இதோ கிண்டி வந்துவிட்டேன். ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு வெளியே வந்து ஆவின் பாலகத்தை நோக்குகையில் கார்க்கி நின்றிருந்தார். பச்சை டி ஷர்ட், ஷார்ட்ஸ், தலையில் கேப்.. 'திருக்கண்டேன் பொன்மேனி கண்டேன்' என்றெல்லாம் பாடாமல் ஆதம்பாக்கம் விரைந்தோம்.

--

கார்க்கி எனக்கு பதிவுலகில் முதலில் கிடைத்த நண்பர்களில் ஒருவர். ஆனால் முதலில் ரெண்டு பேரும் அடிச்சிக்கிட்டோம் என்பது ஒரு ஆச்சர்யம்.. ரெண்டு நாளில் தமிழ் சினிமா மாதிரி சமாதானமாகி, பிறகு ஃப்ரண்ட்ஸ் ஆனோம் (முஸ்தஃபா.. முஸ்தஃபா!).

ஒரு வருஷமா ப்ளாக் படிக்கிறோம். அவ்வப்போது சாட்டிலும், போனிலும் பேசுகிறோம் என்றாலும் மீட் பண்ணியதில்லை. சிறுகதைப் பட்டறையின் போதுதான் கார்க்கியை நேரில் பார்த்தேன். அன்றும் அதிக நேரம் பேச முடியவில்லை. ஹிஸ்டரி போதும்!

--

கார்க்கியின் வீட்டை அடைந்தோம். ரொம்ப அழகான வீடு, அமைதியாகவும் இருந்தது.

நானும் கார்க்கியும் அவ்ளோ சீரியஸ் பீஸுங்க கிடையாது என்றாலும் பேசும்போதெல்லாம் நோ-நான்சென்ஸாதான் பேசிப்போம். நேரிலும் அதுதான் நடந்தது.

மாஸா ஜூஸோடு, வேலை படிப்பு குடும்பம் என்ற சொந்தக் கதைகள், பதிவுலகம், சினிமா, சுஜாதா, இலக்கியம் (!) என்று வாய்க்கு கிடைத்ததை எல்லாம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். கார்க்கி அம்மா தட்டு நிறைய ஸ்வீட்ஸ் கொண்டு வந்து வைத்தார்கள்.

கார்க்கி அம்மா நான் நினைத்தது போலவே இருந்தார்கள். அன்பாக பேசினார்கள். தட்டில் இருந்த ஸ்னாக்ஸின் அளவைப் பார்த்ததும், ஒரு வாரம் இங்கே இருந்தால் என் நீண்டகால ஆசையான வெயிட் போடுதல் சாத்தியம் என்று தோன்றியது. நன்றிகள். :)

வீட்டை ஒரு ரவுண்ட் விட்டபோது தன் ஸ்டடியில் இருந்து ரெண்டு புக்ஸை உருவிக் கொடுத்தார், ஆட்டோகிராஃப் போட்டு. ஒரு சிட்னி ஷெல்டன் நாவல் மற்றும் மாக்ஸிம் கார்க்கியின் பயாக்ரபி.

கார்க்கியை இந்த வீட்டுக்குள் விடுவதால்தான் கார்க்கி வீடு என்று நம்ப முடிகிறது. :P

This guy practically lives in hyderabad and has all of his things over there.

கார்க்கியுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் காலம் ரிலேட்டிவ் என்பது ஈஸியாக புரிந்தது. என் நண்பன் போனில் அனத்த ஆரம்பித்தான். ஒரு 'பெரிய ஃப்ரண்ட்' வீட்டில் இருப்பதாக சொல்லி வைத்தேன்.

கீழே வந்து மணியைப் பார்த்தபின் தான் எனக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நேரம் போனதே தெரியவில்லை. கார்க்கி அம்மாவின் அருமையான காபி ஒன்றை குடித்துவிட்டு கிளம்பினோம்.

ரேஸ்கோர்ஸ் ரோடில் திரும்பி வரும்போது, மனசில் செப்பியா டோனில் ஒரு ப்ளாஷ்பேக் ஓடியது. போன வருஷம் ஃபர்ஸ்ட் இயர் படிக்கையில் ஒரு ஆறுமாதம் இங்கேதான் தங்கியிருந்தேன்.

--

ரேஸ்கோர்ஸ் ரோடு, ரேஸ்கோர்ஸ் அவென்யு, அங்கே இருக்கும் ஒரு பெருமாள் கோவில், ஈழத்தமிழர்களுக்காக எல்லோரும் சாப்பாட்டு கடையை அடைத்து உணர்வை காட்டிக் கொண்டிருக்கையில் உணவுக்காக அலைந்த வீதிகள்..

பாதியில் நின்றிருந்த பாலம் (அப்போது), அதில் கழிந்த ஒருபாதி ராத்திரி, அன்று நான் முயன்ற சிகரெட், உயிரை பணயம் வைத்த தண்டவாள நடைகள், டின்னருக்கு பின் சாப்பிட்ட வாழைப்பழங்கள்..

ஜாவா - மாடுல் - க்ளைண்ட் - எம்சிஏ - பேக்கப் - ப்ராஜெக்ட் - ... என்று ஐடி பாஷைகளூடே குடியிருந்த ரூம், சின்னப்பையனான என்னை சகித்துக் கொண்ட ரூம்மேட்ஸ், ஹிண்டுவா டெக்கன் க்ரானிக்கலா என்று தொடங்கிய விவாதம் சண்டையான அதிர்ச்சி, அதை வேடிக்கை பார்த்த கையாலாகாதனம்..

ஒரே நாள் ராத்திரி எல்லோரும் காலி செய்ய, பெட்டியை தூக்கமுடியாமல் தூக்கிக் கொண்டு ஹாஸ்டலில் சரணடைந்த ஞாபகங்கள்..

கிண்டியை மறக்கவே முடியாது.

--

திரும்ப ரயில்வே ஸ்டேஷனை அடைந்தோம். பைக்கை ஓடவிட்டு கொஞ்ச நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். நல்லவேளையாக காமன்சென்ஸ் திரும்ப வர Bye சொல்லிக் கிளம்பினோம்.

Thanks Karki, i missed my home a bit less on Diwali!

***

டிஸ்கி 1 : ஸோ வாட் என்று கேட்காதீர்கள். :)

டிஸ்கி 2 : டெம்ப்ளேட் மறுபடி மாத்தியிருக்கேன். எப்படி இருக்கு என்று சொல்லவும். ப்ளீஸ்!

ரெயின்போ தாட்ஸ் - 12 Oct 2009

2009-10-11T22:25:00.011+05:30

ஒரு நூலகம் என்பது கருத்தோட்டங்கள் பற்றி அறிந்துகொள்ள திறந்து விடப்படும் சாளரங்கள்.

பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் லைப்ரரரி போனால் காம்பௌண்ட் சுவரில் எழுதியிருக்கிறார்கள். யார் சொல்லியிருக்கக்கூடும் என்று யோசியுங்கள். க்ளூவெல்லாம் பொன்மொழியிலேயே இருக்கிறது.

ரொம்ப நாட்களுக்கு பிறகு இஸ்பஹானி பக்கம் போயிருந்தேன். இந்த செமஸ்டரில் இது ரெண்டாவது முறைதான் என்று நினைக்கிறேன். அடிக்கடி அந்த வழியாக போனாலும் இஸ்பஹானியில் ஒரு பிஸ்னஸும் இருப்பதில்லை. மேலும் ஸ்பென்ஸரும், சிட்டி சென்டரும் செலவழிக்க சிறந்த இடங்கள் (நேரத்தைதான்). ஆனால் ஒரு விஷயத்தில் இஸ்பஹானியை அடிச்சிக்கவே முடியாது.

இந்த வருஷம் எம்.ஓ.பியில் சேர 'Candidate must look Great' என்றொரு க்ரிட்டீரியா இருந்திருக்க வேண்டும். :)

இந்த வருஷம் இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசுகள் சற்று ஆச்சர்யப்படுத்தின என்றாலும் மிகவும் பொருத்தமானவையே. இண்டர்னெட்டின் 40வது வருஷத்தில், அதன் வளர்ச்சிக்கு வழியமைத்த இரண்டு (சற்றே பழைய) ஆராய்ச்சிகளுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கிற்து. வழக்கம்போல் அமெரிக்கர்கள்.

முதலில் சார்லஸ் காவ்...

கண்ணாடி இழைகளில் ஒளி வடிவில் தகவல்களை அனுப்புவது 20ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப காலங்களில் (Salad days?) ஏற்பட்ட முன்னேற்றம். ஆனால் இந்த தகவல் பரிமாற்றம் ஆராய்ச்சிசாலைகளில் ஒரு சில மீட்டர்கள் தொலைவுக்குள் மட்டும் நடந்து கொண்டிருந்தது.

அதிக தொலைவிற்கு அனுப்பும்போது கண்ணாடி இழைகளில் ஒளி சிதறடிக்கப்பட்டதால் தகவல் இழப்பு ஏற்பட்டது. 1960ல் இதற்கான காரணத்தை ஆராய்ந்த சார்லஸ் காவ், கண்ணாடி இழைகளில் இருந்த மாசுக்களை (Impurities) கண்டறிந்தார். இந்த ஆராய்ச்சி பிறகு மாசற்ற (almost) கண்ணாடி இழைகளின் தயாரிப்பிற்கு வழியமைத்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீண்டதூர தகவல் பரிமாற்றம் சாத்தியமானது.

இன்று உலகம் முழுவதையும் கடலுக்கடியில் கண்ணாடி இழைக் கேபிள்களால் இணைத்து சுருக்கியிருக்கிறோம்.

அடுத்து வில்லார்ட் பாய்ல் மற்றும் ஜார்ஜ் ஸ்மித்...

இவர்களின் கண்டுபிடிப்பான சிசிடி(Charge Coupled Device), படங்களை டிஜிட்டலில் சேமிக்க உதவியதன் மூலம் டிஜிட்டல் கேமரா பிறக்க வழிசெய்தது. இந்த சிசிடி ஹப்பிள் தொலைநோக்கி போன்ற உயர்மட்ட இயற்பியல் கருவிகளிலும் பயன்படுகிறது.

சிசிடியில் இருக்கும் சிலிக்கன் பகுதியின்மேல் ஒளி விழும்போது (அதற்கேற்ற) மின்னூட்டம் (Charge) உற்பத்தியாகிறது. இந்த மின்னூட்டம் கெப்பாசிட்டர் அடுக்களால் சேகரிக்கப்பட்டு ஆம்ப்ளிபையருக்கு அனுப்பப்பட்டு டிஜிட்டல் சிக்னலாக மாற்றப்படுகிறது. படமானது டிஜிட்டல் சிக்னலாக மாற்றப்பட்ட பிறகு சேமிப்பதும், பரிமாற்றம் செய்வதும் எளிமையாகிறது.

புகைப்படங்களை ஃபிலிமில் சேமித்துக் கொண்டிருந்த அந்தக் காலத்தை நினைத்துப் பாருங்கள். இன்று செல்போனில் குறும்படங்கள் எடுத்து அதை உலகின் அடுத்த மூலைக்கு நொடியில் அனுப்புகிறோம்.

ரெயின்போ ட்வீட்ஸ்...

டிவியில் முதல்வன் படம் பார்த்தேன். ரஜினி நடித்திருக்க வேண்டிய படம் என்பதில் சந்தேகமில்லை. சில விஷயங்களை சிலர் செய்தால்தான் ரசிக்கமுடியும்.

நாஸா விஞ்ஞானிகள் நிலாவில் ஒரு வீணாபோன சாட்டிலைட்டை அசுர வேகத்தில் (8000 km per hour) மோதியதை பார்த்தீர்களோ? தண்ணி இருக்கானு தேடுறங்களாம். முடிந்தால் அடுத்த ரெயின்போதாட்ஸில் எழுதுகிறேன். அதிகம் சயின்ஸ் எழுதி போரடிக்கிறேனா?

ஒபாமாவின் நோபல் பரிசு ஒரு பெரிய சுமையாக இருக்கப் போகிறது. அவர் எடுக்க வேண்டிய பல முடிவுகளில் குறுக்கிடக்கூடும். உலகப் போலீஸ்காரனாகவும், அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்றவனாகவும் ஒரே சமயத்தில் இருப்பது கஷ்டம்!

லேண்ட்மார்க்கில் Best Buy என்று புத்தகங்களை தள்ளுபடியில் தள்ளிவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். டப்பா புக்ஸ் மட்டுமல்ல டாப்பான புக்ஸுக்கும்தான்.

சேதன் பகத்தின் 2 States வெளிவந்துவிட்டது. லேண்ட்மார்க்கில் குவித்து வைத்திருந்தார்கள். யாராவது படித்துவிட்டு ரெகமென்ட் பண்ணினால் வாங்கலாம் என்றிருக்கிறேன். அவரின் கடைசி நாவல் மிகப்பெரிய Let Down.

தீபாவளிக்கு ஊருக்கு போவதில்லை என்று முடிவு செய்தாகிவிட்டது. வேட்டைக்காரன் ரிலீஸாகவில்லை என்பதால் படம் பார்க்கும் ஐடியாவும் இல்லை(:P). இனிப்பு அனுப்ப விரும்புபவர்கள் தொடர்பு கொள்ளவும். ;)

~

மேற்கண்ட பொன்மொழியை சொன்னது கார்க்கியாம்.. :)

சிரிக்க பிறகு சிந்திக்க : இக் நோபல் பரிசுகள் 2009

2009-10-06T13:29:00.006+05:30

நிறைமாத கர்ப்பிணி பெண்கள் ஏன் முன்னால் சாய்ந்து விழுந்து விடுவதில்லை?

பசுக்களுக்கு லட்சுமி என்று பெயர் வைத்தால் பால் அதிகம் கிடைக்குமா?

ஒருவர் மண்டையைப் பிளக்க, காலி பியர் பாட்டிலால் அடிக்க வேண்டுமா? பியர் நிறைந்த பாட்டிலால் அடிக்க வேண்டுமா?

வழக்கம் போலவே இந்த வருஷ 'இக் நோபல்' பரிசு பெற்ற ஆராய்ச்சிகள் ரகளையாக இருக்கின்றன. Annals of Improbable Research என்னும் அறிவியலுக்கான ஹாஸ்ய (!) இதழ் வழங்கும் இந்தப் பரிசுகள், 'முதலில் சிரிக்க வைத்து பிறகு சிந்திக்க வைக்கும்' ஆராய்ச்சிகளுக்காக வழங்கப்படுபவை. நோபல் பரிசை ஹிஹி செய்வதுதான் இந்த 'இக் நோபல்' பரிசுகள். 1991ம் ஆண்டிலிருந்து இந்த சம்பிரதாயம் தொடர்கிறது.

இந்த வருஷம் பரிசு பெற்ற ஆராய்ச்சிகள்...

பசுக்களுக்கு லக்ஷ்மி என்று மட்டுமல்ல, 'வானவில் வீதி' கார்த்திக் என்று பெயர் வைத்தால் கூட நன்றாக பால் கொடுக்கும் என்கிறது... கால்நடை பராமரிப்பிற்க்கான பரிசு பெற்ற ஆராய்ச்சி. பெயர் வைத்து கூப்பிட வேண்டும் அவ்வளவுதான்.

பான்டா கரடிகளின் நம்பர் டூவிலிருந்து (ச்சீ!!) பெறப்படும் பாக்டீரியாவை சமையலறையில் பயன்படுத்துவதன் மூலம் (சுத்தம்!) சமையலறை கழிவுகளை 90% குறைக்க முடியும் என்கிறது.. உயிரியலுக்கான பரிசு பெற்ற ஆராய்ச்சி.

சாராயத்திலிருந்து வைரம் செய்வது பற்றிய ஆராய்ச்சி வேதியியலுக்கான பரிசைப் பெற்றது. இந்த வைரம் நெக்லேஸ் செய்ய பயன்படாது, கல் அல்ல. மெல்லிய படலம் மட்டுமே. ஆராய்ச்சிக்கான சாராயம் டக்கீலா என்னும் வகையைச் சேர்ந்தது. டக்கீலா பற்றிய மேல் விபரங்களுக்கு கார்க்கியை அணுகவும்.

பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகள் எவ்வளவு சிறிய வங்கியையும் பெரிய வங்கியாக்கிவிடும். எவ்வளவு பெரிய வங்கியையும் சிறியதாக்கிவிடும். இப்படி செய்தால் நாட்டின் பொருளாதாரத்தை நாசப்படுத்திவிடலாம் என்று, தங்கள் நாட்டில் வெற்றிகரமாக செய்து காண்பித்த ஐஸ்லாந்தின் நான்கு வங்கிகள் பொருளாதாரத்திற்கான பரிசு பெற்றன.

அடிக்கடி போக்குவரத்து விதிகளை மீறியதாக ஒருவருக்கு 50 விதவிதமான குற்றப்பத்திரிக்கைகள் எழுதியதற்காக, அயர்லாந்து காவல்துறை இலக்கியத்திற்கான இக் நோபல் பெற்றது. மாட்டிய புண்ணியவானின் பெயர் போலிஷ் (போலீஸ் அல்ல) மொழியில் 'ஓட்டுனர் உரிமம்' என்ற பொருளில் இருக்கிறதாம்.

அடுத்து உலகம் முழுவது தலைப்பு செய்திகளில் இடம் பெற்ற ஆராய்ச்சி. நான் சொன்னால் அடிக்க வருவீர்கள். தீ விபத்து, விஷவாயு கசிவு போன்ற அவசர காலங்களில், பிராவிலிருந்து முகமூடி தயாரிப்பது எப்படி (கட் & பேஸ்ட் 2 லேஸ்?) என்ற ஆராய்ச்சி பொது சுகாதாரத்திற்கான பரிசு பெற்றது. ஒன்றை தங்களுக்கும் மன்றொன்றை முகமூடி தேவைப்படும் மற்றொருவருக்கும் (ஆண்?) தரலாமாம்.

ஒரு சென்ட்டிலிருந்து நூறு ட்ரில்லியன் டாலர் வரையிலான கரன்சி நோட்டுகளை அச்சடிக்க அனுமதி அளித்த ஜிம்பாப்வே ரிசர்வ் பேங்க் கவர்னருக்கு கணிதத்திற்கான நோபல் பரிசு. ஒரே நாளில் நாட்டில் எல்லோரும் கோடீஸ்வரர்கள் ஆகிவிட்டார்கள். ஆனால் பாவம் சாப்பாடுதான் கிடைக்கவில்லை. பணவீக்க விகிதம் 2300000 %.

நிறைமாத கர்ப்பிணி பெண்கள் ஏன் முன்னால் சாய்ந்து விழுவதில்லை என்ற ஆராய்ச்சி இயற்பியலுக்கான பரிசு பெற்றது. வயிறு முன்னால் வளர்வதால் அவர்களின் ஈர்ப்பு மையம் கால்களுக்கு வெளியே போகிறது. நியாயப்படி அவர்கள் முன்னால் விழவேண்டும். ஆனால் அவர்கள் முதுகுத்தண்டு சற்று பின்னால் வளைவதால் ஈர்ப்புமையம் கால்களுக்கு வெளியே போவதில்லை. அவர்களும் விழுவதில்லை.

60 வருஷங்களுக்கு முன்பு ஒரு அம்மா தன் மகனிடம் 'சொடுக்கு எடுப்பது விரலுக்கு நல்லதல்ல' என்கிறார். அந்த மகன் அன்றிலிருந்து தன் இடது கையில் மட்டும் சொடுக்கு எடுக்கிறார், வலது கையில் இல்லை. அறுபது வருஷம் தொடர்ந்த இந்த ஆராய்ச்சியின் முடிவில் அவர் அம்மா சொன்னது தவறு என்று நிருபித்திருக்கிறார். இருகை விரல்களும் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கின்றன. அவர் அம்மா இப்போது இறந்து விட்டாதால், விழா மேடையிலிருந்து வானத்தைப் பார்த்து 'Mother, You were wrong!' என்று கத்தினார் அந்த மகன். மருத்துவத்திற்கான இக் நோபல்.

ஒருவரின் மண்டையைப் பிளக்க காலி பியர் பாட்டிலால் அடிப்பதே சிறந்தது என்ற ஆராய்ச்சி அமைதிக்கான இக் நோபல் பரிசை பெற்றது. பியர் நிறைந்த பாட்டிலால் ஒருவர் தலையில் அடிக்கும்போது 30 ஜூல் சக்தி வெளியாகிறது. இது அவர் தலையை உடைக்க போதுமானது என்றாலும் காலி பாட்டிலால் அடிக்கும்போது 40 ஜூல் வெளியாவதால் அதுவே சிறந்தது என்கிறார்கள்.

என்னதான் தமாஷ் பண்ணினாலும் இவையெல்லாம் ஆராய்ச்சி முடிவுகள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெறும் விழாவில் உண்மையான நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானிகள் கையால்தான் பரிசுகள் வழங்கப்படும். ஆனால் அந்த விழாவே மிகவும் நகைச்சுவையாகத்தான் நடைபெறும்.

பரிசு பெற்றவர்கள் ஏற்புரையாற்றுகையில் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொண்டால், ஒரு சிறுமி எழுந்து 'போதும், போரடிக்குது, நிப்பாட்டுங்க!' என்பாள். அரங்கம் சிரிப்பலையில் மூழ்கும். பேப்பரில் ராக்கெட் செய்து மேடையை நோக்கி வீசுவதும் உண்டு. இந்த வருஷம் ஏற்புரைக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரம் 60 செகண்டுகள். முடிவு செய்தது, ஒரு எட்டு வயது சிறுமி. :)

சித்தீ!!!

2009-09-24T18:36:00.004+05:30

டிஸ்கி : ஓரிரு வாரங்களுக்கு முன்பு எழுதிய வீக் எண்ட் பதிவு. ட்ராஃப்டில் கிடந்தது. இந்தவாரம் ஒன்றும் தேராததால் இதை பதிகிறேன்.

***

Kabhi kabhi.. adhiti.. zindagi mein yuhi koi.. apna laqda hai...

Kabhi kabhi.. adhiti.. woh bichad jaaye do.. ek sapna lagda hai..

என் மொபைல் கூவிய போது என் சனிக்கிழமை தொடங்கியது. மொபைலை பார்க்கவே தேவையில்லை, என் தங்கைதான். அவளுக்கு மட்டும்தான் இந்த ரிங்டோன்.

'ஹேய், நான் தூங்கிட்டிருக்கேன். போன வை!'

'மணி பத்தரையாகுது. இன்னுமா தூங்கிட்டிருக்க?'

அம்மா குரல்.

'மா?'

அம்மா போன் என்னாச்சு என்று நான் யோசிக்கவில்லை. பக்கத்தில் என் தங்கை ஹாஹா என்று சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது. அடிப்பாவி!

அம்மா போனை வைக்கும்போது மணி 11.00.

12 மணிக்கு என்னுடைய ஈர ஜீன்ஸை மொட்டைமாடி கொடியில் காயப் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். மாதத்தின் கடைசி வாரத்தில் லாண்டரி சேர்ந்துவிட்டால், நானே துவைப்பேன். பட்ஜெட் ப்ராப்ளம்.

கீழே வந்தபோது என் ரூமி தீவிரமாக படித்துக் கொண்டிருந்தார். நவம்பரில் CATஆம். ப்ரஷ் பண்ணப் போனேன்.

மொபைல் மறுபடி அலறியது. பார்த்தால், அட நம்ம பாரி வள்ளல்.

'டேய் ஸ்டுப்பிட், என்னோட பைசா என்னாச்சு?'

அடுத்த மாசம் தாண்டியா டான்ஸெல்லாம் இருக்கு. குர்தா எடுக்கணும் என்று 500 கடன் வாங்கியிருந்தார் நம் வள்ளல். அதற்கப்புறம் அவர் உயிரோடிருப்பதே இப்போது தான் உறுதியாகிறது.

'ஸாரி கார்த்திக், மண்டே காலேஜ்ல வாங்கிக்கோ! இன்னிக்கு ஈவ்னிங் ஈரம் மூவி வரியா?'

'மஹேஷ் பர்த்டே டா. வீட்டுக்கு வரச்சொன்னான்.''

மஹேஷ் வீட்டில் உட்கார்ந்து அதிரசம் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

'போலாமா?'

'ம்ம்'

அவன் வீட்டுக்கு பக்கத்திலேயே ஒரு பெருமாள் கோவில் இருந்தது. அவர் பேர் வெங்கி, சுருக்கமா பிரசன்ன வெங்கடாஜலபதி. நான் அதுவரை போனதில்லை.

கோவிலில் யாரும் இருக்கவில்லை. நாங்கள் மட்டும்தான். வெங்கியின் வலதுபக்கம் கணபதியும், இடதுபக்கம் முருகனும் இருந்த வெரைட்டியான கோவில். முடித்துவிட்டு வெளியே வருகையில் மனது அமைதியாக இருந்தது. நம் கோவில்களில் என்னவோ இருக்கிறது.

Obviously God, huh?

வீட்டை நோக்கி நடக்கையில், மஹேஷ் வழியில் நின்றிருந்த ஒரு குட்டிப் பையன் மேல் மோதிவிட்டான்.

Oops!

சட்டென்று நின்று திரும்பிப் பார்த்தால், அந்தக் குட்டிப் பையன் எங்கள் கண்களைப் பார்த்தான். அவன் கையில் வைத்திருந்த கார் மாதிரி ஒன்று கீழே கிடந்தது.

'ஸா..ரி..'

கொஞ்சிய மஹேஷ், கீழே கிடந்த காரை எடுத்து அவன் கையில் கொடுத்தான். காருக்கு டேமேஜ் ஒன்றுமில்லை.

அவன் கண்ணையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த குட்டிப்பையன் கண்கள் கலங்கியது, முகம் ஒருமாதிரி கோண்லாகியது, ஒருமாதிரி நெளிந்தான்.

அய்யோ, இவன் அழப்போகிறான்!

'சித்தீஈஈஈஈ!!!'

என்னது சித்தியா? வழக்கமா மம்மீஈஈஈனு தானடா அழுவீங்க?

நான் மஹேஷை பார்த்தேன். இனி வேறு வழியில்லை. ஓட ஆரம்பித்தோம்.

நடந்து வந்தவர்கள் மேல் மோதாமல், திரும்பிய ஆட்டோவுக்கு வழிவிட்டு, பாக்கெட்டில் குலுங்கிய நான்கு ரூபாயை இழக்காமல், அவன் வீடு இருக்கும் தெருவை மூச்சிரைக்க அடைந்தோம்.

திரும்பிப் பார்த்தால், நாங்கள் தப்பித்து ஓடிவந்த வழி அமைதியாக, அதன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. யாரும் எங்களை பின் தொடரவில்லை.

Thank God!

இவ்வளவு வேகமா ஓடி வந்தியிருக்க வேண்டியதில்லையோ?

ட்ரஸ் மாற்றிக் கொண்டு வந்தவன் கேட்டான்.

'எங்கடா கிளம்பிட்ட?'

ஐஸ் வாட்டரை உள்ளே வைத்து, ஃப்ரிட்ஜை மூடினேன்.

'மவனே இனிமேல் கோவிலுக்கு போறேன்.. குளத்துக்கு போறேன்னு கூப்பிட்ட.. அவ்வளவுதான்.'

அன்றிரவு, நடுராத்திரி, சமைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

கெட்டில் வாங்கியதில் இருந்து நடுராத்திரி பசிக்கு ஒரு வழி பிறந்தது. நான் நூடுல்ஸ் செய்த கதை உங்களுக்கெல்லாம் தெரியும். ஆனால் நூடுல்ஸ் மட்டும் செய்தால், போரடிக்கிறது.

அதனால் நூடுல்ஸ், ஓட்ஸ், ப்ரட், பீனட் பட்டர், ஜாம், டீ என்று, ஒரு சூட்கேஸை சூப்பர் மார்க்கெட்டாக மாற்றி வைத்திருக்கிறோம்.

போன் அலறியது. எடுத்தால், மஹேஷ்!

'என்ன மஹி?'

'இன்னிக்கு கோவில்ல இருந்து வரும்போது ஒரு பையன் மேல மோதிட்டோம்ல...'

'உயிருக்கு பயந்து ஓடிவந்தோம். நல்லா ஞாபகமிருக்கு. சொல்லு..'

'கொஞ்ச நேரம் வெய்ட் பண்ணி அந்த சித்திய பார்த்திருக்கலாமோ?'

சிறுகதைப் பட்டறை : இரும்படித்த இடத்தில் ஒரு ஈ

2009-09-16T11:08:00.001+05:30

சிறுகதைப் பட்டறைக்கு நான் பதிவு செய்திருக்கவில்லை. நான் எழுதுவதை அவ்வளவு சீரியஸா எடுத்துப்பதில்லை என்று உங்களுக்கே தெரியும். ஆனால் இந்தப் பட்டறையில் கலந்து கொள்ளும் நல்ல வாய்ப்பு இரா.வசந்தகுமாரால் கிடைத்தது. அவருக்கு நன்றி.

நல்ல அரங்கில், நல்ல ஒலியமைப்பில், சிறந்த எழுத்தாளர்களுடன் நடந்த பட்டறை பிரிட்டிஷ் கவுன்சிலின் வொர்க் ஷாப்புகளை ஞாபகப்படுத்தியது. நான்கு அருமையான புத்தகங்கள் வேறு கொடுத்திருக்கிறார்கள். என்னை போன்ற சப்ஸ்டிடியுடையும் அனுமதித்தார்கள். பட்டறையின் அமைப்பாளர்கள் (கரெக்டா?) உண்மையில் பாராட்டப்பட வேண்டியவர்கள். என் நன்றிகள்!

இரா.வசந்தகுமாரை ரொம்ப நாட்களாக பார்க்க வேண்டும் என்று இருந்தேன். போன செமஸ்டர் லீவில் கேரளா போவதாக இருந்தேனில்லையா? அப்போதே பார்க்க வேண்டும் என்றிருந்தேன். ஆனால் போக முடியாததால் பார்க்க முடியவில்லை.

தாம்பரத்தில் இருந்து பார்க் ஸ்டேஷன் வரை பரபரத்தபடி ட்ரெயினில் போய், இறங்கியதும் அரக்கப் பரக்க சென்ட்ரல் போய்ச் சேர்ந்தேன். ப்ளாட்பார்ம் டிக்கெட் எடுத்து 5வது ப்ளாட்பார்மில் புறப்பட தயராக இருந்த ரயிலின் முன்னால், தமிழ்சினிமா கிளைமாக்ஸ் போல, கடைசி நிமிடத்தில் அவரைப் பார்த்தேன்.

சுஜாதாவின் அறிவியல் கட்டுரைகள் தொகுப்பு ஒன்றை அன்பளித்தார். கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டார். பாதியிலேயே கிளம்பிவிட்டதால், மீதி நிகழ்வுகளில் என்னை கலந்து கொள்ள சொல்லிவிட்டு ரயிலேறினார். கேரளா போய் இவரை சந்திக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.

கழுவுற மீனில் நழுவுற மீனாக எஸ் ஆகிக் கொண்டிருக்கும் கார்க்கியை பார்த்து மொக்கை போட்டே தீர்வது என்ற முடிவில் பட்டறையை அடைந்தேன். நான் போவதற்குள் கார்க்கி எஸ் ஆகியிருந்தார். சரி என்று பட்டறையை வேடிக்கை பார்த்தேன்.

மொழிபெயர்ப்பு பற்றி சா.தேவதாஸ் அவர்களுடன் கலந்துரையாடல் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆங்கில மொழியல்லாத இலக்கியங்களை ஆங்கிலத்தின் வழியாக மொழியாக்கம் செய்வதில் ஏற்படும் இழப்புகள் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

காஃப்கா பற்றி அவர் குறிப்பிட்டதும் எனக்கு இருந்த ஒரு சந்தேகம் ஞாபகத்துக்கு வந்தது. அதை கேட்க முயல்கையில் ஒருவர் அன்போடு மைக் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். அவர்தான் பைத்தியக்காரன் என்று பின்னர் அறிந்து ஆச்சர்யப்பட்டேன். அவரின் பதிவுகளிலிருந்து அவரை கொஞ்சம் டெரராக கற்பனை செய்திருந்தேன். அவரோ அன்பான முகத்தோடு, அமைதியானவராக இருந்தார்.

காஃப்கா ஜெர்மன் மொழியில் எழுதியவர். அந்த மொழிக்கேயுரிய நீண்ட வாக்கியங்களை பயன்படுத்தி முற்றுப்புள்ளியே வைக்காமல் ஒரு பாரா கூட எழுதுவார் என்று கேள்விப்பட்டிருந்தேன். அது உண்மையா? உண்மை என்றால், படைப்பை தமிழில் மொழிபெயர்க்கையில் அதே மாதிரி நீண்ட வாக்கிய அமைப்பிலேயே மொழிபெயர்க்க வேண்டுமா?

இதுதான் என் கேள்வி. இதற்கு காஃகா பற்றி பல விஷயங்கள் சொல்லிவிட்டு பிறகு பதில் சொன்னார். அதன் சுருக்கம்.

மூலப் படைப்பின் வாக்கிய அமைப்பை பின்பற்றுவதுதான் சரியாக இருக்கும், அது வாசகனுக்கு சற்று கடினமாக இருந்தாலும் கூட.

ஜெர்மன் படித்திருந்த பதிவர் ஒருவர் (பெயர் தெரியவில்லை) நீண்ட வாக்கியங்கள் என்பது ஜெர்மன் மொழியின் பொதுவான இயல்பல்ல. அது காஃப்காவின் ஸ்டைலாக இருக்கக் கூடும் என்றார்.

ப்ரேக்கில் கிருஷ்ணபிரபு என்றொரு நண்பர் கிடைத்தார். புத்தக விமர்சனங்கள் எழுதுகிறார். எல்லோரும் ஏன் சுஜாதாவிலிருந்தே ஆரம்பிக்கிறீர்கள் என்று ஆச்சர்யப்பட்டார். அவருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கையில், அ.முத்துலிங்கம் கதைகளை படிக்கச் சொன்னார். சொல்லியதோடல்லாமல் அனுப்பியும் வைத்திருக்கிறார். படிக்க வேண்டும். அவருக்கு என் நன்றிகள்.

மேவி, கார்த்திகை பாண்டியன் போன்ற நண்பர்கள் வரவில்லை. போனில் மட்டும் பேசினேன்.

கார்க்கி ஒருவழியாக வந்து சேர்ந்தார். இதற்குமுன் கிட்டத்தட்ட 10 முறையாவது சந்திக்க திட்டமிட்டு படுதோல்வி கண்டிருக்கிறோம். கடைசியில் பார்க்க முடிந்ததில் அவ்வளவு சந்தோஷம். கார்க்கியைப் பற்றி நான் ஒன்றும் சொல்ல வேண்டியதில்லை. He is a really really nice guy!

பா.ராகவன் வாரப் பத்திரிக்கைகளுக்கு எழுதுவது பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார். கார்க்கி அவர் பற்றி சொன்ன தகவல்கள் எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. சாருநிவேதிதா பற்றிய என்னுடைய ஜோஷ்யம் ஒன்று சரியாக இருந்ததில் சிரித்துக் கொண்டோம். அம்மாவிடம் இருந்து போன் வர எஸ் ஆனார் கார்க்கி.

வெயிலான், வால்பையன், கும்க்கி, அதிஷா, லக்கிலுக், தண்டோரா போன்ற பதிவர்களுடன் தோள் உரசிக் கொள்ள (?) முடிந்தது. மற்ற பிரபல பதிவர்களை டிஸ்டர்ப் செய்ய விரும்பவில்லை. ஓரிரு பெண் பதிவர்களை பார்த்தேன். அமித்து அம்மா இருந்தார்களா தெரியவில்லை. இருந்திருந்தால் நான் அவர்களை பார்த்திருக்க வேண்டும்.

பட்டறை முடிந்து வெளியே வந்த நான் பைக் வைத்திருக்கும் என் நண்பனை அழைத்தேன். அவன் கொஞ்சம் 'முக்கியமான' வேலையில் இருந்ததால் பஸ் ஏறினேன்.

சிறுகதை என்ற பெயரில் நான் செய்வதெல்லாம் மகாபாவங்கள் என்று எனக்கு முன்னாலயே தெரியும் என்றாலும், அதிர்ச்சியாகத் தான் இருக்கிறது. அதற்க்காக ஞாயிறு கலந்து கொண்டு திங்களன்றே நல்ல சிறுகதை ஒன்றை எழுதுவதும் கஷ்டம். ஆனால் நிச்சயம் முயற்சி செய்யலாம். எல்லோரும் செய்வார்கள். நான் கடைசி நிகழ்வு மட்டும்தான் கலந்து கொண்டேன் என்றபோதும், பட்டறை அந்த அளவு இருந்தது என்று சொல்ல முடியும்.

மறுபடியும் நன்றிகள்!

அழகு : காதல் : பணம் : கடவுள்.

2009-09-10T21:24:00.003+05:30

மேவி இந்த தொடர் பதிவுக்கு அழைத்திருந்தபோது எனக்கு மீசை முளைத்திருக்கவில்லை என்று நினைக்கிறேன். கொஞ்சம் லேட் ஆகிவிட்டதுதான். ஸாரி மேவி. :(

கொஞ்சமும் யோசிக்காம எழுதியிருக்கேன். அப்படி இப்படி இருந்தால், அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளவும். முடியாது என்றால் பின்னூட்டத்தில் திட்டவும். கோபம் குறையவில்லை என்றால் நுங்கம்பாக்கம் வந்து Call பண்ணவும்.

அழகு என்பது என்ன? நிரந்தரமானதா?

பயலாஜிக்கலாக சாத்தியமில்லை. Megan Fox 70 வயதில்.. ச்சே, சான்ஸே இல்லை.

ஆனால், 70 வயதில் ஒரு அழகு இருக்கிறது. அதை பார்க்க நமக்கு அவர்கள் மேல் கொஞ்சூண்டு அன்பு மாதிரி ஏதாவது வேண்டும். அம்மாவும், மதர் தெரஸாவும், ... எப்போதும் அழகாக தான் இருப்பார்கள். ஏன்னா, நமக்கு அவர்களை அவ்வளவு பிடிக்கும்.

காதல் மனிதனுக்கு அவசியமா?

அவசியமா என்று யோசிக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன். நார்மலான மனநிலையில் நாம் எல்லோரும் அதற்கு தயாராகத் தான் இருக்கிறோம்.

ஒரு சின்ன கதை சொல்லிக்கட்டுமா?

போன வீக் என்ட் மெரினா பீச் போயிருந்தோம். நானும் என்னோட ஃப்ரண்ட் ஒருத்தனும். அங்கே நடப்பதற்கு ஃபுட் பாத் இருக்கில்ல, அதில் எங்களுக்கு முன்னாடி ஒரு தாத்தாவும், பாட்டியும் ஜோடியா நடந்து போய்க்கிட்டிருந்தாங்க.

ஃபுட் பாத் அங்கங்கே கட் ஆகியிருக்கும். பீச்சிற்கு போக வழிவிட்டு. அங்கெல்லாம் ஒரு ஸ்டெப் இறங்கி மறுபடி மேலே ஏறணும்.

ஒவ்வொரு முறை இறங்கும்போதும், பாட்டி கை தானா தாத்தா நோக்கி நீளும். தாத்தா பிடிச்சு இறங்குவார். இதை கான்ஸியஸா, செய்யனும்னு அவங்க செய்யலைங்க. அனிச்சையா (அட!) அப்படி பண்ணாங்க. ட்ரஸ்ட் மி, தட் வாஸ் ஸோ ரொமான்டிக்!

அவங்களோடது லவ் மேரேஜ்ஜா இருக்க சான்ஸ் கம்மி. 14, 15 வயசில கூட கல்யாணம் ஆகிருக்கலாம். அப்ப யார்னு கூட தெரியாம இருந்திருக்கலாம். பட், அடுத்து வந்த 50 இயர்ஸ்ல எப்படி அன்னியோன்யம் (அடடா!) ஆகிருப்பாங்க. ஐ ரியலி திங்க் தட்ஸ் வாட் லவ் ஈஸ் ஆல் அபௌட்!

இப்பல்லாம் பார்த்த ஒரு மாசத்துல லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சு, ஒரு வருஷம் கூட கீப் பண்ண முடியறதில்ல. ஹும்.

பணம் அவசியமா?

கண்டிப்பா. ஆனா பைசா மட்டும் இருந்தா பத்தாதுனு சொல்றாங்க. எனக்கு தெரியாது.

நான் என்னோட ஃபர்ஸ்ட் சேலரி வாங்கிட்டேன்னா, வாவ்!

கடவுள் உண்டா?

நான் அப்படித்தாங்க நினைக்கிறேன். பர்ஸனலா கேட்டா, நான் ஹண்ட்ரட் பர்ஸென்ட் நம்புறேன்.பட், கடவுளோடு சேர்ந்து வரும் சடங்குகள் மாதிரி பேக்கேஜஸ் மேல எனக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை கிடையாது.

நான் ஒண்ணும் பிஸிக்ஸிஸ்ட் கிடையாது. அதிலிருந்து ரொம்ப தூரம். இருந்தாலும் ரேஷனாலா திங்க் பண்ணாகூட கடவுள் இருக்கறதுக்கான சான்ஸ் தான் நிறைய இருக்கு.

அடுத்த முறை உங்ககிட்ட யாராவது கடவுள் இல்லைனு சொன்னா, ராமாயணத்திலிருந்து பதில் சொல்லாம, காஸ்மாலஜிலிருந்து கேள்வி கேட்கவும். :)

நல்ல மூடில் இருப்பதால் யாரையும் மாட்டிவிட தோணலை. ஓகேவா?

பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்!

2009-09-01T11:43:00.000+05:30

நேத்து சொன்னதேதான். இன்னொரு வி.ஐ.பி என்ட்ரி என்பதால், மறுபடியும் பதிகிறேன். ஒன்ஸ்மோர் விஷஸ் ப்ளீஸ்! :)

இன்னிக்கு என்னோட தங்கைக்கு பிறந்தநாள்!

ஒன்றாக இருந்த 15 வருஷங்கள் தங்கையாக மட்டும் இருந்தவள், நான் ஹாஸ்டலுக்கு வந்த இந்த ஒரு வருஷத்தில், ஃப்ரெண்டாகவும் ஆகிவிட்டிருக்கிறாள்.

Happy Birthday Arundhati, Many more happy returns!

அடுத்த வி.ஐ.பி, மாஸ்டர் பரிக் ஷித். பூர்ணிமா அக்காவோட குட்டிப்பையன்.

முதல் பிறந்தநாள் கொண்டாடும் பரிக் ஷித்திற்க்கு வாழ்த்துக்கள் சொல்லிப்பது பூர்ணிமா அக்கா, சரவணக்குமார் மாமா, நான், நீங்க, நாம எல்லாரும்.

Happy Birthday Parikshith, Many more happy returns!

பாட்டு இல்லாம பர்த் டே விஷஸா என்று கேட்ட கார்க்கி க்கு நன்றி. பீட்டில்ஸ் பாட்டு போட்டிருக்கேன். ஓகேதானே? :)

பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்!

2009-08-31T11:07:00.007+05:30

ப்ளஸ் ஒன் படிக்கும் மாணவி ஒருத்தி இந்த ப்ளாக்கின் தீவிர வாசகி. மாதம் ஒருமுறை போனால் போகிறது என்று எட்டிப் பார்ப்பாள்.

என்னோட பரம விசிறி என்று கூட சொல்லலாம். என்னுடைய ஆட்டோக்ராஃபை அவளே போட்டுக் கொள்ளும் அளவு, என் கையெழுத்து என்னை விட அவளுக்கு நன்றாக வரும்.

பதிவை படித்துச் சிலாகித்து அவள் அனுப்பும் வாசகி கடிதங்கள் அவ்வப்போது தவறாமல் வருவதுண்டு. அதையெல்லாம் நான் ப்ளாக்கில் பிரசுரிப்பதில்லை. விளம்பரம் பிடிக்காது என்பதல்ல காரணம். கன்னாபின்னவென்று திட்டும் கடிதங்களை யார் வெளியிடுவார் சொல்லுங்கள்.

நான் சொல்லியிருப்பது ஒரு துளிதான். கடல் போன்ற அவளின் பெருமைகளை பாடினால், நான் ஒருவனே நாலாயிரம் பாடல்களுக்கு மேல் பாடிவிடுவேன். பன்னிரெண்டு பேரெல்லாம் தேவையில்லை.

இத்தனை சிறப்புகளை பெற்றது, வேறு யாரும் இல்லைங்க. என் தங்கைதான். அவளுக்கு நாளைக்கு பிறந்த நாள்.

இன்னும் நூறு வருஷத்துக்கு நல்லா இருடி!

Advance Birthday Wishes, Arundhati!

Many more happy returns! :)

PS : என்னுடைய பீட்டர் ப்ளாக் காற்றாடுவதால், அங்கே கொஞ்சம் கிறுக்குவது என்று முடிவு செய்திருக்கிறேன். ஸோ, வரும் நாட்களில் அங்கே தலைகாட்டவும். நன்றி. :)

ரெயின்போ தாட்ஸ் - 25 Aug 09

2009-08-25T12:02:00.003+05:30

போன சனிக்கிழமை சென்னை தனது 370வது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடியது. சென்னையை பற்றி நிறைய எழுதவிருப்பதால் இங்கே வாழ்த்துக்கள் மட்டும். Happy Birthday Chennai!

போன ஞாயிற்றுக் கிழமை பிள்ளையார் தனது பிறந்த நாளைக் கொண்டாடினார்(எத்தனையாவது?). அவருக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

பிள்ளையார் சதுர்த்தி அன்று என் நண்பன் வீட்டில் இருந்தேன். மாலை வெளியே போன பிள்ளையார் ஊர்வலத்தை வேடிக்கை பார்த்தேன்.

காலடியில் ஃபோகஸ் லைட், பின்னால் சீரியல் லைட் பொருத்தப்பட்ட பிள்ளையாரின் கையில், தூறல் போட்டுக் கொண்டிருந்ததால், ஒரு குடையையும் சொருகியிருந்தார்கள். நான்கு பேர் இழுத்துவிடக்கூடிய எளிய ரதம். இரண்டு ஸ்பீக்கர்கள் பொழிந்த நாதஸ்வர இசை, ஜெனரேட்டர் ஒலியுடன் கலந்து கலப்படமாய் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

வரவேற்க தயாராக இருந்த எல்லோர் வீடுகளின் முன்பும் நின்ற பிள்ளையார் எல்லோருக்கும் உடனடியாக திருநீறு வழங்கினார். எதிர்காலத்தில் வேண்டிக் கொண்டதையும் வழங்குவாராம், I was told.

பக்கத்து பில்டிங் அக்காக்கள் நைட்டியைத் துறந்து சேலையில் இருந்தது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி. நண்பன் வீட்டில் கொழுக்கட்டைகளும், சுண்டலும் நிறைய இருந்தது. பின்வந்த இரண்டு நாட்கள் எனக்கு லேசான வயிற்று வலி.

ஜெயா டிவி புண்ணியத்தில் புதுப்பேட்டை, காக்க காக்க என்று இரண்டு நல்ல படங்களை கொஞ்ச நேரம் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் ஜெயா டிவிக்கு படத்தின் எடிட்டிங்கில் திருப்தி இல்லை போல. தங்கள் இஷ்டத்திற்கு கண்ட இடங்களில் கத்திரி போட்டார்கள். கஷ்டம்!

இந்த மாதிரி படங்களை இன்று திரும்ப பார்க்கும்போது, இந்த சீன் இன்னும் நல்லா இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றுவது தவிர்க்க முடியாதது. அப்படி தோன்றாத படங்கள் நாயகன், தேவர்மகன், குருதிப்புனல் என மிகக் குறைவே. பெரும்பாலும் கமல் படங்கள்.

இந்த வரிசையில் சேர்ந்த ஒரு சமீப படம், சுப்ரமணியபுரம். தியேட்டரில் பார்க்காமல் தவறவிட்ட அட்டகாசமான படம்.

ஏனோ நெகட்டிவ் க்ளைமாக்ஸ் என்னை ஈர்க்கிறது.

கடவுளையும், இயற்பியலையும் கலந்து தமாஷாக எழுதியது நிறைய பேருக்கு பிடித்திருந்தது. ஆனால், உண்மையை சொல்ல வேண்டுமென்றால் அது இயற்பியல் பதிவே அல்ல. கடவுள் பற்றி சட்டென தோன்றிய வியப்பை எழுதவே விரும்பினேன். அதற்கு தர வேண்டிய Back story கொஞ்சம் இயற்பியலாக இருந்தது.விக்கிபீடியா கட்டுரை போலாகிவிடுமோ என்ற பயத்தில் கொஞ்சம் நகைச்சுவை கலக்க வேண்டி இருந்தது.

இப்போது இந்த விளையாட்டை தொடரலாமா என்று யோசிக்கிறேன். ஆனால் அடிப்படை இயற்பியல் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமே இவை புரியும் என்பதால், கொஞ்சம் தயக்கமாக இருக்கிறது.

ரெயின்போ தாட்ஸில் இடம் கொடுத்துவிட்டால் பிரச்சனை இருக்காது. ஆனால் சுருக்கமாக எழுத எனக்குதான் மண்டை காயும். பார்க்கலாம்.

நேற்றிரவு நண்பன் வீட்டில் க்ரூப் ஸ்டடி முடிய (சரி..சரி) பத்து மணியாகிவிட்டது. அவசரமாக கிளம்பி நுங்கம்பாக்கம் ரயில் ஏறினேன். எஸ்.எம்.எஸில் மொக்கை போட்டுக் கொண்டே வந்து நுங்கம்பாக்கத்தில் இறங்கினேன்.

பார்த்தால், லொயொலா காலேஜை காணோம். இந்தப் பக்கம் பார்த்தால் சௌராஷ்ட்ரா நகர் இரண்டாவது வீதியையும் காணோம். எனக்கு செம கோபம். என்னைக் கேட்காமல் யார் இதையெல்லாம் மாற்றியது?

அப்புறம் தான் புரிந்தது நான் இறங்கியிருப்பது நுங்கம்பாக்கம் அல்ல, கோடம்பாக்கம் என்று. கோபம் தணிந்து திரும்ப நுங்கம்பாக்கம் ரயில் ஏறினேன். லொயொலா காலேஜ் அங்கேயேதான் இருந்தது. நல்லவேளை!

இப்போது பூர்ணிமா அக்காவின் எஸ்.எம்.எஸ் ஜோக் ஒன்று. (அக்கா செம பிஸி. போனில் பேசும்போது கூட மகனின் டிடிஎஸ், டால்பி பேக்ரவுண்ட் ஸ்கோரோடுதான் பேசுகிறார்கள். ரெண்டு மாசமெல்லாம் வெயிட் பண்ணமுடியாது என்று சொல்லியிருக்கிறேன்.)

சர்தார்ஜி : ஹலோ, யார் பேசுறது?

அவர் வீட்டு வேலைக்கார அம்மா : நான் செல்லம்மா பேசுறேன்.

சர்தார்ஜி : நான் மட்டும் என்ன கோபமாவா பேசுறேன்?

அ.வீ.வே.அ : ???

Dhan Te Nan!!!

2009-08-21T12:49:00.004+05:30

யார் படம் எவ்வளவு எதிர்பார்ப்புகளோடு வந்தாலும், முதல் வாரத்தில் போய் முன்னூரு ரூபாய் அழுவதில்லை என்று இருப்பதால், Kaminey இந்த வாரம்தான் போகிறேன்.

என் ரூம்மேட்டின் ரிவ்யூ - Kaminey's f**king awesome! Must watch!

ராஜீவ் மசந்த் இன் ரிவ்யூ - 4 ஸ்டார்ஸ்

ஒகே, ஒகே.. நான் போறேன். ஸ்டார்ட் ம்யுசிக்!

Dhan Te Nan!!! Ta na na na!!!

கடவுள் இப்போது என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறார்?

2009-08-19T10:30:00.008+05:30

பழைய தமிழ் சினிமாக்களில் 'குப்பைத் தொட்டியில் குழந்தை' என்றொரு சமாச்சாரம் இருக்கும். பெரும்பாலும் Hero . அந்த குழந்தை வளர்ந்து, பெரியவனாகி, காதலித்து டூயட்கள் பாடி, சண்டைகள் போட்டு, காதலியை கைப்பிடிக்கும் நேரத்தில், ஒரு புண்ணியவான்் அந்தக் கேள்வியைக் கேட்பார்.

நீ யார் பிள்ளை?

ப்ளாஷ்பேக் 25 வருஷம் பின்னோக்கி அந்த குப்பைத் தொட்டிவரை போகும். ஆனால் அதற்கு முன் என்ன நடந்தது என்று யாருக்கும் தெரியாது. கடைசியில் முதுகில் இருக்கும் ஒரு மச்சத்தையோ, குடும்பப் பாட்டையோ வைத்து கண்டுபிடிப்பார்கள்.

நாம் வாழும் இந்த பிரபஞ்சமும் இந்த நிலையில்தான் இருக்கிறது. கன்னாபின்னாவென்று வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் இதன் பிறப்பிற்கு காரணம் யார் என்று தெரியவில்லை.

கண்டுபிடிக்கலாம் என்றால் பிரபஞ்சத்தில் முதுகில் மச்சத்தையும் காணோம், குடும்பப் பாட்டும் தெரியவில்லை.

சுமார் 13.7 பில்லியன் வருஷங்களுக்கு முன்பு பிக் பாங் எனப்படும் பெருவெடிப்பு நிகழ்ந்தது என்பதும், அதற்கு பிறகு நடந்ததும், 'பாட்டி வடை சுட்ட கதை' மாதிரி ஆகிவிட்டதால் மிகச்சுருக்கமாக பார்க்கலாம்.

இன்று கோடான கோடி நட்சத்திர தொகுதிகளாய் விரிந்து கிடக்கும் (விரிந்து கொண்டிருக்கும்...) பிரபஞ்சம் ஆரம்பத்தில் ஒற்றைப் புள்ளியாக இருந்தது. அளவிட முடியாத சக்தி, அளவிட முடியாத அடர்த்தியுடன் இருந்த ஒற்றைப் புள்ளி. இது பிக் பாங் எனப்படும் பெருவெடிப்பிற்கு உள்ளாகிறது.

இந்த பெருவெடிப்பிற்கு பிறகுதான் காலம் நேரம், வெளி, துகள்கள் (புரோட்டான், எலக்ட்ரான், நியூட்ரான்,...) எல்லாம் பிறக்கின்றன. நம் இயற்பியல் விதிகள் பிறக்கின்றன. பிரபஞ்சம் படுவேகமாக குளிரவும், அதைவிட வேகமாக விரிவடையும் தொடங்குகிறது.

துகள்கள் அணுக்களாகின்றன. பருப்பொருட்கள் உருவாகின்றன. பருப்பொருட்கள் நட்சத்திரங்காளாகின்றன. பிரபஞ்சக் குழந்தை வளர ஆரம்பிக்கிறான். இன்னும் வளர்ந்து கொன்டிருக்கிறான்.

இப்போது மீண்டும் அந்தக் கேள்வி, நீ யார் பிள்ளை? யாருக்கும் தெரியாது.

நம் இயற்பியல் விதிகள் பிக் பாங் வரை கூட போக மாட்டேன் என்கின்றன. அவ்வளவு உயர்ந்த சக்தி நிலையில், நம் இயற்பியல் விதிகள் குலைந்து போகின்றன. Our imagination seems to end there.

ஆனால், பிக் பாங் ஏன் ஏற்பட்டது என்பதற்கு First Cause என்ற தியரி உலவுகிறது. இது ஒரு Educated Guess மட்டுமே என்பதால் இதை ஆதரித்தும், மறுத்தும் பல விவாதங்கள் இருக்கின்றன. ஆதரிப்பவர்களின் ஆதாரமான விவாதம், Nothing comes from nothing.

இந்த பிரபஞ்சத்தில் நடக்கும் எந்தவொரு செயலுக்கும் ஏதாவது ஒன்ரு அல்லது பல காரணங்கள் கண்டிப்பாக இருக்கிறது அதனால் பிக் பாங்க்கிற்கும் காரணம் உண்டு. அதுதான் First Cause என்கிறார்கள்.

சரி எல்லாவற்றுக்கும் காரணம் உண்டு என்றால் First Cause உருவானதற்க்கான காரணம் என்ன என்றால், First cause க்கு காரணம் ஏதும் இல்லை. அதனால் தான் அது First cause என்கிறார்கள்.

ஆதியிலிருந்து இருக்கும், இருத்தலுக்கான காரணங்கள் ஏதும் தேவைப்படாத, எல்லாவற்றையும் ஆரம்பித்து வைத்த ஒன்றுதான் First cause என்னும் விளக்கம் ஆன்மீகத்திற்கு வெகு அருகில் வருகிறது.

கடவுள் என்ற காரணத்தை சொல்லிவிட்டு காபி குடிக்க போவது அறிவியலார்களின் பழக்கம் இல்லை என்பதால், இதற்கான காரணத்தை தேடும் பணி தொடர்கிறது.

நாம் இவ்வளவு தூரம் வந்ததற்க்கான காரணம் ஐன்ஸ்டைன். 1905ல் அவர் வெளியிட்ட கட்டுரைகள் மூலம் பிஸிக்ஸ் உலகில் அவர் செய்தது மிகப்பெரிய புரட்சி. அவரைத் தொடர்ந்தவர்கள் நம்மை பிரபஞ்சத்தின் பிறப்புவரை கொண்டு போய்விட்டார்கள்.

அதனால்தான் டைம் பத்திரிக்கை அவரை 20ம் நூற்றாண்டின் நாயகன் என்றது. பிரபஞ்சத்தின் பிறப்புக்கு முன்னால் போக 21ம் நூற்றாண்டில் இன்னொரு புரட்சி தேவைப்படுகிறது. இன்னொரு நாயகன் தேவைப்படுகிறார்.

ஆனால் புகழ்பெற்ற பிஸிக்ஸிஸ்ட் Brian Clegg சொல்வது கவலையூட்டுவதாக (அதே சமயம் சுவாரஸ்யமாகவும்) இருக்கிறது.

The fact is science is like any other social network. It's a lot easier to go along with the crowd. Every now and then there's a revolution in science, a paradigm shift, like when Einstein came along, but it's so easy to lock people into a particular way of thinking, of trying to build on the ideas that are in vogue. In the end, there is almost a fashion in science — ideas that are in, ideas that are out.

பிஸிக்ஸில் தியரி என்பது எப்போதும் சாஸ்வதமானது அல்ல. எத்தனை சோதனைகளில் அது நிருபிக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஒரு சோதனையில் அது தோல்வியடைந்தால், அது காணாமல் போய்விடும். பிக் பாங் பற்றிய பல உண்மைகள் தியரிதான் என்பதால் நாம் பல அதிர்ச்சிகளுக்கு தயாராக இருக்க வேண்டும். அத்தகைய அதிர்ச்சிகள் வரும் வரை, நம் கடவுள் நம்பிக்கைக்கு யாதொரு அபாயமும் இல்லை. :)

இப்போது நாம் பிக் பாங்கிற்கு காரணமான First cause என்பதை கடவுள்தான் என்று சும்மா கற்பனை செய்து பார்ப்போம்.

அந்த ஒற்றைப்புள்ளியை வெடிக்க வைத்தது கடவுள்தான் என்று வைத்துக் கொண்டாலும், இப்போது பிரபஞ்சத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் காரண காரியங்கள் உண்டு. அப்படியானால் கடவுளுக்கு இப்போது வேலையே இல்லை.

பட்டாசை கொளுத்திய சிறுவன், வெடித்ததும் அகன்று விடுவதைப் போல, 'எக்கேடோ கெட்டுப்போ' என்று கடவுள் ஒதுங்கிவிட்டாரா? வேறொரு பட்டாசை கொளுத்தப் போய் விட்டாரா? இப்போது என்னதான்பா பண்றார்?

இவ்வளவு பெரிய காரியங்களை பண்ணிய கடவுள்தான் கோபிகைகளின் துணிகளை கவர்ந்தார், வெண்ணையை திருடினார் என்றால் ஆச்சர்யமாகத்தான் இருக்கிறது. :)

டிஸ்கி 1 : இந்த பதிவை பிஸிக்ஸ் என்ற லேபிளில் வகைப்படுத்த, என் பிஸிக்ஸ் மேமிலிருந்து ஐன்ஸ்டைன் வரை எல்லா பிஸிக்ஸ் ஆர்வலர்களிடமும் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறென். தவறுகள் இருந்தால் தயவு செய்து சொல்லுங்கள் திருத்திக் கொள்கிறேன்.

டிஸ்கி 2 : முழு பதிவையும் படித்த எல்லோர் தொகுதியிலும் அடுத்த தேர்தலில் அண்ணன் அஞ்சா நெஞ்சன் அழகிரி போட்டியிட வேண்டிக் கொள்கிறேன். ;)

கேட்பர்ர்ர்ரீஸ் கசக்குதே!

2009-08-12T15:57:00.007+05:30

பிரேம் ரொம்ப்ப்ப நாள்களுக்கு முன் என்னை ஒரு Silly Romantic Story எழுதச் சொன்னார். அதற்கு எழுதியதுதான் தனிமையின் விலை. ஆனால் அது Love, Betrayal, Blackmail என்று சீரியஸ் கதையாகிவிட்டதால், இப்போது ஒரு S R கதை. :-)

இதையும் சொந்த கதையா என்று கேட்டு யாரும் எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்றாதீர்கள். :-(

*****

இந்த செமஸ்டர் லீவில் ஊருக்கு போயிருந்த போது, மாமா வீட்டில் விஷேசம். பிரியா அமெரிக்காவிலிருந்து வந்திருந்தாள். பிரியா என் மாமாவின் மகள். ஏறக்குறைய ஜீனியஸ். என்னைவிட ஐந்து வயது பெரியவள் என்ற போதும், அக்கா என்றெல்லாம் கூப்பிட்டு பழக்கம் இல்லை.

மாமா வீடு சொந்தங்களால் நிரம்பியிருந்தது. மாமாக்கள் பிரியாவிடம் அமெரிக்கா பற்றிய விசாரிப்புகளை முடித்துவிட்டு, பாலிடிக்ஸில் மூழ்கிவிட்டிருந்தனர். அத்தைகள் பிரியாவிடம் போதுமான அளவு கவலைப்பட்டுவிட்டு (இளைத்துப் போய்விட்டாள், கல்யாண வயசாகிவிட்டது, ...), சீரியலில் மூழ்கிவிட்டிருந்தனர். சிரிப்பே வராமல் எல்லோரிடமும் சிரித்துக் கொண்டிருந்த பிரியா, ஒரு வழியாக ரூமை தாழிட்டு தூங்கிவிட்டிருந்தாள்.

அம்மாவைக் காணவில்லை. அப்பா மாமாக்கள் கூட்டத்தில் இருந்தார். என் தங்கை வெவ்வேறு சைஸில் நாலைந்து வாண்டுகள் புடைசூழ அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தாள். நான் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் மொட்டை மாடிக்கு போனேன்.

வெயிலில் பளீரென்று மாமாவின் வேஷ்டிகள் கொடியில் காய்ந்து கொண்டிருந்தன. அவற்றை விலக்கி போனபோதுதான், தேவதைகளின் முதுகுப்புறம் எப்படி இருக்கும் என்று தெரிந்து கொண்டேன். ;)

பக்கத்து வீட்டு மொட்டை மாடியில் அவள் நின்றிருந்தாள்மொபைலில் யாரிடமோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள். எனக்கு முதுகு காட்டி நின்றிருந்த போதும், வெள்ளை நிற டி ஷர்ட்டில் அலைந்த முடிகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். Fascinating!!

நான் இப்படி நின்று கொண்டிருந்த போது என் தலையை யாரோ தட்டினார்கள். திரும்பினால், என் தங்கை.

"என்ன? என் சீனியரை சைட் அடிக்கிறாயா?" என்றாள்

"உன் சீனியரா?"

"ம்ம்.. என்னோட பெஸ்ட் ப்ரெண்ட் கூட. இன்னிக்கு ஈவ்னிங் மூவி போறோம்."

"நிஜமா?"

"கவிதான்னு கூப்பிடு திரும்பி பார்ப்பா. அதிதியோட அண்ணானு சொல்லி பாரு தம்பி," என்றுவிட்டு போய்விட்டாள்.

மொபைலில் பேசிவிட்டு திரும்பும் வரை நின்றிருந்தேன். முகத்தை பார்த்தபிறகு, Wow, ரிஸ்க் எடுக்கலாம் என்று தோன்றியது.

"கவிதா!" என்று கூப்பிட்டேன்.

நின்று, சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.

"ஹாய்!" என்றேன்.

"Uh, ஹாய்!" என்றாள்.

"வெய்ட் நான் அங்கே வரேன்," என்று மொட்டை மாட்டின் சுவர் மீது ஏறி அந்தப் பக்கம் இறங்கினேன்.

"ஹேய், ஹேய், என்ன பண்ற?" என்றாள்.

"ஹாய் நான் கார்த்திக். அதிதியோட அண்ணா," என்றேன்.

"அதிதியா? அது யாரு?" என்றாள்.

"வாட்???"

யாரோ சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன். என் தங்கை அங்கே விழுந்து விழுந்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"அது யாரு?" என்று என் தங்கையை பார்த்து கேட்டாள், கவிதா.

என் தங்கையின் வில்லத்தனம் இப்போதுதான் புரிந்தது. அடிப்பாவி!

வழிந்த அசடுகளை துடைத்துக் கொண்டே, ஒருவழியாக எக்ஸ்ப்ளைன் பண்ணினேன். அனுமார் மாதிரி திரும்பி குதிக்க தயாரானேன்.

"ஹேய், வீட்டுக்குள் வந்து இறங்கிப் போ!" என்றாள்.

"அப்பா, அம்மா யாராவது...."

"இதை நீ இங்க குதிக்கும் முன்னால் யோசிச்சிருக்கணும். நல்ல வேளை, யாரும் இல்லை. வா!"

என்று வீட்டுக்குள் போனாள். நான் பின்னால் போனேன். டிவியில் பழைய மேட்ச் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. நான் சடாரென்று சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன். சிரித்த அவள் சொன்னாள்,

"நான் தான் பழைய மேட்செல்லாம் பார்ப்பேன்."

"ரியலி? நானும் அப்படித்தான். ஆனா கேர்ள்ஸ் யூஸ்வலி கிரிக்கெட் பார்க்க மாட்டாங்கல்ல?"

"நான் பார்ப்பேன்!" என்றாள்.

"ஓ, ஓகே..ஓகே. நான் நிறைய பேரை இப்படி பார்த்ததில்ல, அதான்."

"சாக்லேட் வேணுமா?"

அப்போதுதான், அவள் சாக்லேட் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்ததையே கவனித்தேன்.

"Do you have another one?"

எதற்கு இந்த பீட்டர்னு எனக்கே தெரியவில்லை.

"I have many," என்று உள்ளே போனாள்.

சாக்லேட்டை வாங்கிக் கொண்ட பிறகு கொஞ்சம் நேரம் பேசினோம். அவள் SRM யுனிவர்சிட்டியில் B.Tech பண்ணுவதாக சொன்னாள். நானும் சென்னையில்தான் படிக்கிறேன் என்று என் மொபைல் நம்பரை கொடுத்து விட்டு வெளியே வந்தேன்.

சாக்லேட்டை பிரித்தபடி, மாமா வீட்டை நோக்கி நடந்தேன். மொபைல் பீப்பீப் என்றது.

Don't you want my no? :)

Kavitha.

புன்னைகைத்தபடி சாக்லேட்டை கடித்தேன். அது கசப்பாக இருந்தது. :-)

கே ட் ப ர் ர் ர் ரீ ஸ் க ச க் கு தே ! ! !

*****

Hello Doctor -

*****

ரெயின்போ தாட்ஸ் - 100 வது பதிவு

2009-08-04T15:26:00.002+05:30

இது என்னுடைய 100 வது பதிவு.

போன வருஷம் மார்ச் மாதம். சென்னை, கோவை, பெங்களூர் என்று 10 கல்லூரிகளுக்கு அப்ளை செய்துவிட்டு, சும்மா சுற்றிக் கொண்டிருந்த சம்மர் லீவில், விளையாட்டாக இந்த பிளாக்கை ஆரம்பித்தேன். 16 மாதங்கள் முழுதாக முடிந்துவிட்டன. இப்போது 100 பதிவுகள்.

லார்ட்ஸில் முதல் டெஸ்ட் மாட்சில் செஞ்சுரி அடித்த DADA போல் உணர்கிறேன். தொடர்ந்து படித்து, ஊக்கப்படுத்தும் எல்லா நண்பர்களுக்கும் மிக்க நன்றி!

இப்போது காலேஜிற்கு நடந்து செல்லும் அளவுக்கு பக்கத்தில் இருப்பதால், நுங்கம்பாக்கம் ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு சென்று ஓரிரு வாரங்கள் ஆகிவிட்டது. இந்த ஞாயிற்றுக் கிழமை போயிருந்தேன். காபி குடித்துக் கொண்டிருக்கையில் கவனித்தேன், பிளாட்பாரம் உயர்த்தும் பணி முடிவடைந்து பென்ச்சுகள் உயரம் குறைவாக காணப்பட்டன.

உயரம் குறைந்த பென்ச்சுகள் உட்கார சௌகரியமாக இருக்கிறதா என்று யாராவது பெரியவர்களிடம் கேட்க வேண்டும். எனக்கு ஒரு வித்தியாசமும் தெரியவில்லை.

போன வாரத்தில் சென்னையின் வெதர் அட்டகாசமாக இருந்தது. பகல் முழுவதும் மேகமூட்டத்துடன் தயாராகிக் கொண்டிருக்க, மாலையில் தினமும் மழை. மழைக்கு பிறகு இரவு மொட்டை மாடிக்கு போனால் தரை ஈரமாக இருக்க, சில்லென்ற காற்று.

இதெல்லாம் கனவா, நான் இருப்பது சென்னைதானா என்ற வியப்பிலேயே ஒரு வாரம் போனது. இப்படியே இன்னும் சில வாரங்கள் தொடர்ந்தால் கூட நன்றாகத்தான் இருக்கும். இரவு மொட்டை மாடியில் மொக்கை போட யாராவது இருந்தால் போதும், வாழ்க்கை அழகானதுதான்.

நண்பர்கள் தினத்திற்கு பதிவு எழுத முடியவில்லை. அதனால் என்னுடைய லேட்டான வாழ்த்துகளை ஏற்றுக் கொள்ளவும். தாரணிபிரியா அக்காவும், கனகுவும் விருது கொடுத்திருக்கிறார்கள். மிக்க நன்றிகள். சீக்கிரம் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

என் நண்பர்களுடன் கொண்டாடிய நண்பர்கள் தினம் பற்றி தனி பதிவாக எழுதுகிறேன். ஓசி காரில் ஊர் சுற்றுபவர்களுக்கு, கருட புராணத்தின்படி என்ன தண்டனை என்று யாராவது சாரு நிவேதிதாவிடம் கேட்டு சொல்ல முடியுமா? ஏதாவது பரிகாரம் இருக்கிறதா? ;-)

ரக்ஷா பந்தனுக்கு அட்வான்ஸ் வாழ்த்துக்கள். எல்லா சகோதரிகளும் சகோதரர்களை நன்றாக கவனிக்க கேட்டுக் கொள்கிறேன். ;-)

அகி - முகுந்த் நாகராஜன் கவிதைகள் படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அட்டகாசம். அவரை நேரில் பார்த்தால் ஆட்டோகிராஃப் வாங்கிக் கொள்ளலாம் என்று இருக்கிறேன். :-)

ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதை அவரின் பிளாக்கில் இருக்கிறது.

"இப்படி இப்படி டான்ஸ் ஆடுகிறேன்"
என்றாள் தொலைபேசியில் சிறுமி.
இப்படி இப்படி என
ஒரு காட்சி தோன்றியது.
அப்படி அப்படித்தானா என்று
பார்த்து விடுகிறேன்
ஊருக்குப் போகும்போது.

சுவாரஸ்ய பதிவர் விருது

2009-07-28T19:01:00.003+05:30

முதலிலேயே சொல்லிவிடுகிறேன், இப்போது பதிவு எழுதும் Mood இல்லை. ஆனாலும் ஏன் எழுதுகிறேன் என்று பின்னால் சொல்லியிருக்கிறேன். 'சுவாரஸ்ய பதிவர் விருது' பற்றிய பதிவு டல்லாக இருந்தால், தயவு செய்து மன்னிக்கவும்!

Here I go...

செந்தழல் ரவி அமைதிக்கான நோபல் பரிசுக்கு பரிந்த்துரைக்கப்பட வேண்டியவர் என்று நினைக்கிறேன். காமெடி இல்லைங்க. நிஜமாகவே.

'சுவாரஸ்ய பதிவர் விருது' ஒரு மாஸ்டர் ஸ்ட்ரோக்! இரத்த பூமியாகிக் கொண்டிருந்த பதிவுலகை சண்டையில் இருந்து டிஸ்ட்ராக்ட் செய்தது உண்மையில் பெரிய விஷயம். அவருக்கு முதலில் ஒரு பெரிய நன்றி!

இதனால் இன்னொரு நல்ல விஷயம் என்னவென்றால், எனக்கும் 'சுவாரஸ்ய பதிவர்' விருது கிடைத்திருக்கிறது. யார் யார் கொடுத்திருக்கிறார்கள் என்று பார்த்தால், நிஜமாகவே சுவாரஸ்யம்.

ஆகாயநதி அக்கா, இரா.வசந்தகுமார், சுபாங்கன்.

இந்த மூன்று பேரின் அன்புக்கும் எக்கச்சக்க நன்றிகள்.

விருதை பகிர்ந்து கொள்ளும்முன், கொடுத்தவர்களைப் பற்றி கொஞ்சம்...

ஆகாயநதிஅக்கா

முதலில் எனக்கு இந்த விருதை கொடுத்து, ஆகாயநதி அக்கா. தன்னோட குட்டிப்பையனை பற்றிய இவர்களின் பதிவுகள் இலக்கியவாதியினுடையதைப் போலில்லாமல், அம்மாவினுடையதைப் போலவே இருப்பதால், என்னோட பேவரைட். 'Current Affairs' பற்றிய இவர்களின் பல அக்கறையான பதிவுகளும் பிடிக்கும்.

இரா.வசந்தகுமார்

இவரோட ப்ளாக்க்கு போகும்போதெல்லாம் அலிபாபா சுரங்கத்துக்குள் நுழைந்த ஃபீல் வரும். சிறுகதை, தொடர்கதை, கவிதை, வெண்பா, பயணக்கட்டுரை, . . . என்று எல்லா இலக்கிய ஃபார்ம்லயும் அட்டகாசமாக எழுதியிருக்கிறார்.

என்னை மாதிரி சின்ன பசங்களுக்கு எப்படி எழுத வேண்டும் என்று பல எழுத்தாளர்கள் சொல்லியிருப்பதை அக்கறையோடு தேடிப்பிடித்து சொல்வார். He has something for everyone!

சுபாங்கன்.

இவர் பதிவுகளை நான் கொஞ்ச நாளாகத்தான் படிக்கிறேன். இனிமேல்தான் நிறைய படிக்க வேண்டும். It was so sweet of him to give me this award. கிட்டத்தட்ட ஒரே ஏஜ் க்ரூப் என்பதால் எனக்கு பிடிச்ச ப்ளாக்ஸ் ல இவரோடதும் ஒன்று.

இப்படி வெரைட்டியான பதிவர்களுக்கு என் பிளாக் பிடிச்சிருக்கு என்று தெரியவரும் போது சந்தோஷமாகத்தான் இருக்கிறது.

இந்த வீக் என்ட்டில்தான் இந்த பதிவை எழுதலாம் என்று இருந்தேன். ஆனால் அப்புறம் தான் உறைத்தது, 'இந்த ஒருவாரத்தில் நான் விருது கொடுக்க நினைக்கும் பதிவர்கள் எல்லாம் விருது வாங்கிவிடுவார்கள். And what's worse, அதை எனக்கும் கொடுத்து விடுவார்கள் (எல்லாம் ஒரு நம்பிக்கைதான். எனக்கு கொடுக்காமலும் போகலாம். :-)). அப்புறம் நான் யாருக்கு கொடுப்பது?

ஸோ, நான் முந்திக் கொள்கிறேன். கீழே இருப்பவர்கள் எனக்கு சுவாரஸ்யமான பதிவர்கள்.

சாளரம் - கார்க்கி

இவரோட ஆல்மோஸ்ட் எல்லா பதிவுகளும் (ஏன் கமெண்ட்ஸ் கூட) பிடிக்கும். அஜித் பற்றி எழுதப்பட்டவை தவிர.

புட்டிகதைகள் பதிவுலகின் பேவரைட். சந்தேகமில்லாமல் எனக்கும்தான். ஆனால் இவர் சீரியஸாக எழுதிய காதல் பதிவுகள் எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். மீள்பதிவு போடவேண்டுமென்றால் இந்த மாதிரி பதிவுகளை போடுங்க கார்க்கி!

வெட்டிவம்பு - விஜய்

என்ன எழுதினாலும் சுவாரஸ்யமாக எழுதும் இன்னொருவர். கிரிக்கெட், புக்ஸ் என்று எனக்கும் பிடித்த விஷயங்களை எழுதுவதால் இவரோட பிளாக் என்னோட பேவரைட்.

அப்புறம் இவரோட 'Current Affairs' பற்றிய பதிவுகள். என்னை மாதிரி நியுஸ் பார்க்காத சோம்பேறிகளுக்கும் பிடிக்கிற மாதிரி எப்படி எழுகிறார் என்று தெரியவில்லை.

கனவில் தொலைதல் - சரவணக்குமார்

வலையுலகில் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச கவிதைகள் இவருடையது. ரொம்பவும் வித்தியாசமான கவிதைகள். முழுவதும் புரியாவிட்டாலும், தெரியாத மொழியில் ஒரு அட்டகாசமான பாட்டை கேட்பது போல, சூப்பர்ப்பான அனுபவம் தரும்.

இவர் பிளாக்கில் என் கமெண்ட்ஸ் பெரும்பாலும் 'சூப்பர்ப்!, செம!, கலக்கல்ஸ்!, பின்றீங்ணா!' என்பதாகவே இருக்கும். ஒவ்வொரு கவிதையிலும் ஆச்சர்யப் படுத்தும் பதிவர்.

கரையோரக் கனவுகள் - ஸ்ரீமதி

இவங்களோட கவிதைகளும் நிறைய எனக்கு பிடிக்கும். இவங்க கொஞ்சம் என்னை மாதிரி என்பதால், நான் ஃபீல் பண்ண நிறைய விஷயங்களை இவங்க பிளாக்கில் அட்டகாசமான கவிதைகளாக பார்த்திருக்கேன்.

அதேமாதிரி, இவங்களோட கவிதையல்லாத பதிவுகளைப் படிக்கும்போது இதை நாமும் செய்திருக்கிறோமே என்று தோன்றும். என்னுடைய நிறைய பதிவுகளுக்கு அவை இன்ஸ்பிரேஷன் ஆக இருந்திருக்கின்றன.

விரிந்த சிறகுகள் - திவ்யபிரியா

இவங்களோட தொடர்கதைகளில் 'மலரே மௌனமா' மட்டும்தான் படித்திருக்கிறேன். ஆனால் அந்த தொடர்கதை வந்து கொண்டிருந்த போது தமிழில் எனக்கு பிடிக்காத ஒரே வார்த்தை 'தொடரும்'. அவ்வளவு என்கேஜிங் ஸ்டோரி.

தொடர்கதை தவிர மற்ற பதிவுகள் எல்லாம் செம கலாட்டாவா இருக்கும். ஆட்டோகாரர்களையே அழ விடுற ஆள் இவங்க.

ஆ! இதழ்கள் - ஆனந்த்

லாஸ்ட் பட் நாட லீஸ்ட். ஒரு டிபிக்கல் தமிழ் பிளாக் மாதிரி கதை, கவிதை என்று இல்லாமல் இருப்பதே இவரோட ப்ளாக்கின் ஸ்பஷாலிட்டி.

அவ்வப்போது டெக்னாலஜி, அதிகம் 'Current Affairs', கொஞ்சம் சினிமா என்று இன்னொரு சகலகலா பிளாக் இவருடையது. இவருடைய சிங்கப்பூர் பயணம் பற்றிய தொடர் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சது.

இந்த ஆறு பேர் தவிர நான் தொடர்ந்து படிக்கும் சுவாரஸ்யமான பதிவர்கள் நிறைய இருக்கிறார்கள். My Blog List பார்க்கவும்.

அதில் பாதிப்பேர் பிளாக் பக்கம் வந்தே மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. பிசியாக இருப்பவர்களை அவார்ட் கொடுக்கிறேன் என்று டிஸ்டர்ப் செய்ய விருப்பம் இல்லை. அவர்கள் சீக்கிரம் திரும்பி வந்தால் ரொம்ப சந்தோஷப்படுவேன்.

நடுராத்திரியில் நூடுல்ஸ் செய்தல்

2009-07-21T10:33:00.003+05:30

நான் ராக்கோழியாகி பலகாலமாகிவிட்டதால், படுக்கலாம் என்று மொட்டைமாடியில் இருந்து இறங்கி, ரூமுக்கு வந்தபோது மணி 01.10 AM. என் ரூம்மேட் காதில் போனுடன் வராண்டாவில் உலாத்திக் கொண்டிருந்தார். படுக்கையில் விழுந்து கண்களை மூடினால், தூக்கம் வரவில்லை. லேசாகப் பசித்தது.

WTF?

மாலை சாப்பிட்ட ஸ்நாக்ஸ் புண்ணியத்தில், இரவு பசிக்கவில்லை. பாதி ஆனியன் தோசா மட்டும் சாப்பிட்டேன். ஆனால் இப்படி நடுராத்திரி பசிக்கும் என்று நினைக்கவில்லை.

*****

கெட்டிலை அலம்பிக் கொண்டிருந்தேன். என்னை வித்தியாசமாக பார்த்த என் ரூம்மேட் கேட்டார்.

"What you doing?"

"Gonna make noodles. So hungry."

"Can you make two?"

"Oh, sure."

ஸோ, இந்த பதிவு நடுராத்திரியில் நூடுல்ஸ் செய்வதை பற்றியது.

*****

தேவையானவை :

1. பசி - ரொம்ப முக்கியம். இது இல்லாவிட்டால் நடு ராத்திரியில் எதையும் சமைக்க முடியாது.

2. பசியோடு இருக்கும் ரூம்மேட் - உபயோகம் பினனால் சொல்லப்படும்.

3. ராக்கோழி நண்பன்/நண்பி. - உ பி சொ.

மேலும் தேவையானவை :

1. கெட்டில் - 1

2. நூடுல்ஸ் பாக்கெட் - 2 (For two people)

3. சீஸ் - 2 cubes

4. தண்ணீர் - 0.5 லி (For cooking only)

செய்யும் முறை:

1. முதலில் கெட்டிலில் 0.5 litre மார்க் வரை தண்ணீர் நிரப்பவும். குனிந்து பார்த்துவிட்டு மறுபடி கொஞ்சம் தண்ணீர் ஊற்றவும் (முதலிலேயே சரியான அளவு தண்ணீர் ஊற்றக் கூடாது. அம்மா சமைக்கும் போது பாருங்கள். இப்படிதான் செய்வார்கள்).

2. பிறகு மசாலா பவுடரை அதனுள் கொட்டி ஸ்பூனால் கலக்கவும்.

3. கெட்டிலை ஆன் செய்யவும். ஒரு Lukewarm heat ஆனவுடன் நூடுல்ஸை அதனுள் கொட்டி ஸ்பூனால் கலக்கி விடவும். சீஸ் இருந்தால் உள்ளே போடவும் (நடுராத்திரியில் ஹாஸ்டலில் கிடைக்காது).

4. இப்போதுதான் ராக்கோழி நண்பன்/நண்பி தேவை. 'Whats up?' என்று ஒரு மெசேஜ் தட்டி விடவும் (நடுராத்திரியில் 'Whats up?' என்று ராக்கோழிகளிடம் தான் கேட்க முடியும்).

ஆனால் ரிப்ளை உடனே வராது. காரணம், நீங்க மெசேஜ் பண்ணியது பையனுக்குன்னா அவன் பிஸியா இருப்பான். பொண்ணுன்னா, ஃப்ரியா இருந்தாலும் 'நான் பிஸி'னு காட்டிக்கவே கொஞ்சம் லேட் பண்ணுவார்கள்.

5. தண்ணீர் கொதிக்கும். ஒரு நல்ல ஸ்மெல் ரூம் முழுதும் நிறையும். தண்ணீர் காணாமல் போய் கெட்டில் தானாக ஆஃப் ஆகும் வரை வெயிட் பண்ணவும். Just few mins.

6. கெட்டில் ஆஃப் ஆனபின் அதை மூடி வாஷ்பேஷினில் கவிழ்க்கவும். தண்ணீரை வடித்து விடவும்.

7. பிறகு கெட்டிலை ஓபன் பண்ணி, ப்ளேட்டில் கொட்டினால், சூடான சுவையான நூடுல்ஸ் ரெடி. இதை குழந்தைகள், பெரியவர்கள் என அனைவரும் சாப்பிடலாம். செய்வதற்கு மிகவும் எளிமையானது. அஞ்சு நிமிஷத்தில் ரெடி பண்ணிடலாம். நீங்களும் செஞ்சு பார்த்துட்டு சொல்லுங்க. ;)

*****

P.S 1 : சமைக்கிறது என்னவோ கொஞ்சம் ஈஸிதான். ஆனால் கெட்டிலை வாஷ் பண்ணுவது கொஞ்சம் கஷ்டம். அதான் நாம் ரூம்மேட் க்கும் சேர்த்து சமைத்திருக்கிறோமே, அவர் தலையில் கட்டிவிடலாம். :)

P.S 2: சமைத்து சாபிட்டத்தில் ப்ரெஷ் ஆகியிருப்பீர்கள். கண்டிப்பாக கொஞ்ச நேரத்திற்கு தூக்கம் வராது. மொக்கை போடத்தான் ராக்கோழி நண்பன்/நண்பி. மொபைலை பாருங்கள். ரிப்ளை வந்திருக்கும். :)

P.S 3 : பதிவுலக வரலாற்றில், கார்த்திக் சமையல் பதிவுகள் எழுதியதில்லை என்ற அவப்பெயர் இன்றுடன் நீங்கியது. :)

ஸ்ரீமதிக்கு திருமண வாழ்த்துக்கள்!!

2009-07-12T09:00:00.004+05:30

என்னோட செம பிரெண்ட்லி அக்காவான ஸ்ரீமதிக்கு இன்னிக்கு(12/07/09) கல்யாணம்.

ஸோ, ஸ்ரீமதி மற்றும் திரு. கிரிதரன் க்கு இனிய திருமண வாழ்த்துக்கள்!!

May your wedding bring you all the happiness in the world!! :)

கவிதை

2009-07-07T14:58:00.005+05:30

நீ

பிரிந்து போன

ஒரு மழைநாளில் தான்

நான்

வர்ணங்களைத் தொலைத்த

வானவில் ஆனேன்.

நட்பு (உரையாடல் சிறுகதைப் போட்டிக்கு...)

2009-06-29T13:57:00.015+05:30

இந்தக் கதை, மெரினாவில் ஒரு மதிய நேரம் இரண்டு சின்னப் பையன்கள் சந்திப்பதைப் பற்றியது. கதையை அவர்களே சொல்லட்டும். கடைசியில் தேவைப்பட்டால் மட்டும் நான் வருகிறேன்.

கார்த்திக்

அங்கே உட்கார்ந்திருப்பது உன்னிதான் என்று தெரிந்தவுடன் எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. மத்தியான வெயிலில், கடலைப் பார்த்துக் கொண்டு, மெரினாவில், தனியாக உட்கார்ந்திருந்தான். அந்த ஆகஸ்ட் மாத மதியத்தில் ஆங்காங்கே அம்ர்ந்திருந்த 'காதல்பறவைகள்' தவிர கடற்கரை வெறுமையாக இருந்தது.

இன்று காலேஜ் லீவ். காலையில் திருவல்லிக்கேணியில் இருக்கும் என் நண்பன் வீட்டுக்கு போயிருந்தேன். ஹாஸ்டல் சாப்பாடு மகாகொடுமை என்பதால், நண்பர்களின் அம்மாக்கள் வாய்தவறி அழைத்துவிட்டால் கூட கிளம்பிப் போய்விடுவது என் வழக்கம். மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு மெரினாவில் காலை நனைத்துவிட்டு திரும்புகையில்தான் உன்னியைப் பார்த்தேன்.

என் நண்பன் பைக்கை எடுக்க, "நான் பஸ்ஸில் போயிக்கிறேன்," என்று அவனை அனுப்பி வைத்தேன். திரும்பிப் பார்த்தபோது, தூரத்தில் உன்னி இன்னும் உட்கார்ந்திருந்தான். இவனுக்கு என்ன ஆயிற்று?

ஒரு நிமிடம் யோசித்துவிட்டு அவனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

உன்னி

எவ்வளவு நேரமாக இப்படிக் கடலைப் பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன் என்று தெரியவில்லை. ஆனால், என் மனதுக்குள்ளும் இந்த அலைகளைப் போல வெவ்வேறு எண்ணங்கள் வந்து மோதியவாறே இருக்கின்றன. அடக்க முயற்சிக்கும் போதெல்லாம், மேலும் பலங்கொண்டு சுனாமி போல் மீண்டும் வந்து மோதுகின்றன. தாங்கவே முடியாத சத்தம்!

எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி எல்லாம் நடக்கிறது?

கார்த்திக்

செருப்புக்குள் புகுந்த மணல் காலைச் சுட, உன்னியை நோக்கி நடந்து கொண்டிருந்தேன். மூன்று மாதமாக நானும் அவனும் ஒரே க்ளாஸில்தான் - பிஎஸ்ஸி பிஸிக்ஸ் முதல் வருஷம் - படிக்கிறோம் என்றாலும் நானும் அவனும் நண்பர்கள் அல்ல.

ஓரிருமுறைதான் பேசியிருக்கிறோம். என்னைப் போலல்லாமல் நன்றாகப் படிக்கிற பையன். அவ்வப்போது ப்ரேக்கில் ப்ரஃபஸர்களுடன் காபி சாப்பிடுவான். ரொம்ப நல்ல பையன்.

ஆனால் இந்த ஒருவாரமாக ஏதோ பிரச்சனை இருப்பது போல் தெரிகிறது. சரியாக க்ளாஸிற்கு வருவதில்லை. இப்படி தனியாக ஆங்காங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறான். காலேஜ் லைப்ரரியில், ஹாஸ்டல் மொட்டை மாடியில், நுங்கம்பாக்கம் ரயில்வே ஸ்டேஷனில், பார்த்தசாரதி பெருமாள் கோவிலில், இப்போது இங்கே மெரினாவில்.

என்னதான் நடக்கிறது?

உன்னி

என் அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்குமான சண்டை போல என்னைக் கஷ்டப்படுத்துவது வேறெதுவும் இல்லை. அப்பாவும், அம்மாவும் காதலித்து கல்யாணம் செய்து கொண்டவர்கள். ஆனால் 20 வருடங்கள் கழித்து இன்று அவர்கள் காதலிப்பது அவர்களின் வேலைகளை மட்டுமே.

அப்பாவுக்கு அவர் பிஸினஸ் முக்கியம். அப்பா கொச்சினில் ஒரு பிஸினஸ்மேன். அம்மாவுக்கு அவங்க வேலை பார்க்கும் ஸ்கூல் முக்கியம். அம்மா பிரின்சிபல். நான் ஒருவன் மட்டும் இல்லாவிட்டால் டைவர்ஸ் வாங்கிக் கொண்டு நிம்மதியாக இருப்பார்களோ என்று எனக்கு அடிக்கடி தோன்றும்.

ஒன்றாக சாப்பிடும் இரவுநேர சாப்பாட்டு மேசை ஒரு நரகம். அப்போது நிலவும் அமைதியில் ஒரு பெரும் சண்டைக்கான வாய்ப்புகள் எப்போதும் ஒளிந்திருக்கும். பாத்திரங்கள் கிளிங்கும் ஒலிகளுக்கு பயப்பட்டிருக்கிறீர்களா நீங்கள்?

இவர்கள் இங்கிலீஷில் சண்டை போட்டுக் கொள்ளும்போது, என் அறைக்குள் டிவி ஓடிக்கொண்டிருக்கும். காது கிழியும் சத்தத்துடன்.

கார்த்திக்

உன்னி ஒருவேளை வீட்டை ரொம்ப மிஸ் பண்ணுகிறான் என்று நினைக்கிறேன். ஹோம்சிக்னஸ். 17 வருடங்கள் வீடு, அம்மா, அப்பா என்று இருந்துவிட்டு, திடீரென்று ஒருநாள் காலேஜ், ஹாஸ்டல் என்று வெளியே வரும்போது கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும். எனக்கு அப்படி இல்லை என்பது வேறு விஷயம். இப்போதுதான் கொஞ்சம் சுதந்திரமாக இருக்கிறேன்.

காலேஜில் சேர்ந்தபோது, உன்னியின் அப்பா, அம்மாவை நான் பார்த்திருக்கிறேன். பேசியிருக்கிறேன். Such a lovely couple! அவ்வளவு டீசன்ட். அவ்வளவு ஃப்ரெண்ட்லி. உன்னி ரொம்ப லக்கி!

அவர்களை மிஸ் பண்ணுவது கஷ்டமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அதற்காக ஒருவாரம் க்ளாஸிற்கு கூட வராமல் அங்கங்கே இப்படி தனியாக உட்கார்ந்திருப்பானா? அதுவும் இப்போது மெரினாவில், மொட்டை வெயிலில்? வேறு எதாவது பிரச்சனை இருக்குமோ?

உன்னி

எங்கே இவர்கள் சண்டையில் நான் பைத்தியமாகி விடுவேனோ என்றுதான், ஸ்கூல் முடித்ததும் சென்னை வந்து பிஎஸ்ஸி சேர்ந்தேன். போனவாரம் முதல் இன்டர்னல் டெஸ்ட் நடந்தது. எல்லோருக்கும் வீட்டிலிருந்து போன் பண்ணி வாழ்த்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் அம்மாவுக்கு போன் செய்தேன்.

இப்போது அம்மா என் ரூமை எடுத்துக் கொண்டார்களாம். ஒரே வீட்டில் தனித்தனியாக வாழ்கிறார்களாம். கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருக்கிறதாம். சே!

எக்ஸாம் எழுதப் போகவே பிடிக்கவில்லை. என் க்ளாஸ்மேட் கார்த்திக் வந்து 'ஆல் த பெஸ்ட்' சொன்னான். என்னால் பதிலுக்குக் கூட சொல்ல முடியவில்லை.

கார்த்திக்

உன்னி ஒரு இன்ட்ரோவர்ட். எப்போதும் தனியாகவே இருக்கிறான். க்ளாஸில் இருக்கும் மலையாள கேங்கிலும் அவன் இல்லை. நான் போய்ப் பேசிய ஓரிருமுறையும் எனக்கு பதில் மட்டும்தான் சொன்னான்.

போனவாரம் நடந்த இன்டர்னல் எக்ஸாமில் 10 நிமிடத்தில் எழுந்து போய்விட்டான். ஏதோ பிரச்சனையை மனதுக்குள் போட்டு குழப்பிக் கொள்கிறானா? லவ் ஃபெயிலியர்? ஹ்ம், காலேஜில் பொண்ணுங்களே கிடையாது. PG படிக்கும் அக்காக்களோடு சரி. அவர்களிலும் .... ச்சீ, என் புத்தி ஏன் இப்படி போகிறது?

இதோ உன்னியை நெருங்கிவிட்டேன். அவனிடம் போய் என்ன கேட்பது என்று தெரியவில்லை. திரும்பிப் போய்விடலாமா?

உன்னி

இவர்கள் சண்டை என்மீது எவ்வளவு பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது என்று இவர்களுக்கு தெரியாதா? மனம் ஒருபோதும் அமைதியாக இருப்பதில்லை. எப்போதும் ஒரு மோசமான நிலையை கற்பனை செய்து, அது நடந்துவிடுமோ என்று அலைபாய்கிறது. அந்த பயத்திலேயே வாழ வேண்டியிருக்கிறது.

இதே மனநிலையில் தொடர்ந்து இருந்தால் எனக்கு ஏதாவது ஆகிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. எங்கேயாவது ஓடிப் போய்விடலாம் போய்விடலாம் போலிருக்கிறது.

*****

உன்னியை நெருங்கிய கார்த்திக், அவன் பக்கத்தில், மணலில், முட்டி போட்டு உட்கார்ந்தான். உன்னியின் தோளை லேசாகத் தொட்டான்.

"ஹாய்!"

உன்னி திரும்பினான். அங்கே கார்த்திக்கைப் பார்த்த உன்னிக்கு ஆச்சர்யம். கலங்கிய கண்களுடன் இருக்கும் உன்னியைப் பார்த்த கார்த்திக்கிற்கு அதிர்ச்சி.

"ஹேய் டூட், வாட் ஹாப்பன்ட்?"

கார்த்திக் உன்னியின் தோள்களை பிடித்தான். உன்னியின் ஒரு கண்ணில் மட்டும் கண்ணீர் வழிந்தது.

"ஹேய், யு கேன் டெல் மி.. ஏஸ் எ ஃப்ரண்ட்.. வாட் ஹாப்பன்ட்? வாட்ஸ் த ப்ராப்ளம்?"

உன்னி கார்த்திக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"யு மிஸ் யுவர் ஹோம் வெரி பேட்லி?"

கார்த்திக்கின் தோள்களில் சாய்ந்த உன்னி, அழ ஆரம்பித்தான்.

*****

(உரையாடல் சிறுகதைப் போட்டிக்கு எழுதப்பட்ட கதை)

ஜூனியர்ஸ்

2009-06-18T11:10:00.003+05:30

நான் பதிவு எழுதத் தொடங்கிய காலங்களில் - சென்னை வந்த புதிதில் - வீக் என்ட் பதிவுகள் எழுதினேன். அவற்றுக்கு நல்ல வரவேற்பிருந்தது என்று சொல்ல ஆசைதான். ஆனால் அப்படி ஒன்றும் இல்லை. ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பதிவுகள் அவை. கார்க்கி கூட அவர் ப்ளாக்கில் ஒன்றை பப்ளிஷ் பண்ணினார்.

அதற்குப் பிறகு எனது வீக் என்ட்கள் பற்றி எழுதாதற்கு பல காரணங்கள். இப்போது மறுபடியும் எழுதலாமே என்று தோன்றியது. அதான்.

*****

போன வீக் என்ட் எனது மிகவும் போரான வீக் என்ட்களில் ஒன்று.
இரண்டு நாளில் ஒரே ஒருமுறைதான் வீட்டை விட்டு வெளியே போனேன்.

அதுவும், இட்லி பொடி வாங்க பத்தடி தொலைவில் இருக்கும் மளிகைக் கடைக்கு போனேன். வாழைப்பழம் கேட்டதற்கு 4 ரூ என்றார். இதுக்கும் ஐடி பசங்கதான் காரணம் என்று யாராவது சொல்வார்களா தெரியவில்லை. ;)

கால நேரம் பார்க்காமல், காலை பகல் இரவு என்று எந்த பாரபட்சமும் இல்லாமல், கன்னாபின்னவென்று காட்டுத்தனமாக தூங்கிய வீக் என்ட்டில் உங்களுக்கு சொல்ல ஒன்றும் இல்லை.

ஆனால், ரெண்டு நாளை வீட்டுக்குள்ளேயே கழிக்க முடியுமா என்று கண்களை அகல விரிப்பவர்களுக்கு என் பதில், முடியும்.

*****

இது காலேஜ் ரீ ஓபனிங் டைம். ஸோ, நிறைய புது பசங்க காலேஜ் வருவாங்க. அவங்களுக்கு காலேஜ் பற்றி நிறைய சந்தேகங்கள், நிறைய எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கும். அதனால் ஃபேஸ்புக், ஆர்குட், மிங்கிள் பாக்ஸ், ... எல்லாவற்றிலும் அவங்க காலேஜின் குரூப்பில் சேர்ந்து, தன்னோட பல சந்தேகங்களையும், எதிர்பார்ப்புகளையும் சொல்லிட்டிருப்பாங்க.

அதையெல்லாம் படிக்கவே தமாஷாக இருக்கும். 'Proud to be a Loyolite', 'Proud to be an MCCian' என்று அவங்க அவங்க காலேஜ்க்கு ஏத்த மாதிரி சொல்லிட்டு இருப்பாங்க. நமக்குதானே தெரியும் காலேஜ் எப்படி இருக்கும்னு. ஸோ, படிக்க படிக்க செம காமெடியா இருக்கும்.

அப்புறம் சந்தேகங்கள். இதுவும் காமெடிதான்னாலும் இதுக்கு பொறுப்பா பதில் சொல்லத் தோணும்.

கேமரா செல்போன் வெச்சுக்கக்கூடாதா? (வெச்சுக்கலாம். ஆனால் வெளியே தெரியக் கூடாது.)

கேண்டீன்ல சாப்பாடு நல்லா இருக்குமா? (நல்லாதான் இருக்கும். பார்க்கிறதுக்கு.)

காலேஜ் ஸ்ட்ரிக்டாமே? (சேச்சே, ஜெயிலைவிட மோசமா இருக்காது.)

இது மட்டும் இல்லை. 'நான் நல்லா இன்ஸ்விங் போடுவேன். காலேஜ் கிரிக்கெட் டீம் எப்படி'ங்கிறதுல இருந்து 'நான் முடியை கலரிங் பண்ணிக்கலாம்னு இருக்கேன். ஒன்ணும் பிரச்சனையில்லையே'ங்கிறது வரைக்கும் நம்ம பசங்க கேட்கிற கேள்விகள் செம ஜாலியாக இருக்கும்.

ஆனால் ஒரு கேள்விக்கு ஒழுங்கா, பொறுப்பா பதில் சொல்லிப்பாருங்க. 10 நிமிஷத்தில் அஞ்சு ப்ரெண்ட் ரெக்வெஸ்ட் வரும். ரொம்ப நல்ல பசங்க. போன வருஷம் நாமும் இதைத்தானே பண்ணினோம்.

அறிமுகப்படுத்திக்கிற பக்கத்தில் எவ்வளவு பசங்க(?) உங்க காலேஜ்ல சேர்ந்திருக்காங்கன்னு பார்த்துக்கலாம். ;)

*****

போன வருஷம் நாமும் இதே நிலையில்தான் இருந்தோம் என்று ஞாபகப்படுத்திக் கொள்ளலாம். திடீரென்று பெரிய பையன் ஆகிவிட்டது போல் ஃபீல் பண்ணலாம். இனிமேலும் நாம் விளையாட்டு பையனில்லை என்று கடைசியாக உணர்ந்து CAT கோச்சிங் க்ளாஸில் சேரலாம். :)

ஸோ, என்னோட போன வீக் என்ட் இப்படித்தான் வீட்டுக்குள் கழிந்தது. இப்போது வேலை பார்க்க வேண்டிய நேரம்.

See you guys!

ரெயின்போ தாட்ஸ்

2009-06-13T10:07:00.000+05:30

(Thanks : The Hindu - Metro Plus)

போட்டோவில் இருப்பவர் உலகின் மிகவும் போட்டோஜெனிக்கான போட்டோகிராபர் மாதிரி தெரியுதில்ல? தல Rocks!!

*****

கடைசியில், செல்வராகவனின் 'ஆயிரத்தில் ஒருவன்' ரெடியாகிவிட்டது. ஸ்டில்ஸ் எல்லாம் மிரட்டலாகத்தான் இருக்கிறது. ஜூன் 14 ஆடியோ ரிலீஸாம். ஜீ.வி.பிரகாஷ் என்ன பண்ணியிருக்கிறார் என்று பார்க்கலாம்.

அது என்ன எனக்கு பிடித்த இயக்குநர்கள் மட்டும் இப்படி லேட் பண்ணுகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. கௌதம், செல்வராகவன், மணிரத்னம், ...

*****

நேற்று இரவு வழக்கம்போல் சைதாப்பேட் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் Appy Fizz ஐ உறிஞ்சிக் கொண்டு நின்றிருந்தேன். ரயில் வந்தது. நான் ஏறப்போனேன். அப்போது பெண்கள் கம்பார்ட்மென்டில் போய் சிலர் ஏறினார்கள்.

மணி 11. கம்பார்ட்மென்ட் காலியாக இருந்தது. எல்லாம் ஓகே! ஆனாலும் ஏன் என்று புரியவில்லை.

இப்படி நம் விநோதமான பழக்க வழக்கங்களை லிஸ்ட் எடுத்தால் இன்டெரெஸ்டிங்கா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன். பணத்தில் காதல் வாசங்களை எழுதுவதுகூட அதில் ஒன்று. :)

*****

காலேஜ் எல்லாம் திறக்கப் போகிறார்கள். பல நாட்களாக பார்க்காமல் இருந்த ப்ரெண்ட்ஸ் எல்லோரையும் பார்க்கலாம்ங்கிற நினைப்பு ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் சீரியஸாவே காலேஜ் போலாம்னு தோணுது. மொக்கை லெக்சர்களில் போய் உட்காரலாம்னு தோணுது. ஒரு மாசமா வெட்டியா இருந்துட்டதால கொஞ்சமாவது வேலை செய்வோம்னு தோணுது.

ரெண்டு நாளுக்கு முன்னாடி நம்ம கார்க்கியின் ஸ்டேட்ட்ஸ் மெஸேஜ் 'நான் வேலை செய்யப் போறேனே!'. :)

*****

காலேஜ் திறக்கறாங்கன்னா ப்ரெண்ட்ஸ் மட்டும் வரமாட்டாங்க. நிறைய பொண்ணுங்க வருவாங்க. பிஸிக்க்ஸ் மேஜர்ஸுக்கான 'பிக்கப் லைன்'னு என் ப்ரெண்ட் மெயில் அனுப்பியிருக்கான். அவற்றை இங்கே பப்ளிஷ் பண்ணி வாங்கிக் கட்டிக் கொள்ள நான் தயாராக இல்லை. வேணும்னா நீங்களே Bing ல் தேடிக் கொள்ளுங்கள். :)

ஆனால் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்ச ஒன்றை மட்டும் இங்கே தருகிறேன். பிஸிக்ஸ் படிக்கிறதால் எவ்வளவு சிரமம் என்று உங்களுக்கு இனியாவது புரியலாம்.

I swear, I am not a Physics Major. Shall we?

*****

டெம்ப்ளேட் போரடிக்குதுன்னு புது டெம்ப்ளேட் மாத்தியிருக்கேன். எப்படி இருக்குன்னு சொல்லுங்க!

தனிமையின் விலை - 4

2009-06-09T15:07:00.025+05:30

தனிமையின் விலை - 1

தனிமையின் விலை -2

தனிமையின் விலை -3

*****

நம்ம லொள்ளு கார்த்திக் என்னை இந்தத் தொடர்பதிவின் இறுதிப்பாகத்தை படிக்க ஆவலாக இருப்பதாகச் சொல்லி எழுதச் சொன்னார். அவருக்கு நன்றி. இன்னொருவர் இந்தத் தொடர்பதிவை மறந்துவிட்டார். அவருக்கு _______. :)

*****

திடீரென்று கேட்ட துப்பாக்கி சத்தங்கள் என்னை அதிர்க்க, கண்களை திறக்க முயற்சி செய்தேன்.

என் பார்வை மங்கலாகாவும், என் நினைவுகள் நிலையற்றும் இருந்தாலும் என்னால் நடப்பதை உள்வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது.

Alley யின் இரு புறங்களிலும் வந்து நின்ற கார்களில் இருந்து இறங்கிய சிலர், என்னிடம் பணத்தை பிடுங்கிக் கொண்டு நடந்த இருவரையும் துப்பாக்கியால் சுடத்தொடங்கினர்.

Suddenly there was a chaos!

துப்பாக்கி சத்தங்கள்.. தபதபவென ஓடும் சத்தம்.. கார் கண்ணாடிகள் உடைந்து சிதறும் சத்தம்.. கத்தல்கள்.. அலறல்கள்..

ஏற்கனவே பேரதிச்சியில் இருந்த நான் கண்களை மூடிக்கொண்டேன்.

10 நிமிடங்களில் அமைதி. முழு அமைதி. நான் கண்களை திறந்தேன். இரு கார்களும் திடீரென்று கிளம்பி மறைந்தன.

எனக்கு சற்று தொலைவில் என்னை ப்ளாக்மெயில் செய்து பணத்தை பிடுங்கிச் சென்றவர்கள் பிணமாகக் கிடந்தார்கள். அங்கே என் பணமும் ப்ரீப்ஃகேஸில் கிடந்தது.

நான் தடுமாறியபடி எழுந்து நின்றேன்.

*****

ஹாஸ்பிட்டலில் இருந்து வெளியே வரும்போது இங்கே சொன்ன பொய்யையே நந்தினியிடமும் சொல்லிவிட முடிவு செய்தேன்.

'இது ஒண்ணுமில்ல. ஆஃபிஸ்ல படிக்கட்டில் தவறி விழுந்துட்டேன்!'

*****

எனக்கு இந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டுவர ஒரு வாரம் ஆகியது. நந்தினி உதவி செய்தாள். ஆனால் சினிமா ஹீரோயின் போல பக்கத்தில் இருந்து எனக்கு டேப்ளட்ஸ் எல்லாம் எடுத்து கொடுக்கவில்லை. நானும் எதிர்பார்க்கவில்லை. :)

*****

நியுயார்க்கில் எனது கடைசி நாள். பேக் செய்ய வேண்டியவை எல்லாம் பேக் செய்யப்பட்டுவிட்டது. நந்தினியுடன் எனது கடைசி நாள்.

என் மார்பின்மேல் கிடந்த அவள் பாதத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அதை முத்தமிட்டுவிட்டு எழுந்தேன். என் துணிகளை தேடினேன். அவை படுக்கையின் அந்தப்பக்கம் கிடந்தன. நடக்க சோம்பலாக அப்படியே பக்கத்தில் இருந்த சேரில் விழுந்து சிகரெட்டை வாயில் பொருந்தினேன்.

நியுயார்க்கில் எனது கடைசி நாள். நந்தினியுடன் எனது கடைசி நாள்.

சிகரெட்டை பற்றவைக்க தோன்றவில்லை. யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.
என்ன செய்திருக்கிறேன்? இது என் மனைவிக்கு துரோகமா? நான் நல்லவன் என்றே எப்போதும் நினைத்து வந்திருக்கிறேன். இப்போது?

நந்தினிக்கு நான் செய்திருப்பது என்ன? அவள் என்னைப் பார்க்காமல் இருந்திருக்கலாமோ?

நந்தினி இன்னும் அப்ப்டியேதான் படுத்திருந்தாள். நான் சிகரெட்டை பற்றவைத்து புகையை மேலே விட்டேன்.

"ஓகே சொல்லிட்டேன்." என்றாள்.

நான் அவளைப் பார்த்தேன்.

"வீட்ல மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்காங்க. வேணுகோபால். டாக்டர்."

வாயிலிருந்த சிகரெட்டை வெளியே எடுத்தேன்.

"ஓகே சொல்லிட்டேன்."

நான் எழுந்தேன். அவளிடம் போய், அவள் முகத்தை பிடித்து, அவள் கண்களை நேராகாப் பார்த்தேன். என் பழைய நந்தினி கொஞ்சூண்டு தெரிந்தாள். நெற்றியில் முத்தமிட்டேன். என்னுடைய துணிகளை எடுத்து அணிய ஆரம்பித்தேன்.

"Am i a slut?" She asked.

நான் திரும்பினேன். அவள் வலியுடன் புன்னைகைத்தாள்.

I said, "We both are!"

*****

It really began in the days when the Love Laws were made. The laws that lay down who should be loved, and how.

And how much.

-Arundhati Roy in The God of Small Things.

*****

'The Making of தனிமையின் விலை' எழுதலாமா என்று யோசிக்கிறேன்.(Oops!) அதற்குமுன் இந்தக்கதை எழுத காரணமாக இருந்து அவ்வப்போது பல உதவிகள் செய்த திரட்டி.காம் நட்சத்திரம் பிரேம் அண்ணாவுக்கு நன்றிகள். :)

Federer all the way!

2009-06-07T20:43:00.005+05:30

Finally, the years of waiting is over.

And how.

Federer displayed superb tennis of his class today at Roland Garros to win his 1st French Open title and 14th Grand Slam of his career.

Soderling, the man who stood in his way, said after the match, "I had the two best weeks of my career but to me Roger is the best player in history."

Oh yeah, those who were busy writing the so called 'End of Federer' has to eat their words, letter by letter, now. He is the greatest player EVER.

FEDERER BEATS SODERLING : 6-1 7-6 (7-1) 6-4.

Now, he is only the sixth man to complete career Grand Slams. Also, he is in level with Pete Sampras's record of 14 Grand Slam titles.

Go Roger!

EDITED TO UPLOAD VIDEO:

*****

BTW, I'M VERY HAPPY! :)

கனா கண்ட காலங்கள்

2009-06-07T13:14:00.002+05:30

சம்மர் ஹாலிடேஸ் பத்தி, ஆகாயநதி அக்கா, என்னை எழுதச் சொல்லியிருந்தாங்க. நிறைய அழகான நினைவுகளை கிளறிவிட்ட இந்த பதிவை எழுதக் கூப்பிட்ட அவர்களுக்கு ரொம்பப் பெரிய நன்றி. :)

*****

இந்த முறை ஊருக்கு போயிருந்தபோது அம்மா யாரிடமோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள், "சின்ன வயசிலிருந்தே என்னை விட்டு எங்கேயும் போக மாட்டான். சம்மர் லீவிலயும் வீட்டிலேதான் இருப்பான். ஆனா இப்ப சென்னைல தனியா கஷ்டப்படுறான்(?)."

இது ஒருவகையில் உணமைதான், நான் சம்மர் லீவில் ஓவராக ஆடியது எல்லாம் இல்லை. ஆனால் என் மாமா வீட்டுக்கு போவேன்.

அங்கே என் பெஸ்ட் ப்ரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் இருந்தார்கள். என் மாமாவின், பொண்ணும் பையனும். ரெண்டு பேருமே என்னை விட பெரியவர்கள். அதனாலேயே நான் அவர்களுக்கு செல்லம். ரெண்டு பேரையும் பேர் சொல்லித்தான் கூப்பிடுவேன்.

கிரிக்கெட் விளையாடி பழகியது ஞாபகம் வருகிறது. 7th லீவில் என்று நினைக்கிறேன். அப்போது பௌலிங் எல்லாம் போடத்தெரியாது. நின்ன இடத்தில் இருந்து ஒரு மாதிரி எறிந்து கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அப்போதே சக்தி (என் மாமா பையன்) மலிங்கா மாதிரி, கையை விரித்து, பௌல் பண்ணுவான். சரின்னு நானும் ட்ரை பண்ணேன்.

ஓடிவந்து, குதித்து, பாலை ரிலீஸ் செய்ய கையை விரித்தால் ... பேலன்ஸ் மிஸ் ஆகி படுகேவலமாக கீழே விழுந்தேன். முகமெல்லாம் சிராய்ப்பு. மூக்கில் இருந்து ரத்தம் கொட்டி சட்டையெல்லாம் ரத்தம். கூட விளையாடிக் கொண்டிருந்த பையன்கள் சிலர் திடீரென்று மறைந்து விட்டார்கள்.

சக்திக்கு பயம். எனக்கு வலி அதிகமில்லையென்றாலும், பயத்தில் உடல் உதறியது. என்ன பண்ணோம் தெரியுமா? பைப்பில் தண்ணீர் பிடித்து சட்டையை துவைத்தோம். பிறகு காயவைத்து அணிந்து கொண்டு வீட்டுக்கு போணோம். :)

*****

அப்பொழுது எனக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. ஹார்லிக்ஸை பாட்டிலில் இருந்து அப்படியே சாப்பிடுவேன்.

ஒரு முறை, சக்தி ஸ்டூல் போட்டு, மேலே இருந்த ஹார்லிக்ஸ் பாட்டிலை எடுத்தான். எடுத்து, ஸ்டூலை விழாமல் பிடித்துக் கொண்டிருந்த என் மேல் போட்டுவிட்டான். வலி என்னவோ கொஞ்ச நேரத்தில் சரியாகிவிட்டது. ஆனால் ஆப்பிள் மாதிரி தலையில் வீங்கி விட்டது.

இதை மறைக்க, என்னை பாத்ரூமில் உடகார வைத்துவிட்டு வெளியே ஓடிப்போனான். கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு தொப்பியோடு திரும்பி வந்தான். ரெண்டு நாளுக்கு நான் அதை கழற்றவே இல்லை. :)

*****

மேலே சொல்லப்பட்ட கசப்பான அனுபவங்களால் சக்தி எனக்கு சைக்கிள் ஓட்ட கற்றுக் கொடுக்க மறுத்து விட்டான். மாட்டியது பிரியா.

சக்தி வராததாலோ என்னவோ சீக்கிரம் பழகிவிட்டேன். ரொம்பவும் ஈஸியாகத்தான் இருந்தது. ஓரிருமுறை விழுந்தாலும், அடிபடவில்லை. ரெண்டு நாளில் பழகிவிட்டேன். சக்தியை கிண்டல் செய்ய ஆரம்பித்தோம்.

அவன் சைக்கிளை கையை விட்டு ஓட்டிக் காட்டினான். சைக்கிள் சீக்கிரம் பழகிய தைரியத்தில், நானும் சைக்கிள் வேகமாக போகும்போது கையை விட்டேன். வாவ்!! சைக்கிள் கீழேவில்லை. போய்க்க்கொண்டே இருந்தது. என்னால் சந்தோஷ்ம் தாளவில்லை. கையை விட்டு ஓட்டினேன். நிஜமாவே கீழே விழலைங்க. சூப்பரா ஓட்டினேன்.

சைக்கிள் வேகமா போகும்போது கையை விட்டு, தலை முடியை பின்னால் தள்ளி விட்டிருக்கிறீர்களா? அட்டகாசமான ஃபீல் அது! :)

*****

இப்பொழுது பெரியவனாகி காலேஜில் எத்தனை ப்ரெண்ட்ஸ் இருந்தாலும், சின்ன வயசில் கூட விளையாடியவர்களை பார்க்கும்போது வரும் ஒரு ஃபீல் ஸ்பெஷல்தாங்க.

இந்த தொடர்பதிவை தொடரப்போகும் நல்லவர்கள்.

ஸ்ரீமதி, தமிழ்மாங்கனி, கார்க்கி, தாரணிப்பிரியா, மேவி, பிரேம்.

நான் ரொம்ம்ப நல்லவன்!!

2009-06-04T11:53:00.006+05:30

தோ, நான் மறுபடியும் வந்துட்டேன்!

நான் இல்லாதபோது, அப்பப்ப போன்லயும், மெயில்லயும் விசாரித்த அத்தனை பேருக்கும் (நாலே நாலு பேர்) ரொம்ப நன்றி. லவ் யு ஆல்!

இப்ப என்ன மேட்டர்னா, நம்ம முகுந்தன் என்னை இந்த தொடர்பதிவு எழுதச் சொல்லியிருக்கார். அவருக்கு ஒரு தேங்க்ஸ் சொல்லிட்டு பதிவுக்கு போலாமா?

*****

1. உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது? உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா?

ஏதோ பேர் நல்லாருக்கேன்னு வெச்சிருக்காங்க. அதைத் தவிர வேறு காரணங்கள் இல்லை.

எனக்கு வேறு சில பெயர்களும், அதற்கு காரணங்களும் இருக்கு. அதையெல்லாம் சொன்னால் என் இமேஜ் டேமேஜ் ஆகும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருப்பதால் நான் அடக்கி வாசிச்சுக்கிறேன். :P

என் பெயர் எனக்கு பிடிக்கும்.

2. கடைசியாக அழுதது எப்பொழுது?

கண்ணீர் விட்டு அழுதது எல்லாம் நினைவில் இல்லை. ரொம்பவும் சோகமாக வாரம் ஒருமுறையாவது ஃபீல் பண்ணுவேன். :)

3. உங்களோட கையெழுத்து உங்களுக்கு பிடிக்குமா?

பிடிக்காதுன்னு சொல்ல முடியாது. அப்படின்னா பிடிக்கும்தானே?

4. பிடித்த மதிய உணவு என்ன?

அம்மா சமையல்னா என்ன வேணாலும். ஓசில வீட்டுக்கு கூப்பிட்டு சாப்பாடு போடும் ப்ரெண்ட்ஸோட அம்மா சாப்பாடும் பிடிக்கும்.

காலேஜ் கேண்டீன்ல, தயிர் சாதம், ஏன் சப்பாத்தி கூட சாப்பிடுவேன்.

5. நீங்கள் வேறு யாருடனாவது உங்களோட நட்பை உடனே வச்சுக்குவீங்களா?

வெச்சுக்கலாம்னு ஃபீல் பண்ணினா வெச்சுப்பேன். அது எவ்வளவு சீக்கிரம்கிறது மாறுபடும்.

6.கடலில் குளிக்க பிடிக்குமா....அருவியில் குளிக்க பிடிக்குமா?

கடலில் குளிக்க பிடிக்காது. குளித்ததும் இல்லை.

அருவி ஓகே. ஆறுன்னா சந்தோஷம். தண்ணீர் ரொம்ப இல்லாத ஆறுன்னா பெஸ்ட்.

எனக்கு நீச்சல் தெரியாது என்பது எக்ஸ்ட்ரா தகவல். :P

7. முதலில் ஒருவரைப் பார்க்கும் போது எதை கவனிப்பீர்கள்?

முகம். அப்புறம் அவங்ககிட்ட என்ன நல்லாருக்கோ அது.

பொதுவா சொல்லனும்னா.. ஆண்கள் கண்ணாடியும், பெண்கள் மூக்குத்தியும் போட்டிருந்தாங்கன்னா என்னால அதை பார்ப்பதை தவிர்க்க முடியாது. (ரொம்ப ஓவரா போறேனோ?)

8. உங்க கிட்ட உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன?

நிறைய இருக்கு. ஒன்ணு மட்டும் சொல்லனும்னா...

பிடிச்சது : கொஞ்சூண்டு நல்லவன்றது.

பிடிக்காதது : நான் ரொம்ப நல்லவன்னு நினைச்சுக்குவது.

9. உங்க சரி பாதி கிட்ட உங்களுக்கு பிடித்த பிடிக்காத விசயம் எது?

நான் இப்பதான் பிஎஸ்ஸி படிக்கிறேன். ஸோ, கல்யாணம், குடும்பம்னா நான் ஒலிம்பிக்ஸ்ல மெடல் வாங்கிடுவேன். உசைன் போல்ட் பாவம்ல?

இருந்தாலும் என் எதிர்கால சரிபாதிக்கு :

என்னை மாதிரி இருந்தா பிடிக்காது. (உதாரணத்துக்கு, நானே ஒரு சோம்பேறி. ஸோ, சோம்பேறி பொண்ணுங்களுக்கு நோ சான்ஸ்! வேறு பையனைப் பாருங்க.)

என்னை நானாகவே இருக்க விட்டுட்டா ரொம்ப பிடிக்கும். (அதே மாதிரி நீ நீயாவே இருக்கணும்.)

10. யார் பக்கத்துல இல்லாம இருக்குறதுக்கு வருந்துகிறீர்கள்?

என் ப்ரெண்ட் ஒருத்தன், ராம்னு பேரு. அவன் இப்ப என் பக்கத்தில் இல்லை. :(

11. இதை எழுதும் போது என்ன வர்ண ஆடை அணிந்து உள்ளீர்கள்?

ஒரு காலத்தில் ப்ளூ கலரில் இருந்த ஜீன்ஸ் பேண்ட்டும், ஒரு காலத்தில் க்ரீன் கலரில் இருந்த டி-ஷர்ட்டும் போட்டிருக்கேன்.

12. என்ன பார்த்து/கேட்டுக் கொண்டு இருக்குறீங்க?

ஏதோ பாட்டு கேட்கிறது. கந்தசாமின்னு நினைக்கிறேன்.

13. வர்ணப் பேனாக்களாக உங்களை மாற்றினால் என்ன வர்ணமாக உங்களுக்கு ஆசை?

கறுப்பு. (கருப்பா?)

14. பிடித்த மணம்?

காபி மணம். எந்த காபியாயிருந்தாலும்.

15. நீங்க அழைக்கப் போகும் பதிவரிடம் உங்களுக்கு பிடித்த விஷயம். அவரை அழைக்கக் காரணம் என்ன?

பிரேம் : காரணம் - சும்மா! பிடிச்சது - நிறைய.

கார்த்திக் : காரணம் - சும்மா! பிடிச்சது - நிறைய.

ஸ்ரீமதி : காரணம் - சும்மா! பிடிச்சது - நிறைய.

பூர்ணிமா அக்கா : காரணம் - சும்மா! பிடிச்சது - நிறைய.

ஆகாயநதி அக்கா : காரணம் - சும்மா! பிடிச்சது - நிறைய.

16. உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவில் உங்களுக்குப் பிடித்த பதிவு?

கேஷவ் பத்தின பதிவுகள் நிறைய பிடிக்கும். பையன் அப்பா செல்லமாம். ஆனா ரொம்ப பிடிச்சது, லொயொலாவில் படிக்கும்போது மாமாவிடம் மாட்டினதை பத்தி எழுதினது.

17. பிடித்த விளையாட்டு?

கிரிக்கெட். சுமாரா விளையாடவும் செய்வேன்.

பார்க்க மட்டும்னா, டென்னிஸ்.

18. கண்ணாடி அணிபவரா?

முன்னாடி போட்டிருந்தேன். இப்ப இல்லை.

19. எப்படிப்பட்ட திரைப்படம் பிடிக்கும்?

ஹாரர், த்ரில்லர், சைன்ஸ் பிக் ஷன் படங்கள் அவ்வளவா பிடிக்காது. மத்தபடி எல்லாவகை படங்களும் நல்லா இருந்தா பிடிக்கும்.

20. கடைசியாகப் பார்த்த படம்?

நேத்து பஸ்ஸில் போகும்போது 'பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்' பார்த்தேன். அதில் மிலிந்த் சோமன் பேசும் ஒரு வசனம்.

"நாய் ஒரு இடத்தில் ஒண்ணுக்கு போச்சுன்னா, அந்த இடம் அதுக்கு சொந்தம் மாதிரி."

கௌதம் மேனன் எப்ப பார்த்தாலும் இதை பத்தி கேட்கலாம்னு இருக்கேன்.

தியேட்டர்ல பார்த்து ரொம்ப நாள் ஆச்சு. 'யாவரும் நலம்'னு நினைக்கிறேன்.

21. பிடித்த பருவ காலம் எது?

குளிர்காலம் (எனக்குள் இருக்கும் பக்திமான்(?) விழிப்பு கொள்ளும் காலம்.)

மழைகாலம் (எனக்குள் இருக்கும் கவிஞன்(?) விழிப்பு கொள்ளும் காலம்.)

22. என்ன புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருக்கீங்க?

Lateral thinking பத்தி என் சீனியர் ஃபேர்வல் பார்ட்டியில் கிஃப்ட் பண்ணியது.

A Thousand Splendid Suns - Khaled Hosseini

ஸ்ரீ ரங்கத்து கதைகள் - சுஜாதா

23. உங்கள் டெஸ்க்டொப்ல் இருக்கும் படத்தை எத்தனை நாளுக்கு ஒரு நாள் மாற்றுவீர்கள்?

சொந்தமாக வாங்கியபிறகு பார்க்கலாம். காலேஜ் கம்ப்யூட்டரில் பலான சைட்க்கு போகாதீங்கன்னு மெஸெஜ் இருக்கும். அதை மாற்ற ட்ரை பண்ணதில்லை.

24. பிடித்த சத்தம்? பிடிக்காத சத்தம்?

ரெண்டுமே அம்மாவோடதுதான்.

பிடிச்சது : கார்த்திக், காபி வந்து எடுத்துக்க!

பிடிக்காதது : கார்த்திக், டைம் ஆச்சு. டிவிய ஆஃப் பண்ணிட்டு போய் படு!

25. வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக பட்ச தொலைவு?

Mumbai.

26. உங்களுக்கு ஏதாவது தனித் திறமை இருக்கிறதா?

அட்டகாசமாய் கவிதை எழுதுவேன். (உங்களுக்கே தெரியும்)

சூப்பரா பாடுவேன் (ரூம் மேட்டை கேளுங்க)

27. உங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம்?

கோடிக்கணக்கில் இருக்கு.

28. உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாத்தான்?

வெளியே சொல்ல விரும்பவில்லை. ஹி..ஹி.

29. உங்களுக்கு பிடித்த சுற்றுலா தலம்?

பாண்டிச்சேரி (எனக்கு பிடிச்ச ஒரு ரைட்டர் வளர்ந்த ஊர் கூட இதான். :P)

30. எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?

இன்னும் க்ளியரான ஐடியா இல்லை.

31. கணவன் செய்ய விரும்பும் ஒரே காரியம்?

மறுபடியுமா? எஸ்கேப்..!

32. வாழ்வு பற்றி ஒரு வரி சொல்லுங்க?

To be honest, Life sucks these days!

*****

US, UK ல பைசா ஜாஸ்தி. விசா தொல்லை. அந்தப் பிடுங்கல். இந்தப் பிடுங்கல்னு ஆஸ்திரேலியவுக்கு நம்ம பசங்க நிறைய பேர் படிக்கப் போறங்க. இப்ப என்னங்கடான்னா, அங்க உயிருக்கே உத்தரவாதம் இல்லை போல.

பிரேம் ஸ்டைல்ல கேட்டா, இப்ப என்னதான்பா பிரச்சனை உங்களுக்கு?

தனிமையின் விலை - 3

2009-05-18T14:22:00.005+05:30

தனிமையின் விலை - 1

தனிமையின் விலை - 2

*****

That day, on that sofa, we made love!

டிவி இன்னும் அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்க, நாங்கள் தரையில் கிடந்தோம்.

ஆடைகளற்று (Naked)

செலவழிக்கப்பட்டு (Spent)

திருப்தியடைந்து (Satisfied)

டிவி வெளிச்சத்தில் நான் நந்தினியை - அவள் உடலை - பார்த்தேன். It was flawless and curvy. டிவியின் நீல நிற வெளிச்சத்தில் ஒளிர்ந்தது. கண்கள் மூடியிருக்க உலகின் மிக லேசான புன்னகையை உதட்டோரம் வழியவிட்டிருந்தாள்.

திடீரென்று,

"அவளை நீ காதலிக்கிறாயா?" என்றாள்.

எவளை? என் மனைவி? நந்தினி இதுவரை என் மனைவியை பற்றி எதுவும் கேட்டதில்லை. அவள் பெயரைக்கூட நந்தினியைப் பார்த்தபோது நானாகத்தான் சொன்னேன். அதை இன்னும் நினைவில் வைத்திருக்கிறாளா என்று கூட சந்தேகமாக இருந்தது. எனக்கு மனைவி என்று ஒருத்தி இல்லாதது போலவே இதுவரை நடந்து கொண்டிருந்தாள். ஆனால் இப்போது இந்த கேள்வி. உண்மையில் அவள் என்ன கேட்க விரும்புகிறாள்?

நான் இப்படி யோசித்துக் கொண்டிருக்கையில் நந்தினி என் கண்களில் நேராக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

"ம்ம், உலகில் எல்லோரையும் விட!" என்றேன்.

*****

அடுத்த நாள் கம்பெனியில், 'இன்னும் ஒரு இரண்டு வாரம் நியுயார்க்கிலேயே இருக்க முடியுமா?' என்று தயங்கித் தயங்கி கேட்டபோது, மனதுக்குள் துள்ளிக் குதித்தாலும், வெளியே தயக்கத்துடன் ஒப்புக் கொள்வது போல் 'ஓகே' என்றேன்.

அடுத்த இரண்டு வாரம் அமெரிக்காவில் எனது சந்தோஷமான நாட்கள். நியுயார்க்கில் செய்ய வேண்டியதை எல்லாம் நானும், நந்தினியும் செய்தோம். செய்யக்கூடாதையும் செய்தோம். நான் மனதுக்குள் அவ்வப்போது ஒலிக்கும் மணியை கேட்காமல் இருக்க பழகிக் கொண்டேன்.

*****

அப்புறம் ஒரு நாள் வந்தது.

நியுயார்க்கில் எனது கடைசி வாரம். காலையில் காபியுடன் மெயிலை திறந்தேன். 'Need Help!' என்ற சப்ஜெக்ட்டுடன் ஒரு மெயில் வந்திருந்தது. ஏதாவது ஸ்பாமோ என்று தயக்கத்துடன் திறந்தேன். உள்ளே போட்டோக்கள் இருந்தது. அதில் நானும் நந்தினியும் இருந்தோம். எப்படி இருந்தோம்?

என் கைவிரல்கள் நடுங்க ஆரம்பித்தன. நாங்கள் போன சிட்டிக்கு வெளியே இருக்கும் அந்த மிகச்சுமாரான ஹோட்டல் நன்றாக நினைவுக்கு வந்தது. காபியை மேசைமேல் வைத்தேன். அது கீழே விழுந்தது.

செல்போன் ஒலிக்க எடுத்தேன். புது நம்பர்.

"ஹலோ?"

"ஹெல்ப் வேணும்னு ஒரு மெயில் அனுப்பியிருந்தேனே பார்த்தீங்களா?"

"ம்ம்.."

"ஒரு மணிநேர வீடியோவும் இருக்கு. எனக்கு இதை வெச்சுக்கிட்டு என்ன பண்றதுன்னு தெரியல. அதான் உங்ககிட்ட கேட்கலாம்னு ..."

அவன் ஆங்கிலத்தில் அதிகபட்ச கிண்டல் இருந்தது.

"என்ன வேணும்???" என்றேன் நான்.

*****

என்னை இறக்கிவிட்ட Cab மின்னல் மாதிரி மறைந்தது. நியுயார்க்கில் இந்த பகுதிக்கு வருவேன் என்று நான் கனவிலும் நினைத்ததில்லை. என் ப்ரீஃப்கேஸில் பணம் கத்தையாக அடைக்கப்பட்டிருக்க, பயம் என்னை குளிர்கால இரவுபோல கவ்வியிருந்தது. நான் வேட்டை நாயைத் தேடிச் செல்லும் இரையைப் போல் உணர்ந்தேன்.

ஒரு 20 வயதுப் பையன் ஸ்பானிஷ் ராப் பாடல் ஒன்றை பாடிக் கொண்டு வந்து கொண்டிருந்தான். கொஞ்சம் பாதுக்காப்பாக உணர, நான் அந்த இருட்டான Alley வுக்குள் நடந்தேன்.

என்னை சட்டையே செய்யாமல் பாடிக்கொண்டு வந்தவன், என்னை நெருங்கியதும், திடீரென்று என் வயிற்றில் ஓங்கிக் குத்தினான். வலியில் உயிர்போக கீழே குப்புற சரிந்தேன். என்னைத் திருப்பிப் போட்டு அவசரமாக சோதித்தான். ஆயுதம் எதையும் காணாத திருப்தியில் ஏதோ ஸ்பானிஷில் கத்தினான்.

அப்போதுதான் அவன் வந்தான். ஒரு 30 வயதுக்குள் இருக்கலாம். என் வயது இருக்கலாம் என்று சொல்ல பிடிக்கவில்லை. 6 அடி உயரத்தில் நான் பயப்படும் உடலமைப்பில் இருந்தான். என் பணத்தை அவர்கள் பையில் திணித்துக் கொண்டான்.

கீழே எதுவும் பேசாமல் கிடக்கும் என்னைப் பார்த்து அவனுக்கு சிரிப்பாக இருந்திருக்கக்கூடும். விளையாட்டாக என் முகத்தில் இருமுறை மிதித்தான். உதைத்திருக்கக்கூடாத இடத்தில் இருமுறை உதைத்தான். வலியில் தலைக்குள் மின்னல் வெட்ட நான் மயக்கமாகத் தொடங்கினேன்.

*****

சில நிமிடங்களில், துப்பாக்கி சத்தங்கள் கேட்டன.

(அடுத்த பகுதி)

*****

டிஸ்கி 1 : We regret the usage of English in this story.. Er, ஸாரி.. ச்சீ.. மன்னிக்கவும். ஆங்கில உபயோகத்திற்கு வருந்துகிறோம். :P

டிஸ்கி 2 : அடுத்த பார்ட்டில் முடிச்சிரலாம்.

கவிதை

2009-05-13T19:42:00.008+05:30

நேசம் முடிவுற்ற ஓரிரவில்*

சிகரெட் புகைவளையங்களை அலையவிட்டபடி

மொட்டை மாடியில்

மல்லாக்கப் படுத்திருந்தேன்.

17 வது SMS ல்

எல்லாம் முடிந்துவிட்டது.

அலைந்து கொண்டிருந்த புகைவளையங்களை

மென்காற்று கலைக்க

மேகங்களற்ற வானம்

தூரத்தில்

நட்சத்திரங்களை உதிர்க்க ஆரம்பித்தது!

*நன்றி : சரவணக்குமார் MSK

பிடித்த 10 புத்தகங்கள்

2009-05-12T13:25:00.002+05:30

(Suketu Mehta)

முதல்ல ரெண்டு பேருக்கு நன்றி சொல்லிடலாம். கார்க்கி, ஸ்ரீமதி.

இவங்களோட இந்த பதிவுகளைப் படிச்சதுதான் எனக்கும் எழுதலாம்னு தோணுச்சு. அதை அப்பவே அவங்க ப்ளாக்கில் சொல்லியும் இருக்கேன். ஆனால் அதுக்கப்புறம் பயம் வந்துடுச்சு. ஏன்னா, இந்த மாதிரி லிஸ்ட் எல்லாம் பெரிய பெரிய பதிவர்கள்தான் போட்டாங்க. அவங்கள்ல்யும் பலர் போடலை. நாம எப்படி?

சரி, நாம தான் ப்ளாக்ல கவிதை, கதைனு பல மகாபாவங்களை செய்றோமே, இதில் மட்டும் என்ன தயக்கம்?'னு எழுத உட்கார்ந்தா பல பிரச்சனைகள்.

படிக்கும்போது ரொம்ப பிடித்த புத்தகம் இப்போது அவ்வளவு பிடிக்காததாய் இருக்கிறது. எத்தனை நான் பிக் ஷன் புக் சேர்ப்பதுன்னு ஒரு குழப்பம். நான் வாசிக்க ஆரம்பித்தே 7, 8 மாதம் தான் ஆகிறது. அதற்குள் இப்படி ஒரு பதிவு தேவையா? என்ற கேள்வி. அதெல்லாம் தாண்டி இதை எழுதியிருக்கேன்னா அதுக்கு ஒரு காரணம்.

படிச்சிட்டு இந்த மாதிரி புக்ஸ் படிக்கலாம்னு சொன்னீங்கன்னா எனக்கு ரொம்ப உதவியா இருக்கும். அதுக்குத்தான் இதை எழுதியிருக்கேன். நன்றி.

*****

1. The Godfather - Mario Puzo

சான்ஸே இல்லை. நான் படிச்சதிலேயே பெஸ்ட்.. படத்தை மட்டும் பார்த்து அசந்து போயிருப்பவர்களை நான் இந்த நாவலையும் படிக்க சொல்லுவேன்.

2. The God of Small Things - Arundhati Roy

சான்ஸே இல்லை. நான் படிச்ச இந்திய நாவல்களிலேயே பெஸ்ட்.. கடைசி பக்கம் படிச்சிட்டு படிச்சிட்டு அப்படியே முதல் பக்கம் திருப்பி மறுபடியும் ஒரு முறை படிச்சேன். இதை யாரும் படமாக எடுக்க அனுமதிக்கப் போவதில்லை என்கிறார் அருந்ததி ராய். அது சரிதான்.

3. The Kite Runner - Khalid Hosseini

இதை நான் படிக்கும்போது அழுதிருக்கிறேன். இரண்டு, மூன்று முறை படிக்க வேண்டாம் என்று விட்டு விட்டு, படித்திருக்கிறேன். படம் பார்த்தில்லை.

4. Disgrace - J.M. Coetzee

காலேஜில் சிலபஸில் இருப்பதால் வேறு வழியில்லாமல் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அவ்வளவு ஸ்டைலான ஆங்கிலம் இவருடையது. புக்கின் பாலிடிக்ஸ் உங்களுக்கு பிடிக்காமல் போகலாம். படம் பார்த்ததில்லை.

5. Derailed - James Siegel

காய்ச்சல் வந்து படுக்கையில் கிடந்தபோது எந்த புக்கும் படிக்க தோணவில்லை. இதை பார்க்கும்வரை. இரண்டு நாளில் இதை படித்து முடிக்கும்போது காய்ச்சல் சரியாகிவிட்டது. தனிமையின் விலை இதன் பாதிப்பில் எழுதியது. படம் முழுதாக பார்க்கவில்லை.

6. Five Point Someone - Chetan Bhagat

இதுதான் நான் முதன்முதலில் படித்த புத்தகம். அதனாலேயே இது எனக்கு எப்பவும் ஸ்பெஷல். எந்த புக்கையும் நான் ரெக்கமென்ட் செய்யவில்லை. ஆனால் இதை செய்கிறேன். படிக்காதவர்கள் இருந்தால்!!!

கொஞ்சம் Non Fiction பக்கம் போகலாமா?

1. Maximum City - Suketu Mehta

இந்த புக்கை படிக்கும்போது மும்பை தெருக்களின் வாசம் வீசும். அவ்வளவு அட்டகாசம். நான் இவரின் ஃபேன். இன்டெர்னெட்டில் கிடைக்கும் இவரின் அத்தனை இன்டெர்வ்யூக்கள், கட்டுரைகள் எல்லாவற்றையும் படித்திருக்கிறேன்.

2. Black Friday - S. Hussain Zaidi

படிக்கப் படிக்க அதிர்ந்து போனேன். 93 பாம்பே குண்டு வெடிப்புகளை பற்றியது. படம் பார்த்ததில்லை.

4. Shape of the Beast - Arundhati Roy

அருந்ததி ராயின் இன்டர்வ்யூக்களின் தொகுப்பு. அட்டகாசமான புக். அருந்ததி ராயைப் போலவே!

4. Dreams from My Father - Barack Obama

பராக் ஒபாமாவின் சுயசரிதை. அவர் பொலிடீஷியன் ஆவதற்கு முன்னாடி எழுதப்பட்டது. அதனால் ஆச்சர்யப்படுத்தும் நேர்மையுடன் இருக்கிறது. நான் இன்னும் முழுதாக படிக்கவில்லை. :(

*****

சரி ஏன் ஒரே பீட்டரு? அது மட்டும்தான் ஓசியில் கிடைக்கிறது என்பதைத் தவிர வேறு காரணங்கள் இல்லை.

தமிழில் நான் படித்திருப்பது கற்றதும் பெற்றதும் - நான்கு பாகங்கள். அவை ஓரளவு பிடித்திருந்தது. பிரேமிடம் நான் கேட்டு வாங்கிக் கொண்ட 'ஜே ஜே சில குறிப்புகள்' எனக்கு புரியவில்லை. மேவி இரண்டு புக்ஸ் கொடுத்திருக்கிறார். இனிமேல்தான் படிக்க வேண்டும். 'ஸ்ரீ ரங்கத்துக் கதைகள்' வாங்கி வந்தேன். ஒரு கதை படித்தேன். சூப்பரா இருந்தது. படிக்க வேண்டும்.

அப்புறம் நான் ப்ளாக்ஸ் படிக்கிறேன். அதுவே போதுமாக இருக்கிறது.

சொல்ல மறந்துவிட்டேன். சாரு நிவேதிதாவின் சைட்டை கூட இப்பொழுது படிக்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். :P

*****

டிஸ்கி 1 : தலைப்பு 'ஸ்ரீமதி அக்கா, கார்க்கி அண்ணனுக்காக' அப்படின்னு இருந்திருக்கலாமோ? :)

டிஸ்கி 2 : டிஸ்கியை டிஸ்கி 1 என்று போட்டுவிட்டதால் இதை போடவேண்டியதாயிற்று. வேறு ஒன்றுமில்லை. ;)

கவிஞர்கள் மேலான பொறாமையும், விளம்பரங்களும்

2009-05-10T18:28:00.002+05:30

*****

எனக்கு கவிஞர்கள் மேல் தீராத பொறாமை!

நாம் ஒரு உணர்ச்சியை ரொம்பவும் ஸ்ட்ராங்காக ஃபீல் பண்ணுவோம். ஆனால் அதை எழுத உட்கார்ந்தால் பக்கம் பக்கமாக போக, எழுதி முடிக்கையில் நமக்கே பிடிக்காது. அப்போது ஒரு கவிதை கண்ணில் படும். வாசித்தால்,

"F**k, இதைத்தான நானும் ஃபீல் பண்ணேன். எனக்கு ஏன் இப்படி எழுத வரமாட்டேங்குது?"ன்னு தோணும்.

மிகக்குறைந்த வார்த்தைகளை அவ்வளவு அழகாக உபயோகித்து பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் கவிஞர்களைப் பார்த்து பொறாமைப்படாதிருக்க இன்னொரு கவிஞரால் மட்டும்தான் முடியும்.

நான் நிச்சயம் கவிஞன் அல்ல!

ஆனால் இப்போது விளம்பரங்கள் கவிதைகளாக வர ஆரம்பித்திருப்பதை எல்லாரும் பார்த்திருப்போம்.

அப்படி நேற்று நான் பார்த்த விளம்பரம்தான் இது. ஏற்கனவே பல முறை பார்த்திருந்தாலும் நேற்று நான் இருந்த மனநிலை இதில் அப்படியே இருந்தது.

Impatience is the new life!

*****

விளம்பரம் இருக்கட்டும். ஏர்டெல் ப்ராட்பேன்ட் எப்படி இருக்கிறது?

*****

டிஸ்கி 1 : இப்படி ஏர்டெல்லை என் ப்ளாக்கில் ப்ரொமோட் செய்ததற்கு எவ்வளவு பைசா தருவார்கள்?

சீனியர்ஸ்

2009-04-29T18:17:00.003+05:30

Don't be dismayed at good byes.

A farewell is necessary before you can meet again.

And meeting again, after moments or lifetimes, is certain for,

Those who are friends.

Richard Bach - Illusions

*****

ரெண்டு நாள்களுக்கு முன்பு ஒரு சின்ன Farewell Party. காலேஜ் முடிந்து ஊருக்கு போகும் என் சில சீனியர்ஸுக்கு.

Music, Drinks என்று ஆரம்பித்தபோது சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது. கடைசியாக ஒன்றாக இருக்கப்போவது இன்று மட்டும்தான் என்பதால், வோடஃபோன் விளம்பரம் மாதிரி எல்லோரும் Make-the-most-of-it-now மூடில் இருந்தோம்.

ஆனால் அரைமணி கழித்து சீனியர்ஸ் எங்களுக்கு கிஃப்ட்ஸ் கொடுக்கையில் எல்லோர் கண்ணிலும் கண்ணீர். எனக்கு ஒருவர் விளையாட்டாக சிகரெட் லைட்டர் கொடுத்தார். அப்போது கூட புன்னகைக்க முடியவில்லை.

I will miss them!

*****

அவர்களை நான் எப்போதுமே சீனியர்ஸ் என்றே சொல்லி வந்திருக்கிறேன். ஃப்ரெண்ட்ஸ் என்று அல்ல. ஆனால் நேற்று நடந்ததைப் பாருங்கள்.

எக்ஸாம் முடிந்துவிட்டது என்பதால் என் பெஸ்ட் ப்ரெண்ட்டோடு வெளியே போனேன். அங்கே நாங்கள் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, போன்.

"கார்த்திக், கிளம்பிட்டோம். ரூம் பூட்டியிருக்கு. பிஸியா இருக்கியா?"

என் சீனியர்ஸ் ஊருக்கு கிளம்பிவிட்டார்கள். நான் வழக்கம்போல் மறந்துவிட்டு இங்கே வந்துவிட்டேன். அவர்கள் Bye சொல்லிவிட்டு வைத்ததும் எனக்கு என்னவோ போலாகிவிட்டது.

இந்த ஒரு வருஷம் அவர்களால் எவ்வளவு சந்தோஷமாக இருந்தது. என் சென்னை வாழ்க்கையின் பல அற்புதமான கணங்கள் அவர்களால் கிடைத்தது. கடைசியில் அவர்கள் கிளம்பிச் செல்லும்போது அவர்கள் முகத்தைக் கூட பார்க்க முடியவில்லை.

அதற்கப்புறம் என் ப்ரெண்டோடு சண்டை போடக்கூட தோணவில்லை. பேசாமல் கடலைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றேன்.

I will miss them!

*****

எப்போது சோகமாக பீல் பண்ணினாலும் நான் படிப்பது Illusions தான். சும்மா ஏதோ ஒரு பக்கத்தை விரித்து வைத்துப் பார்த்தால் போதும். ஏதாவது ஒரு ஜெம் கிடைக்கும். நேற்று அப்படி கிடைத்ததை தான் மேலே கொடுத்திருக்கிறேன். மறுபடி படித்து பாருங்கள்.

*****

ஓகே, ஒரே ஃபீலிங்ஸா இருக்கு. இப்ப ஒரு 'தல' பாட்டு. புதுக் காதலில் விழுந்து கவிதை எழுதிக் கொண்டிருப்பவர்களுக்காக... :)

தனிமையின் விலை - 2

2009-04-28T10:39:00.004+05:30

தனிமையின் விலை - 1

*****

நீரே இல்லா பாலையிலே நின்று பெய்யும் மழை மழை

உள்ளுக்குள்ளே ஒச்சுக் கொட்டி தொடர்ந்திடும் பிழை பிழை

தாமரை - பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்

*****

அப்புறம் நந்தினியைப் பார்த்தேன். பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேன். அவள் என்னை நெருங்கினாள். என்னைப் பார்த்தாள்.

Bang!

ஒரு நொடி. ஒரு நொடி மட்டும்தான் அவள் பார்வை என் மேல் இருந்தது. அவள் என்னைக் கடந்து போனாள்.

நான் அப்படியே எதுவும் நடக்காதது போல் ரெஸ்டாரென்ட்டுக்குள் போயிருக்கலாம். இந்த ஞாயிறையும் தனியே கழித்திருக்கலாம். நந்தினியைப் பார்த்ததை மறந்து விட்டிருக்கலாம். Instead,

"நந்தினி..!" நான் கூப்பிட்டேன்.

அவள் திரும்பினாள். நான் அவளருகே ஓடி, "Hey, Is this really you?!"

அவள் என் முகத்தையே பார்த்தாள். சில நொடிகளுக்குப் பிறகு புன்னகைத்தாள்.

"ஷ்யாம்..!"

*****

பக்கத்திலிருந்த ரெஸ்டாரென்ட்டில் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தோம். அவர்களுடைய வைன் நான் நியுயார்க்கில் குடித்ததிலேயே பெஸ்ட்.

ரெஸ்டாரென்ட்டின் செயற்கை ஒளியில் அவளைப் பார்த்தேன்.

Stunning!

நந்தினிதானா என்று யோசிக்கும் அளவு மாறிப் போயிருந்தாள். ஏதோ அட்வர்டைஸிங் ஏஜென்ஸியில் வேலை பார்ப்பதாக சொன்னாள். அவள் அப்பா, அம்மா அமெரிக்கா வந்துவிட்டார்கள் என்றும் பாஸ்டனில் அண்ணாவுடன் இருக்கிறார்கள் என்றும் சொன்னாள்.

எனக்கு கல்யாணம் ஆகிவிட்டது. ப்ரியா. குழந்தை நடக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள். வர்ஷினி, என்றேன்.

என்னுடைய கார்டை வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு "Wow!" என்றாள்.

"What?"

"நாளைக்கு ஈவ்னிங் உன் ஆபிஸ் தான் வர்றேன்" என்றாள்.

"Oh really? Will you join me for a drink tomorrow, then?" நான் கேட்டேன்.

அவள் என் கண்களை நேராக பார்த்தாள்.

"After your work. I'll wait," I offered.

என் கண்களில் ஏதோ தேடுவது போல் சில நொடிகள் பார்த்தாள். பிறகு சொன்னாள்.

"Sure!"

*****

அடுத்த நாள் மாலை என் ஆபிஸ் பக்கத்தில் இருந்த Barல், எனக்கு அவ்வளவாக பிடிக்காத Jazz இசையினூடாக பேசிக் கொண்டிருந்தோம்.

நாங்கள் பழைய நண்பர்கள் போல பேசிக் கொள்ளவில்லை.

பழைய நண்பர்கள் பொதுவாக கடந்த காலத்தைப் பற்றிதான் பேசுவார்கள். ஆனால் நந்தினி எங்கள் பழைய நாட்களைப் பற்றி லேசாக Embarrassed ஆக பீல் பண்ணினாள். நான் பெயர் தெரியாத உணர்ச்சியை உணர்ந்தேன்.

எதிர்காலத்தைப் பற்றி பேச ஒன்றும் இல்லை. அவள் எதிர்காலத்தில் எனக்கும், என் எதிர்காலத்தில் அவளுக்கும் எந்த பங்கும் இருப்பதாக தெரியவில்லை. நான் நியுயார்க்கில் இருக்கப் போவது இன்னும் ஒரு வாரம்.

சட்டென்று ஞாபகம் வந்தவளாக எழுந்தாள், "எனக்கு லேட்டாயிடுச்சு!"

வெளியே வந்தோம். Cabஐ அழைக்க வேண்டும். அவளை அனுப்பி வைக்க வேண்டும். பிறகு என் அபார்ட்மென்ட்டுக்கு திரும்ப வேண்டும்.

"ஹேய், நீ ஏன் என் அபார்ட்மென்ட்டுக்கு வரக்கூடாது?"

*****

என் அபார்ட்மென்ட்டை திறந்து உள்ளே போனோம். எனக்கு ஒரு மாதிரி இருந்தது. வேறு யாரோ அபார்ட்மென்ட்டுக்குள் திருட்டுத்தனமாக நுழைவது மாதிரி.

பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வந்தவளிடம் என் pajamas ஐக் கொடுத்தேன்.

டிவியை ஆன் செய்துவிட்டு சோபாவில் விழுந்தேன். சிறிது நேரத்தில் பக்கத்தில் வந்து உட்கார்ந்தாள். திடீரென்று எனக்கு தெரியாத யாரோவுடன் உட்கார்ந்திருப்பது போலவும், எனக்கு நன்றாக தெரிந்த ஒருவருடன் உட்கார்ந்திருப்பது போலவும் ஒரே சம்யத்தில் உணர்ந்தேன்.

அசாதாரணமான அமைதியில் டிவி பார்த்தோம். ஆனால் எங்கள் மூளை வேறு வேலையில் பிஸியாக இருந்தது.

நான் சட்டென்று அவளைப் பார்க்க அவள் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

புன்னகத்தவாறு, என் முகத்தில் என்னவோ இருக்கிறது என்றாள். சோப்?? துடைத்தேன்.

"அங்கே இல்ல.."

"இந்தப் பக்கம்."

"கீழே ஷ்யாம்."

சிரித்தாள்.

"இரு..இரு."

கையை நீட்டி அதைத் துடைத்தாள். ஆனால் பிறகு கையை எடுக்கவில்லை. அவள் இரண்டு கைகளால் என் முகத்தைப் பிடித்தாள். முன்னால் சாய்ந்து முத்தமிட்டாள். நான் முன்னால் சாய அவள் சோபாவில் சரிந்தாள்.

That night, on that sofa, I. Betrayed. My. Family. And I didn't know, There. Is. A. Price. For. It.

*****

இரண்டு வாரங்களுக்கு பிறகு..

அது ஒரு Alley. இருட்டாக இருந்தது. நான் தரையில் குப்புற விழுந்து சுருண்டு கிடந்தேன்.

என் மூக்கு இடம் மாறியிருந்தது. சில பற்கள் விழுந்திருந்தன. வயிற்றில் ஓங்கி குத்தியதால் என்னால் சுவாசிக்க முடியவில்லை. உடல் S மாதிரி சுருண்டு விட்டது. என் கையில் ஒட்டியிருந்ததை சுவாசித்ததும் நான் யாரோ குடித்துவிட்டு எடுத்த வாந்தியின் மேல் கிடக்கிறேன் என்று புரிந்தது. ஆனால் என்னால் நகர முடியவில்லை.

அவர்கள் என் பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு சிரித்தபடி போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். என் பார்வை மங்கலாகிக் கொண்டிருந்தது. நான் நெளிந்தபடி முனகினேன்.

(தொடரும்)

இளையராஜா - ஏ ஆர் ரஹ்மான் : A Comparison

2009-04-24T18:53:00.003+05:30

"ஹேய், என்ன சும்மா, சும்மா பாட்டு மட்டும் போட்டுக்கிட்டிருக்க?"னு நீங்க கேட்பீங்கன்னு தெரியும். ஆனால் கொஞ்சம் பிஸியா இருக்கேன் நண்பர்களே!

அது மட்டும் இல்லாம இப்படி ரெண்டு ஜீனியஸ்களை Compare பண்ண ஒரு சின்ன ஐடியா கிடைச்சா அதை மிஸ் பண்ணலாமா?

எனக்கு பொதுவா எந்த Comparison நம்பிக்கை கிடையாது. இது சும்மா விளையாட்டுக்கு!

முதல்ல இளையராஜா பாட்டைப் பார்ப்போம்.

'இதயம்' படத்தில் வந்த 'ஏப்ரல் மேயிலே பசுமையே இல்லை'

*****

இப்ப ஏ ஆர் ரஹ்மான்.

அதே 'இதயம்' பட கதிர்தான் இயக்குநர். சிச்சுவேஷனும் கிட்டத்தட்ட ஒண்ணுதான். நம்ம இசைப்புயலோட பாட்டைப் பார்ப்போம்.

'காதல் தேசம்' படத்தில் வந்த 'க க க கல்லூரி சாலை'.

இப்ப எந்த பாட்டு பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்லுங்க. மறுபடியும் சொல்றேன். இது ச்சும்மா விளையாட்டுக்குதான். :-)

Show Me The Meaning Of Being Lonely

2009-04-22T22:22:00.003+05:30

இந்த பாட்டை நான் கிட்டத்தட்ட மறந்துவிட்டேன். நேற்று ஞாபகப்படுத்தி விட்டவர் இரா. வசந்த குமார். Thanks. :-)

தனிமையின் விலை க்கும் இதுக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை.

PS : Thanks to Prem also. You are amazing bro!